ตอนที่ 4 : โลกของเรา [3]

เดซี่ไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงหันกลับไปมองเขา ใบหน้าของแทโอยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแบบเมื่อครู่ ดวงตาของเขาเหมือนกำลังมองผ่านหน้าต่างออกไปไกลกว่าทุ่งเดซี่ ไกลไปถึงห้องซ้อมที่เต็มไปด้วยเสียงเพลง เพื่อน ๆ ที่เคยหัวเราะและเหนื่อยไปด้วยกัน และเวทีที่เขายังไม่เคยได้ยืนในฐานะศิลปินเต็มตัว

“ถ้าที่รักยังอยู่บนโลกจริง” เดซี่พูดเบา ๆ “ป่านนี้คงได้เป็นศิลปินดังไปแล้วแน่ ๆ”

แทโอหัวเราะออกมานิดหนึ่ง แต่เสียงนั้นไม่สดใสเท่าเดิม

“อาจจะได้เป็นศิลปินก็ได้ แต่จะดังหรือเปล่า ผมก็ไม่รู้หรอก”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วแตะอยู่บนขอบสมุดอย่างเลื่อนลอย

“ป่านนี้พวกนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ”

เดซี่รู้ว่า “พวกนั้น” หมายถึงใคร

เพื่อน ๆ ของเขา คนที่ซ้อมมาด้วยกัน ฝันมาด้วยกัน และอาจยังอยู่บนโลกจริงในวันที่แทโอหายไปโดยไม่มีคำลา เธอไม่เคยเห็นคนเหล่านั้น แต่เธอรู้จากเรื่องเล่าของแทโอว่าเขาผูกพันกับพวกเขามากแค่ไหน และรู้ด้วยว่าแม้เขาจะบอกว่ามีความสุขกับเธอ แต่บางส่วนในหัวใจของเขายังหันกลับไปมองโลกใบนั้นเสมอ

เธอวางมือลงบนมือของเขา

“ทุกคนคงคิดถึงที่รักมากค่ะ” เธอบอกอย่างอ่อนโยน “เหมือนที่ที่รักคิดถึงพวกเขาตอนนี้”

แทโอหลุบตาลง มุมปากยังยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจของเดซี่เจ็บแปลบ

“ช่างมันเถอะ” เขาพูดเหมือนต้องการตัดบท ทั้งที่น้ำเสียงยังแผ่ว “พวกเราอยู่กันคนละโลกแล้ว ตอนนี้ผมมีเดซี่อยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว”

เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธออย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วลูบผิวเนียนนุ่มเบา ๆ เหมือนกำลังยืนยันกับตัวเองว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นความจริง

“แค่มีเดซี่ของผม ผมก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว”

เดซี่มองเขา ดวงตาไหววูบเพียงเล็กน้อย เธอรู้ว่าแทโอพูดความจริง เขารักเธอจริง และเธอก็เป็นความสุขของเขาจริง แต่ขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าเขากำลังพยายามวางความฝันเก่าลง ทั้งที่มันยังไม่เคยได้เริ่มต้นอย่างที่ควรจะเป็น

เธอรักเขา

รักมากพอที่จะอยากกอดเขาไว้ตลอดไป

แต่ก็รักมากพอที่จะไม่อยากเห็นเขาซ่อนความเศร้าไว้หลังรอยยิ้มแบบนี้

เดซี่ขยับตัวกอดเขาแน่นขึ้น ใบหน้าซบลงกับไหล่ของเขา ขณะที่มือเล็กลูบแผ่นหลังเขาเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบเด็กคนหนึ่งที่เหนื่อยมานานเหลือเกิน

“เค้าก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากที่รัก”

แทโอหลับตาลงช้า ๆ แขนของเขาโอบรอบเอวเธอแน่นขึ้น เขารับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนในอ้อมกอดของเธอ รับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้เพียงพูดเพื่อให้เขาสบายใจ แต่กำลังพยายามแบ่งเบาความเศร้าที่เขาไม่เคยเอ่ยออกมาตรง ๆ

ในโลกที่ไม่มีใครเหลืออยู่ เดซี่คือบ้านของเขา

เป็นเสียงหัวเราะในวันที่เงียบเกินไป เป็นคนที่ดุแดดแทนเขาในวันแรก เป็นเพื่อนผีที่ทำให้เขาหัวเราะทั้งน้ำตา และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่า ต่อให้ความฝันบนโลกจริงหายไป ชีวิตของเขาก็ยังมีบางอย่างงดงามพอให้กอดไว้

แต่ลึกลงไปในใจ แทโอรู้ดีว่าเขายังคิดถึงเพลง คิดถึงเวที คิดถึงเพื่อน ๆ และคิดถึงตัวเองในวันที่ยังมีโอกาสวิ่งตามความฝัน

เขาเกลียดความรู้สึกนั้น

เพราะทุกครั้งที่คิดถึงโลกจริง เขาจะรู้สึกเหมือนกำลังทรยศต่อความสุขที่มีอยู่ตรงหน้า

“เดซี่” เขาเรียกเสียงเบา

“คะ”

“ผมดูโลภมากไหม”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ”

แทโอยิ้มจาง ๆ

“ผมมีคุณอยู่ตรงนี้แล้ว แต่บางครั้งผมก็ยังคิดถึงโลกข้างนอก คิดถึงสิ่งที่ผมยังทำไม่สำเร็จ ทั้งที่ผมควรจะพอใจแล้ว”

เดซี่มองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะแก้มเขาเหมือนที่เขาเคยทำกับเธอ

“ไม่โลภหรอกค่ะ” เธอบอก “คนเรารักใครสักคนได้ แล้วก็ยังรักความฝันของตัวเองได้เหมือนกัน มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”

คำตอบนั้นทำให้แทโอพูดอะไรไม่ออก

เดซี่ยิ้มบาง ๆ แม้ในใจจะเจ็บแปลก ๆ กับคำพูดของตัวเอง เธอไม่รู้ว่าที่นี่คืออะไร ไม่รู้ว่าพวกเขาตายแล้วจริงไหม และไม่รู้ว่าจะมีวันไหนที่ใครบางคนต้องจากไปหรือเปล่า แต่ถ้ามีโอกาสแม้เพียงนิดเดียวที่แทโอจะได้กลับไปใช้ชีวิต เธอก็อยากให้เขาได้กลับไป

กลับไปยืนบนเวทีที่เขารัก

กลับไปแต่งเพลงให้คนทั้งโลกได้ฟัง

กลับไปยิ้มอย่างเต็มหัวใจ โดยไม่ต้องซ่อนความคิดถึงไว้กับเธอแบบนี้

‘ถ้าคุณได้กลับไปจริง ๆ...ฉันคงคิดถึงคุณมากแน่ ๆ’

เดซี่กดความคิดนั้นไว้ลึกที่สุด แล้วซบหน้าลงกับอกของเขาอีกครั้ง

แทโอกอดเธอแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

“ผมรักคุณนะ” เขากระซิบ “รักมากจริง ๆ เดซี่ของผม”

เดซี่หลับตาลง ปล่อยให้เสียงหัวใจของเขาดังอยู่ข้างหู มันเป็นจังหวะที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเสมอ แม้จะอยู่ในดินแดนที่ไม่มีคำตอบใด ๆ ก็ตาม

ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ กลีบดอกเดซี่สีขาวปลิวผ่านไปตามแรงลม แสงแดดยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม บ้านหลังเล็กกลางทุ่งดอกไม้ยังเงียบสงบ และในอ้อมกอดของกันและกัน ทั้งสองพยายามเชื่อว่าความรักอาจเพียงพอสำหรับการอยู่ที่นี่ตลอดไป

แต่ลึกลงไปในใจของเดซี่ เธอกลับเริ่มภาวนาเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ให้ใครมารับเธอไปเกิดใหม่ แต่ให้ผู้ชายที่เธอรัก ได้มีโอกาสกลับไปทำตามความฝันของเขาอีกครั้ง