คนน่ารังเกียจ ที่ไม่อยากเจอ

วันที่สอง

วันนี้เธอต้องเข้าไปเอาเอกสารรับรองการผ่านงานที่บริษัทเดียวกับโซ่ ....นั้นหมายความว่าเธอกับเขาจะต้องเจอหน้ากันอีกครั้ง

เพราะพี่แผนกบุคคลนัดนักศึกษาทุกคนมาเวลาเดียวกัน ทำให้หญิงสาวค่อนข้างจะรู้สึกกังวลนิดหน่อย ถึงแม้ว่าจะไม่เป็นการเผชิญหน้ากันสองต่อสองแต่เธออดรู้สึกกลัวไม่ได้เลย

“คุณมิ้นครับ ถึงแล้วครับ”

“อะ อ่อ ขอบคุณค่ะที่มาส่ง”

“ผมจะรออยู่ด้านล่างนะครับ”

“กลับเลยก็ได้ค่ะ”

“กลับเลยเท่ากับตายครับ อย่าไล่ผมเลย”

พี่คนขับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง คงเป็นเพราะยูร์สั่งเขาเอาไว้เธออดคิดไม่ได้ว่าทำไมลูกน้องของเขาถึงได้กลัวเขากันขนาดนี้นะ

“โอเคค่ะ หนูเข้าใจแล้ว”

“ขอบคุณครับ”

มิ้นเดินตรงเข้ามาในส่วนของแผนกบุคคล เพื่อนคนอื่นๆ ที่กำลังนั่งรออยู่ทักทายเธอตามภาษาคนรู้จัก เธอพยายามกวาดสายตามองหาโซ่เพื่อที่จะอยู่ให้ห่างจากเขาให้ไกลที่สุด แต่ระหว่างนั้นอยู่ๆ ก็มีมือหนามาวางบนไหล่ทำให้เธอสะดุ้งจนต้องรีบหันไปมอง

“ไฮ ....มิ้น”

“ซะ โซ่”

“ขอคุยด้วยหน่อยสิ”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุย”

หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งก่อนจะแกะมือหนาออกแล้วปัดเสื้อตัวเองด้วยท่าทีรังเกียจ ชายตรงหน้าได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“เล่นตัวมากกว่าเดิมเสียอีกนะ ทำตัวอย่างกับตัวเองมีค่านัก ทั้งที่....แค่เด็กเสี่ย”

คนตัวสูงก้มลงมากระซิบข้างใบหูเพื่อกวนประสาทจนเธอเกือบจะอดทนเก็บอารมณ์ไม่ไหว ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครสนใจเพราะทุกคนที่นี่รู้ว่าเธอกับเขาคบกัน

แต่ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าคนตรงหน้านี้ทำเรื่องระยำอะไรไว้

“นายก็คงไม่ต้องแอ๊บทำเป็นสุภาพบุรุษแล้วละ สันดาน....ยังไงก็เป็นสันดานนะ” มิ้นพูดแล้วฉีกยิ้มหวานกลบไฟแค้นในใจ

คนตรงหน้ากัดฟันแน่นก่อนที่เขาจะจับเข้าที่แขนของเธออย่างแรงแล้วกระชากให้เธอเดินตามเขาไปท่ามกลางสายตาของคนมากมาย

เขาลากเธอมายังสวนหน้าบริษัทก่อนจะปล่อยเธอเป็นอิสระแล้วใช้สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาท่าทีรังเกียจ

“อะไรของแก ลากฉันออกมาทำไม”เธอพูดด้วยความโมโห

“หึ! แค่ไม่น่าเชื่อ ว่าผู้หญิงนิ่งเงียบแบบเธอจะเป็นเด็กเสี่ยมาตั้งแต่ต้น กล้ามากนะที่หลอกฉัน!” อยู่ๆ เขาก็ตะโกนใส่หน้าเธอเสียงดังจนเธอสะดุ้ง

“ฉันไม่เคยหลอกอะไรแก แกต่างหากที่ทำร้ายฉันทั้งที่ฉันไว้ใจมาก ทำลงได้ยังไงหะ!”

“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธออยู่แล้ว ฉันก็แค่เอาชนะความเฉยเมยของเธอ แต่ที่ไหนได้แรดเงียบ!” เขาพูดอย่างนิ่งเฉยก่อนจะหัวเราะอย่างขบขัน

เพี้ยะ!

มิ้นตบเข้าที่แก้มคนตรงหน้าอย่างแรงจนหน้าหัน ใจเธอตอนนี้ก็พร้อมสู้เต็มที่เหมือนกันถ้าจะไม่คิดสำนึกขนาดนี้มันเกินที่เธอจะใช้คำพูดดีๆ ด้วย

คนโดนตบค่อยๆ หันกลับมามองเธอด้วยความแค้นก่อนที่จะจับเข้าที่แขนทั้งสองข้างของเธออีกครั้งแล้วบีบมันแน่จนคนตัวเล็กเผลอร้องออกมา

“ยังทำเหมือนตัวเองมีค่าเหรอ วันนั้นเสี่ยของเธอถีบฉันจนล้มเธอรู้ไหม วันต่อมาข่าวลือเรื่องคนที่ไปส่งเธอก็ดังทั่วมหาวิทยาลัย เนี่ยนะคนใสซื่อ รู้ไหมว่าเธอทำฉันอับอายขนาดไหนที่ต้องเป็นไอ้โง่ เธอมันมีเสี่ยเลี้ยงมาตั้งแต่ต้นไม่อย่างนั้นเธอคงรับเงินจากฉันบ้างแล้ว เธอก็ทุเรศพอๆ กับฉันนั่นแหละ”

เพี้ยะ!!

หญิงสาวสะบัดแขนออกแล้วจัดการตบเข้าที่หน้าผู้ชายคนนั้นอีกฉากตอบแทนคำพูดหยาบคายที่เขาพูดออกมา และเธอไม่คิดจะอธิบายอะไรให้มากความอีกต่อไปเพราะสวะอย่างเขาคงไม่จำเป็น

“จะเดินหนีไปไหนหะ!”

“เสียงดังอะไรกัน”

เสียงพี่ฝ่ายบุคคลเดินเข้ามาถามอย่างงุนงง โซ่ที่เมื่อสักครู่ใบหน้าเติมไปด้วยความโกรธเมื่อเห็นคนอื่นเดินเข้ามาก็รีบตีหน้าเป็นชายหน้าเปื้อนยิ้ม

นั้นทำให้มิ้นรู้สึกรังเกียจในความจอมปลอมของเขาเข้าไปอีก ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้สึกดีใจที่มีคนเข้ามาช่วยชีวิตหญิงสาวเสียก่อนที่อะไรรุนแรงจะเกิดขึ้นมากไปกว่านี้

เมื่อเหตุการณ์ดีขึ้นหญิงสาวเองได้ทีรีบเดินเข้าไปใกล้พี่ฝ่ายบุคคลทันทีเพื่อรักษาระยะห่าง

“ขอโทษด้วยครับ พอดีผมมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย”

“งั้นก็แล้วไปนึกว่าเกิดอะไรกันขึ้น”

“ไม่มีครับ ผมรับรอง”

“พี่ไม่เห็นเราเลยเดินเอาเอกสารมาให้ เซ็นรับตรงนี้แล้วกลับได้เลย”

พี่ฝ่ายบุคคลเห็นถึงความไม่ปกติเลยยื่นเอกสารให้มิ้นก่อนเพื่อจะบอกเป็นนัยว่าให้เธอรีบหนีออกไปจากตรงนี้ก่อน หญิงสาวเลยรีบรับของแล้วกล่าวขอบคุณก่อนจะมองไปที่ตัวปัญหาอย่างรังเกียจเป็นการส่งท้าย

“อย่าได้พบกันอีกเลย!”

มิ้นรีบเดินตรงมาที่รถแล้วให้พี่คนขับรับออกรถทันทีโดยไม่สนใจคนที่วิ่งตามหลังมา