LOGINShare
1 มีสิทธิ์อะไร
publish date:
2026-09-09 21:46:37ปัง!! ปัง!!
เสียงกระสุนปืนฉีกอากาศก้องสนั่นบนท้องถนนกลางกรุง เสียงกรีดร้องผสานความวุ่นวายของผู้คนที่ล้มลุกคลุกคลานหนีตาย ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำชุ่มเลือดพุ่งทะยานฝ่าความมืดอย่างไม่คิดชีวิต อันดากัดฟันกรอดจนสันกลามปูดเกร็ง มือขวากดแน่นเข้าที่บาดแผลบริเวณหน้าท้อง เลือดข้นสีแดงสดทะลักซึมผ่านซอกนิ้วไม่หยุด ทุกย่างก้าวบีบหัวใจเหมือนเหยียบลงบนเศษกระจก แต่หยุดขยับคือจบชีวิต "มันอยู่นั่น! ล่าหัวมันให้ได้!" "อย่าให้มันรอดไปได้ สาดกระสุนใส่แม่งเลย!" เสียงเท้าหนักๆ นับสิบคู่กระทึบลงบนพื้นคอนกรีตไล่หลังมาติดๆ อันดาหันกลับไปสบตาแวบเดียว แววตาคมกริบฉายรังสีเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนทิศทาง พุ่งตัวดิ่งไปยังรถยนต์ที่กำลังสตาร์ตหน้าร้านสะดวกซื้อ พรึบ!! ปัง!! ประตูฝั่งผู้โดยสารโดนกระชากออกอย่างแรง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะแทรกตัวพุ่งเข้ามาในรถ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นควันปืนทะลักเข้าชนจมูกมินตราจนเธอผงะ "เห้ยนี่คุณ! ขึ้นมาได้ยังไ..." แกร๊ก! ลำกล้องปืนสั้นเหล็กกล้าเย็นเฉียบกระแทกพรวดเข้าที่ขมับซ้ายของมินตราจนศีรษะเธอเอียงตามแรงกด สายตาคมกริบของอันดาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมและดุดัน เขาจ้องมองเธอเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจนแต้ม "ออกรถ" น้ำเสียงคำรามต่ำลึกและทรงอำนาจ มินตราตกใจจนหัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่พอเห็นปืนและคราบเลือดแดงฉานบนเสื้อเขา เธอก็สูดลมหายใจเข้าออกแผ่วเบา พยายามตั้งสติแล้วจ้องหน้าเขากลับอย่างไม่ยอมง่าย ๆ "คุณเป็นใคร! มีสิทธิ์อะไรมาเอาปืนจ่อหัวฉันแล้วสั่ง ออกไปจากรถฉันเดี๋ยวนี้นะ!" มินตราเค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เพื่อให้คนตรงหน้าคิดว่าเธอไม่ได้ยอมง่ายขนาดนั้น "กูบอกให้เหยียบคันเร่ง!" อันดาตวาดลั่นรถพร้อมง้างนกปืนกดเน้นลงไปที่ขมับเธอ "นายนั่นแหละลงไป" "อยากให้สมองกระจายคารถนักหรือไง เหยียบคันเร่งเดี๋ยวนี้!" ชายฉกรรจ์ชุดดำสี่ห้าคนพร้อมอาวุธปืนพุ่งออกจากมุมมืดหน้าสะดวกซื้อ แล้วก้าวขาตรงมาทางรถของเธออย่างรวดเร็ว "เหยียบ!!" อันดาคำรามเสียงโหดอีกรอบ "อ่ะ... ทะ... ถอยปืนออกไปห่าง ๆ หัวฉันสักทีสิ!" มินตราตวาดสวนเสียงาั่นด้วยความเคืองผสมหวาดกลัวก่อนจะเหยียบคันเร่งจมมิดพื้น จนเสียงยางรถยนต์กรีดร้องบาดแก้วหู เอี๊ยดดดด! รถเก๋งคันสีขาวพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว เฉียดร่างของชายชุดดำไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร กระสุนปืนจะสาดไล่หลังมาปะทะท้ายรถเสียงดัง ก่อนที่ความเร็วของรถจะทิ้งพวกมันไว้เบื้องหลัง ความเงียบอันอึดอัดระเบิดขึ้นในรถ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและทุรนทุรายของอันดา ลมหายใจเขาเริ่มกระตุกติดขัด เลือดสีแดงสดทะลักออกจากบาดแผลหยดลงเบาะหนังอย่างไม่ขาดสาย มินตราเหลือบมองข้างตัว เห็นคราบเลือดแดงฉานเต็มตักเขา เธอขมวดคิ้วแน่น แววตาเริ่มมีความตระหนกตกใจผสมอยู่ "เลือดคุณไหลไม่หยุดเลย... ฉันจะเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลข้างหน้านี้ ถ้าขืนไปต่อเลือดหมดตัวช็อคตายแน่ ๆ" "ไม่... อย่าพาไปโรงพยาบาล" อันดากระชากเสียงเหี้ยม มือที่ถือปืนสั่นระริกแต่ยังคงปักเล็งมาที่เธอ "แถวนี้มันถิ่นพวกมัน พาไปก็เท่ากับส่งไปให้พวกมันยิงหัวทิ้ง" "แล้วจะให้ฉันทำยังไง! เลือดเต็มเบาะรถฉันไปหมดแล้ว ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาฉันไม่ซวยไปด้วยหรือไง!" มินตราโต้กลับ เสียงสั่นด้วยความอึดอัดและตกใจ "หึ..." อันดาเค่นหัวเราะในคออย่างเย็นชา แววตาเหี้ยมเกรียมฉายความเจ็บปวดเจียนตาย เขาใช้กำปั้นชกเข้าที่แผลตัวเองแรง ๆ หนึ่งที เพื่อบดขยี้ความเจ็บปวดเรียกสติ "อะไร... ทำอะไรของคุณ" มินตรามองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง "หุบปากแล้วฟังคำสั่งกู..." อันดาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนจะเลื่อนลำกล้องปืนลงมากดกระแทกแน่นกับตักของเธอแรงๆ "ตรงไปอีกสองกิโล เลี้ยวขวาเข้าโกดังร้าง... ขับไปตามที่กูบอก ถ้ากูหมดสติเมื่อไหร่ นิ้วกูจะเหนี่ยวไกปืนเป่าตักมึงทันที... อยากลองดีก็เชิญ" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" มินตรากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ แต่เธอจำใจต้องเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปตามทาง "ฉันไม่เคยรู้จักคุณด้วยซ้ำ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ฉันต้องไปขึ้นเวรแล้วฉันก็ต้องไปทำงานด้วย เพราะงั้นกรุณาลงไปด้วยค่ะ"
Latest chapter
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
You May Also Like
พิษคู่หมั้น
ซากิระ16.9K viewsหมอกับมาเฟีย
ณิการ์10.7K viewsรักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa20.4K viewsเด็ก (ขายตัว) ของมาเฟีย
Naya Solene13.0K viewsรักร้ายของดาเมียน
อักษราลัย170 viewsเมียเก่าเจ้าพ่อ...ใครก็ห้ามแตะ!
หนูแดงตัวน้อย193 viewsหนี้ลวงทวงคืนรัก
จิรณิกา331 viewsอ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ
ณิการ์11.8K views
