คุณมีแฟนรึยัง?

“ผมลูกเสี้ยวไทย,ญี่ปุ่น,จีนครับ”

“ขะ..ขอตัวก่อนนะคะ”

เธอไม่ฟังคำตอบใด ๆ จากเขาเดินสับ ๆ เข้าห้องประชุมต่อทันทีเพื่อนเธอมองหน้าเธอด้วยความงงงวยกับท่าทางของเธอ

เฮ้ออ

“ไปนานจังนึกว่าตกส้วมตายล่ะ แกโอเคใช่มั้ยหน้าตาดูตื่น ๆ ”

“เพลีย ๆ นะ พอดีแฮงค์ดูเอกสารต่อก่อนนะ”

สักพักใหญ่ๆพวกเขาคุยรายละเอียดงานคราว ๆ และก็นัดกันอีกทีที่เมืองไทย

“ขอบคุณนะคะ ยังไงฉันจะติดต่อทางบริษัทคุณอีกทีค่ะ”

“ครับ ถ้ามีอะไรสงสัยหรือต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเติมอะไรแจ้งผมได้เลยนะครับ นี่ก็เย็นแล้วยังไงเดี๋ยวผมจะขออนุญาตเลี้ยงข้าวพวกคุณหน่อยนะครับ”

“เอ่อ..ฉันไม่ค่อย..”

“ได้ครับ ๆ ว่าแต่ที่ไหนดีครับ”

“ร้านโอกะระ เดี๋ยวผมส่งพิกัดไปนะครับ”

“นายถามฉันยัง? ”

เธอกระซิบกระซาบกับเพื่อนเธอทันที เพราะเธอกำลังที่จะปฏิเสธซึ่ง เป็นจังหวะเดียวกันกับตอนนี้สายตาพิฆาตของเขาจ้องมองมาที่เธอ เธอรีบหลบสายตาคู่นั้นทันทีก่อนจะนิ่งเงียบเพียงครู่หนึ่ง

“เอาน๊า งานใหญ่ภาระกิจต้องใหญ่ตามสิว่ะแปปเดียว ๆ เกรงใจเขาว่ะ อุตส่าห์ดิวงานให้ นะ ๆ ”

“เอ่อ ๆ..ไปก็ไปดิ”

ระหว่างที่เธอกำลังเดินไปที่ลิฟต์ชายหนุ่มก็เดินเข้ามาแนบชิดข้าง ๆ เธอมือทั้งคู่ที่สัมผัสเฉียด ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มกระซิบเธอเบา ๆ

“ไปกับผม”

เธอที่ตอนนี้ใจเต้นแรงยิ่งเธอมองหน้าสบตากับเขาภายในลิฟต์เขาก็จองเธอไม่หยุดพร้อมพยักหน้าเพื่อยืนยันคำสั่งของเขาเมื่อกี้

เอาไงดี ๆ ..เธอพึมพำคนเดียวด้วยความกังวลใจและอึดอัดไปหมด

ปิ้ง

“ชิ แกไปก่อนได้เลยนะ พอดี.ฉันจะกลับไปเอาของที่ห้องหน่อยอ่า”

“ห้ะ! ไปดิเดี๋ยวฉันพาไป”

“ไม่ต้อง ๆ ฉันไปเองดีกว่าให้ผู้ใหญ่รอนานไม่ดีแปปเดียว”

“อะไรของแกวะ ปกติแกขี้เกียจจะตายฉันต้องไปส่งแกตลอด แกไม่ต้องเรียกรถให้เสียเงินหรอกฉันพาไปเอง”

“เอาน่า ๆ ฉันไปเอง แก..ไปก่อนเลย ฉันเพิ่งนึกได้ว่าอาจจะคุยกับคุณไทกะเกี่ยวกับข้อมูลบริษัทหน่อยอ่า”

เพื่อนเธอมองหน้าเธอพร้อมอมยิ้มและพยักหน้าสบตาแบบมีเลศนัย เขาคงคิดว่าเธอมีแผนแน่ ๆ

“เค ๆ เจอกัน”

เธอหันหน้าและสบตาพร้อมทั้งพูดกับเขาทันทีที่เพื่อนของเธอเดินออกไป

“รบกวนคุณไทกะมาทางนี้หน่อยค่ะ ขอปรึกษาเรื่องข้อบังคับบริษัทหน่อยนะคะ“

“ครับ”

เขายิ้มอย่างพอใจที่เธอยอมทำตาม เขาพาเธอมาร้านกาแฟใต้ตึก เพื่อจะขอคุยกับเธอส่วนเรื่องไปทานข้าวที่ว่านั้นมันเป็นเพียงแผนสำรองที่เขาวางไว้เอง

“รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”

“อเมริกาโน่ไม่หวานแก้ว 1 ก็ได้ค่ะ”

“ครับ”

ตึก ตึก

“ขออเมริกาโน่ ไม่หวาน 2 ครับ”

จากนั้นพวกเขาก็ไปนั่งหลบมุมในสุดของร้านกาแฟ เพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตามากเกินไป

“คุณมีอะไรก็พูดมาสิ”

“อ่ะ นี่! เงินที่คุณที่ให้ผมมาเมื่อเช้าผมขอไม่รับนะ”

เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบเงินจำนวนดังกล่าวไปเข้ากระเป๋าของตนเองไป

“ ฉันขอโทษนะคะ พอดีไม่รู้ว่าคุณจ่ายค่าโรงแรมหรือยัง อีกอย่างคุณจะกลับยังไงฉันกะ..ก็เลยหยิบเงินเผื่อว่าคุณเอาไว้จ่ายแท็กซี่กลับบ้านน่ะ”

“หึ! ผมบอกว่าจะไปส่งคุณทำไมคุณไม่รอผม แล้วอีกอย่างนั้นคอนโดผมไม่ใช่โรงแรม เราเข้าห้องมาด้วยกันนะเมื่อคืนคุณจำไม่ได้เลยหรอ”

ชายหนุ่มไม่รู้จะขำหรือสงสารเธอดี เธอเป็นผู้หญิงที่ดูน่าสนใจจริง ๆ เธอคิดไปไกลขนาดนั้นเลยหรอ

“ก็ไม่รู้สิ มึนหน่อย ๆ อ่า..แล้วฉันก็บอกคุณไปแล้วว่าฉันเกรงใจอีกอย่างหนึ่งฉันถามคุณได้ไหม.. ว่าคุณมีแฟนหรือยัง”

“ถามทำไม”

“ตอบมาก่อนสิ”

“ก็ยังไม่มีครับ”

เฮ้อ

เสียงหายใจที่ฟังดูก็รู้ว่าเธอโล่งอกแค่ไหน เขาได้แต่คิดว่ามันน่ากังวลขนาดนั้นเลยหรอ อีกอย่างคำถามนี้เมื่อคืนเธอก็ถามเขาไปแล้วด้วย

“พอดีฉันไม่ชอบคนมีเจ้าของน่ะและก็ไม่ชอบยุ่งกับของ ๆ ใครไม่อยากเป็นมือที่สามด้วย”

“แล้วคุณอาชิเป็นอะไรกับคุณ! ไม่ใช่แฟนหรอ”

เธอหันมาสบตากับเขาอีกรอบทำตาโต ๆ พร้อมหน้าเขิน ๆ เขารู้สึกว่าเธอน่ารักชะมัด

“จะบ้าเหรอคะ เราเป็นเพื่อนกันสมัยมหาวิทยาลัยค่ะ แต่เรียนคนละคณะเขาเรียนนิเทศน์ ส่วนฉันเรียนคณะบริหารที่ฉันสนิทกับอาชิเพราะฉันอยากเรียนคณะอาชิพอมีวิชาทางเลือกเรียนฉันเลยลงเรียนวิชาที่คณะอาชิเท่านั้น เราก็เลยสนิทกันค่ะ”

“ผมไม่ชอบนะ! ที่เห็นคุณสนิทกับผู้ชายคนอื่นมากเกินไปนะ แถมสนิทกว่าผมอีก”

เขาทำหน้าเศร้า ๆ เธอก็ดูอึ้งพร้อมหน้าตาที่ดูเหวอ ๆ หน่อยว่าเขาจะซึมอะไรขนาดนั้นแฟนกันก็ไม่ใช่

“นี้คุณถามจริง ๆ นะเราแค่เพิ่ง..มีอะไรกันครั้งเดียวเอง ส่วนนั้นเพื่อนฉันกี่ปีแล้ว มันก็ต้องต่างกันสิ!”

“เมื่อคืนก็หลายครั้งอยู่นะ ยิ่งถ้าคุณไม่ชิงหลับไปก่อนก็จะหลายครั้งกว่านี้อีก คุณช่วยสนิทกับผมให้มากกว่าเขาได้ไหมล่ะ ระหว่างที่คุณอยู่ที่นี่”

“ มะ.หมายถึงยังไงเหรอ”

“ก็ระหว่างคุณอยู่ที่นี่คุณก็มาเป็นแฟนผมสิ เพื่อนเที่ยว เพื่อนกินแบบนี้ ว่าแต่คุณจะกลับไทยเมื่อไร”

เขาเองก็แอบหวั่นใจกลัวว่าเธอจะไม่รับปากเหมือนกัน

“ฉันก็ว่าจะอยู่อีก 5 วันนะ พอดีต้องกลับไปทำงานแต่ทริปนี้ก็ยังไม่เพลนว่าจะไปที่ไหนดีส่วนจะให้ฉันเป็นแฟนคุณในตอนที่อยู่ที่โตเกียว มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ”

“ทีเมื่อคืนผมจำได้ว่าเราคุยกันไม่กี่ชั่วโมง ยังมีอะไรกันได้เลยเป็นแฟนกันแค่นี้ทำไมจะเป็นไม่ได้”

เธอตาโตกระพริบตาถี่ ๆ กับคำพูดของเขาอีกครั้ง เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้กับเธอ

“นี่! นาย! ปากหรอนั้น”

“หรือว่าคุณไม่อยากให้ผมเป็นแฟนของคุณ ผมว่าก็ดีกว่าที่คุณจะไปซื้อผู้ชายข้างนอกนั้นอีกนะหรือคุณจะจ้างผมก็ได้นะตามใจคุณ”

ที่เขากล้าพูดเพราะเมื่อคืนเธอเล่าให้เขาฟังว่าอยากเช่าผู้ชาย ให้พวกเขาพาเธอเที่ยว จะบอกว่ายังไงดี พอเขาได้นอนกอดเธอเมื่อตอนเช้าแล้วมันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่อยากปล่อยเธอไปตอนนี้เลยเขาก็เลยเลือกยื่นข้อเสนอให้เธอไปแบบนั้น

“ไทกะ คุณพูดจริงหรอ?”

เธอทำท่าทางคิดหนักและกังวลใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเลือก

“ได้ ถ้าคุณจะมาเป็นแฟนฉัน แต่ฉันให้เวลาแค่ 5 วันในตอนที่ฉันอยู่ที่นี้เท่านั้น ห้ามสานสัมพันธ์กันต่อไม่ว่าเจอที่ไหนก็ทำได้แค่เป็นเพื่อนร่วมงานและคนแปลกหน้าแต่ว่า 5 วันนี้คุณคือของ ๆ ฉันด้วยเช่นกัน คุณโอเคไหม”

ชายหนุ่มยักคิ้วเผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจในคำตอบที่เธอให้มา

“ได้สิตามนี้ งั้นสิ่งแรกเลยอ่ะนี้เบอร์ผม”

เขายื่นมือถือให้เธอ เธอพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อ

“ฉันว่าเราควรไปที่ร้านอาหารได้แล้วนะ ปล่อยให้คนอื่นรอนาน ๆมันไม่ค่อยดีเท่าไร”

จากนั้นเธอก็ลุกจากเก้าอี้เขาจึงลุกและเดินไปพร้อมกับเธอ ระหว่างนั่งอยู่บนรถ

“คุณช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่ให้ใครรู้ไว้ด้วยนะ”

“ได้สิ ผมไม่บอกใครหรอก”