ตอนที่ 4 : โลกของเรา [2]

การสร้างบ้านด้วยความคิดไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด ตอนแรกบ้านที่ปรากฏขึ้นมาดูเอียงจนเดซี่หัวเราะไม่หยุด หลังคาเบี้ยวไปข้างหนึ่ง หน้าต่างอยู่สูงเกินไป และประตูเล็กจนแทโอต้องก้มเกือบติดพื้นถึงจะเดินเข้าได้ เดซี่ยืนหัวเราะจนน้ำตาคลอ ก่อนจะบอกว่าบ้านหลังนี้เหมาะกับผีแคระมากกว่าพวกเขา

“แทโอคะ ถ้าเราอยู่บ้านหลังนี้ไปนาน ๆ คุณอาจจะหลังค่อมนะคะ”

“งั้นคุณลองสร้างเองไหมครับ”

“ได้ค่ะ ดูฝีมือฉันนะ”

ผลลัพธ์คือบ้านหลังที่สองมีประตูใหญ่โตเกินจำเป็น แต่ไม่มีบันได ไม่มีหน้าต่าง และมีปล่องไฟอยู่กลางห้องนั่งเล่น แทโอมองบ้านหลังนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะหันไปหาเธอ

“นี่บ้านหรือเตาผิงครับ”

เดซี่เม้มปาก พยายามกลั้นหัวเราะ

“ก็...อย่างน้อยประตูก็ใหญ่พอนะคะ”

สุดท้ายพวกเขาต้องช่วยกันนึกภาพทีละนิด บ้านเล็ก ๆ สีขาวค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนเนินใกล้ต้นไม้ใหญ่ หลังคาสีอ่อน หน้าต่างบานกว้างเปิดรับลม ระเบียงไม้เล็ก ๆ หันหน้าไปทางทุ่งดอกเดซี่ และมีห้องทำงานที่มองเห็นดอกไม้ไกลสุดสายตา เดซี่เดินวนรอบบ้านอยู่หลายรอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจเหมือนตัวเองสร้างคฤหาสน์ทั้งหลังด้วยมือเปล่า

“สวยมากเลยค่ะ”

แทโอยืนอยู่ข้างเธอ มองบ้านหลังเล็กที่เกิดจากความคิดของพวกเขาสองคน

“ครับ สวยมาก”

“ต่อไปนี้เราก็ไม่ต้องนั่งตากแดดใต้ต้นไม้ตลอดแล้วนะคะ”

“แต่คุณยังต้องดุแดดอยู่ไหมครับ”

เธอหันมามองเขาทันที แก้มขึ้นสีจาง ๆ

“คุณยังจำเรื่องนั้นได้อีกเหรอคะ”

“จำได้สิครับ ผู้หญิงที่ดุแดดแทนผม ผมคงลืมยาก”

เดซี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่แทโอทันเห็นว่าใบหูของเธอแดงขึ้นอย่างน่ารัก

หลังจากมีบ้าน ชีวิตของพวกเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ พวกเขาตื่นขึ้นมาในแสงแดดเดิม ๆ เดินเล่นผ่านทุ่งดอกเดซี่เดิม ๆ กลับมานั่งที่ระเบียงเดิม ๆ และพูดคุยกันเรื่องเดิมบ้าง เรื่องใหม่บ้าง ซ้ำไปซ้ำมาในโลกที่ไม่มีเวลาให้ยึดจับ บางวันแทโอนั่งแต่งเพลงอยู่ในห้องทำงาน เดซี่นั่งอ่านหนังสือที่เธอนึกขึ้นมาได้อยู่บนโซฟา บางวันเธอชวนเขาทำอาหาร ทั้งที่พวกเขาไม่จำเป็นต้องกิน และบางวันพวกเขาก็แค่นั่งเงียบ ๆ ด้วยกัน มองทุ่งดอกไม้ไหวเอนตามสายลม

มันแปลกมาก ทั้งที่สถานที่แห่งนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย แต่ความรู้สึกของพวกเขากลับเปลี่ยนไปทีละนิด จากคนแปลกหน้าที่เรียกกันด้วยคำสุภาพ กลายเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรม จากเพื่อนผีที่ปลอบกันในวันที่คิดว่าตัวเองตาย กลายเป็นคนที่รู้ว่ากาแฟแก้วหนึ่งควรหวานแค่ไหน เพลงท่อนไหนทำให้แทโอยิ้ม และมุกแปลก ๆ แบบไหนที่ทำให้เดซี่หัวเราะจนตาหยี

ไม่มีใครพูดออกมาก่อนว่าความรู้สึกนั้นเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร

อาจเป็นวันที่เดซี่เผลอหลับบนไหล่ของแทโอระหว่างฟังเขาฮัมเพลง อาจเป็นวันที่แทโอยื่นมือมาจับมือเธอไว้ตอนเธอคิดถึงแม่บนโลกจริง หรืออาจเป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่งที่ทั้งคู่มองหน้ากันกลางทุ่งดอกไม้ แล้วต่างฝ่ายต่างรู้ว่า คำว่าเพื่อนผีไม่พอสำหรับความรู้สึกนี้อีกแล้ว

พวกเขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว อาจเป็นหลายวัน หลายเดือน หรืออาจนานเป็นปี กองหินเล็ก ๆ ที่เคยใช้แทนวันเวลาถูกดอกเดซี่ขึ้นล้อมจนแทบมองไม่เห็น บางครั้งเดซี่เดินผ่านมันแล้วหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มจาง ๆ แล้วเดินต่อเหมือนยอมรับได้แล้วว่าโลกนี้ไม่ยอมให้พวกเขารู้เวลา

แต่ถึงจะไม่รู้ว่ากี่วันผ่านไป สิ่งหนึ่งกลับชัดเจนขึ้นทุกที

พวกเขาคุ้นเคยกับการมีกันและกันอยู่ตรงนี้มากขึ้นทุกวัน

หลังจากนั้น บ้านกลางทุ่งเดซี่ก็ไม่เงียบเหงาเหมือนเดิมอีกต่อไป

ในห้องทำงานเล็ก ๆ ของแทโอ เสียงปากกาขีดเขียนบนหน้ากระดาษดังคลอไปกับเสียงลมที่พัดลอดหน้าต่างเข้ามา สมุดหลายเล่มวางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ บางหน้าเต็มไปด้วยเนื้อเพลง บางหน้ามีเพียงประโยคสั้น ๆ ที่ยังไม่สมบูรณ์ และบางหน้าก็มีรูปดอกเดซี่เล็ก ๆ ที่เดซี่แอบวาดไว้ตอนเขาเผลอ

แทโอนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วเคาะจังหวะเบา ๆ กับขอบสมุด ดวงตาจดจ่ออยู่กับเนื้อเพลงตรงหน้า แต่ในหัวกลับมีทำนองบางอย่างหมุนวนอยู่อย่างนุ่มนวล เขาเขียนเพลงมาหลายเพลงตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แต่เพลงนี้ต่างออกไป มันไม่ได้เกิดจากความกดดันหรือความอยากพิสูจน์ตัวเองเหมือนในโลกเดิม

เพลงนี้เกิดจากบ้านหลังเล็ก กลิ่นดอกไม้สีขาว และรอยยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่ง

ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ โดยไม่ต้องเคาะ

แทโอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

แขนเรียวเล็กโอบรอบคอเขาจากด้านหลัง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยมาก่อนเสียงหวาน ๆ จะดังขึ้นใกล้ใบหู

“ยังแต่งไม่เสร็จอีกเหรอคะ”

มุมปากของแทโอยกขึ้นทันที เขาวางปากกาลง แล้วเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเธออย่างอ่อนโยน

“ใกล้แล้วครับ”

เดซี่โน้มตัวลงมองสมุดตรงหน้า ก่อนจะแอบหอมแก้มเขาเร็ว ๆ หนึ่งทีเหมือนกลัวถูกจับได้ ทั้งที่ตั้งใจทำเต็มที่

แทโอหัวเราะในลำคอ

“เดี๋ยวนี้ขโมยหอมเก่งขึ้นนะ”

“ไม่ได้ขโมยสักหน่อย” เธอตอบเสียงใส “คนเป็นแฟนกัน เขาเรียกว่าหอมให้กำลังใจค่ะ”

“อ้อ อย่างนั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ เพราะฉะนั้นที่รักต้องแต่งเพลงให้เพราะมาก ๆ นะ”

คำว่า “ที่รัก” จากปากเธอยังคงทำให้ใจเขาอ่อนลงได้ทุกครั้ง ไม่ว่าจะได้ยินมากี่ครั้งแล้วก็ตาม แทโอหมุนเก้าอี้กลับมา ก่อนจะดึงเธอให้นั่งลงบนตักอย่างเป็นธรรมชาติ เดซี่ทำท่าจะบ่น แต่สุดท้ายก็ยอมเอนตัวพิงอกเขาเหมือนตรงนั้นเป็นที่ของเธอมาตั้งแต่แรก

“เพลงนี้ต้องเพราะอยู่แล้ว” เขาพูดพลางเกลี่ยปอยผมสีแดงเชอร์รี่ของเธอออกจากแก้ม “เพราะมีคนบางคนเป็นแรงบันดาลใจ”

เดซี่เงยหน้ามองเขาทันที แก้มเริ่มขึ้นสีจาง ๆ

“ใครเหรอคะ”

แทโอก้มลงมองเธอ ดวงตาเป็นประกายขี้เล่น

“ไม่รู้สิ อาจจะเป็นคนที่ชอบดุแดดแทนผมตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน”

“แทโอ!”

เธอฟาดแขนเขาเบา ๆ ด้วยความเขิน แต่แทโอกลับหัวเราะอย่างพอใจ เขาชอบเวลาเดซี่เขิน เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ยังมีมุมสดใสเหมือนวันแรกที่เดินเข้ามาหาเขาใต้ต้นไม้ใหญ่

เดซี่ทำแก้มพองใส่เขาครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองสมุดเพลงบนโต๊ะ

“ถ้าแต่งเสร็จแล้ว ต้องร้องให้เดซี่ฟังคนแรกนะคะ”

“แน่นอนครับ”

“ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วนี่นา” เธอพึมพำ “ที่นี่มีแค่เราสองคน ถ้าไม่ร้องให้เดซี่ฟังก็ไม่รู้จะร้องให้ใครฟังแล้ว”

แทโอยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นแผ่วลงเล็กน้อยเมื่อสายตาตกลงบนเนื้อเพลงตรงหน้า

“ถ้าเพลงนี้ได้เปิดบนโลกจริง...” เขาพูดขึ้นเบา ๆ “มันอาจจะดังมากก็ได้”

ประโยคนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ