ความน่ากลัวของผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก

ตืดๆ

‘1ข้อความ’

“นี่มัน….จริงอย่างที่คิด”

เมื่อได้รับวิดีโอจากลูกน้องความรู้สึกร้อนรนก็พลุ่งพล่านไปทั่วตัว จนแอบนึกเสียดายที่วันเกิดเหตุวันนั้นเขาสั่งสอนไอ้บ้านั้นน้อยไปสักหน่อยจนมันกล้ากลับมาทำร้ายมิ้นอีก

“จับตัวมา”

ชายหนุ่มส่งข้อความเสียงให้ลูกน้องก่อนจะเช็ดจีพีเอสรถของตัวเองว่าตอนนี้หญิงสาวอยู่ที่ไหน

ยังอยู่ที่เดิม….ดีจัดการอะไรได้ง่ายหน่อย

จริงๆ เขานั้นน่ากลัวกว่าที่คนภายนอกจะคิด ….ด้วยความที่พ่อของเขาเคยเป็นมาเฟียใหญ่และมักจะใช้ความรุนแรงให้เขาได้เห็นเสมอ

ทำให้ลึกๆ แล้วเขาเองก็เป็นคนชอบใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหาไม่ใช่น้อย เรียกได้ว่ามันเป็นข้อเสียของเขาข้อใหญ่เลยละ

ส่วนมากแล้วเขามักจะสั่งสอนให้แค่เจ็บตัวแต่ไม่ถึงตาย เพราะเขาเองก็ยังมีความเป็นคนอยู่และเขาก็ยังรักความถูกต้อง

ลูกน้องที่มีทั้งหมดตอนนี้ก็เป็นลูกน้องเก่าของพ่อที่คิดกลับตัวกลับใจมาเป็นคนดี แต่ถ้าใครยังคิดค้าขายสิ่งไม่ดีอยู่เขาก็จะมีวิธีการทำให้คนพวกนั้นจำยอมต้องเลิกทำเรื่องพวกนั้น

และยิ่งไปกว่านั้นเรื่องราวความเลวร้ายที่พ่อของเขาเคยทำเอาไว้มันยังคงคอยหลอกหลอนเขาอยู่ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น....

วันที่พ่อถูกวิสามัญมันยังคงวนเวียนอยู่ในฝันของเขาไม่เคยเปลี่ยน ถึงมันจะเป็นฝันที่ทรมานแต่มันกลับช่วยย้ำเตือนให้เขาทำในสิ่งที่ถูกต้อง

‘ลองคิดดูนะมิ้นงานนี้เป็นของเพื่อนสนิทเฟร์ส เงินเดือนก็ดีแถมใกล้บ้านเราด้วยพี่คิดว่ามันน่าจะช่วยเรื่องเงินของมิ้น’

หลังจากหญิงสาวกลับออกมาจากบ้านเช่าเธอเอาแต่คิดเรื่องที่พี่ริลบอกมาตลอดทาง ใจหนึ่งก็รู้สึกสนใจงานที่พี่สาวอยากจะฝากเข้าให้

....อีกใจเธอก็อยากจะใช้ความสามารถของเธอในการหางานแต่ถ้าปฏิเสธไปก็กลัวคนเป็นพี่จะเสียน้ำใจ

อีกอย่างเธอก็ไม่กล้าที่จะบอกความจริงที่เธอหมดหนี้แล้ว....ถ้าพี่ริลรู้เรื่องทั้งหมดคงผิดหวังในตัวเธอมากที่ทำตัวแบบนี้

“เฮ้อ….”

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” พี่คนขับรถถามขึ้นเมื่อเห็นเธอมีสีหน้าตึงเครียด

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”

“ครับ”

“เอ่อ….พี่คะนี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดนี่คะ”

ในขณะที่เธอกำลังเหม่อมองออกไปนอกรถก็เพิ่งสังเกตได้ว่าทางที่รถกำลังแล่นอยู่นี่มันไม่ใช่ทางที่คุ้นชินแต่กลับเป็นป่าที่เริ่มทึบเข้าไปเรื่อยๆ

จนตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกระแวงขึ้นมาและนั้นทำให้เธอต้องรีบค้นหาคัตเตอร์ในกระเป๋าขึ้นมากำไว้ในมือเพื่อป้องกันตัว

“เจ้านายให้พาคุณมิ้นมาเจอคนคนหนึ่งที่นี่ครับ”

“คะ? ”

เมื่อเธอหันมองไปก็พบว่ามันเป็นบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่กลางชายป่าและมีชายชุดดำยืนเฝ้าหน้าบ้านอยู่สองสามคน

น่ากลัวจัง....

เธอถูกพาเข้ามาในนั่งบนโซฟาในตัวบ้านโดยที่ในมือยังคงถือคัตเตอร์ไว้แน่นถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครยึดมันจากเธอเลย นั้นคงเป็นจริงอย่างที่พี่คนขับรถบอกคุณยูร์คงเป็นคนสั่งให้พาเธอมาที่นี่เองจริงๆ

“มิ้น....วันนี้เป็นยังไงบ้าง”

เธอแอบใจชื้นที่เห็นยูร์เดินเข้ามานั่งลงใกล้เธอ ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตเป็นทางการสีขาวกระดุมถูกปลดมาให้เห็นถึงกล้ามเนื้อแน่นที่เต็มไปด้วยเหงื่อและแขนเสื้อที่ถูกถลกขึ้นนั้น ทำให้เขาดูเป็นผู้ชายร้ายๆ อารมณ์ร้อนไม่เบา

แต่สายตาเธอดันไปสะดุดกับรอยสีแดงเป็นจุดๆ ที่แขนเสื้อมันเหมือนกับเลือด….

“คะ คุณมาทำอะไรที่นี่คะ เอิ่ม....ไม่ใช่ คุณให้ฉันมาทำไมคะ”

“พอดีมีแขกที่พยายามพูดคุยเท่าไหร่ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมา เรียกหาแต่เธอ”

ทันใดนั้นสายตาดุดันของเขาก็ตวัดมาจ้องเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้

ทำให้คนถูกมองต้องกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่เพราะเธอเองก็ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอจะเจอกับอะไรและทำไมเขาถึงกลายเป็นชายที่ดูโหดเหี้ยมได้ทันตาแบบนี้

“คะ ใครคะ”

“เเฟนเธอ”

ปัก!

O-O!!!

มิ้นหันไปมองชายที่ถูกผลักล้มลงตรงหน้าเธอ โซ่ที่อยู่ในสภาพเลือดไหลจากคิ้วจนมาถึงคางเขาถูกมัดมือและปิดปากด้วยผ้าสีขาว

มุมปากมันแอบมีเลือกซึมออกมาชายหนุ่มตรงหน้าเธอกำลังร้องไห้เเละตัวสั่นไปด้วยความกลัว นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกกับภาพตรงหน้า

“นี่มันอะไรกัน….”

“มันทำอะไรเธอบ้างวันนี้”เขาถามเธอเสียงนิ่ง

“ปะ เปล่า”

“ถ้าเธอยังทำฉันหงุดหงิดอีกคน จะแย่เอานะ”

เขาลูบเข้าที่แก้มเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเชิงขู่ ตอนนี้เขาดูน่ากลัวเอามากๆ จนแอบคิดไปว่าถ้าเธอเลือกที่จะเงียบอีกคนเธออาจจะต้องเจ็บตัวสะเอง

“เขาแค่คุยกับฉันเรื่องวันนั้น….เขาบอกว่าฉันเป็นเด็กคุณมาตั้งแต่ต้น”

เธอหลับตาแล้วพูดในสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ชายตรงหน้าฟังด้วยความกลัว เขาแสยะยิ้มด้วยความพอใจแล้วใช้มือหนาถลกแขนเสื้อเธอขึ้นจนเห็นรอยแดงช้ำที่เกิดจากการบีบอย่างแรงของโซ่เมื่อกลางวัน

“อีกคนก็คงเห็นแก่ความเป็นแฟนเลยไม่กล้าบอกว่าตัวเองเจ็บตัว ส่วนอีกคนก็เห็นแก่ตัวจนไม่กล้าสภาพความจริง”

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่”

“สั่งสอนแทนเธอไง”

“ฉันไม่ได้ขอ”

“ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของฉัน….ยิ่งมันทำให้เธอเจ็บมันไม่ต่างจากการหยามหน้าฉันแม้แต่น้อย!”

เขาไม่ได้ตะโกนเสียงดังแต่โทนเสียงเยือกเย็นนั้นมันกลับฟังดูน่ากลัวกว่าหลายเท่า ถึงตอนนี้เธอจะกลัวมากขนาดไหนการที่เขาใช้ความรุนแรงแบบนี้มันก็ไม่ถูกต้อง

“อย่าทำเขา….”

เธอขอร้องพร้อมกับเอาตัวไปบังโซ่ที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ หญิงสาวไม่เคยคิดจะให้ผู้ชายคนนี้ต้องเจ็บตัวเธออยากให้มันจบๆ ไปด้วยซ้ำ

แต่เธอไม่คิดเลยว่ายูร์จะเป็นคนที่น่ากลัวแบบนี้ตอนนี้ถึงสิ่งที่เธอทำนั้นยิ่งทำให้เขาโกรธมากขึ้น แต่การที่จะให้ใครมาเจ็บตัวเพราะเธอมันก็คงทำให้เธอรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต