อุ่นไอรักในวัน(เวฬา)

บทนำ: จุดเริ่มต้นในวันที่ดอกไม้บาน

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับภาพโพลารอยด์ที่ค่อยๆ เลื่อนออกมาจากตัวกล้องคู่ใจ 'วันเวฬา' สะบัดแผ่นฟิล์มในมือเบาๆ รอให้ภาพสีหม่นชัดเจนขึ้นทีละน้อย... ภาพนั้นคือแผ่นหลังของชายหนุ่มในชุดกาวน์สะอาดตาที่เธอมองตามมาตลอด 4 เดือน

แต่น่าแปลกที่วันนี้หัวใจที่เคยเต้นแรงกลับรู้สึกนิ่งสงบ... สงบจนน่าใจหาย

"เวฬา... แกโอเคไหม?" อั่งเปา เพื่อนสนิทถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเธอยืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่นาน

"อื้ม... โอเค" วันเวฬายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สดใสที่สุดในรอบหลายเดือน "ฉันตัดสินใจแล้วเปา ฉันจะพอแล้วล่ะ ความพยายามที่เขาไม่ต้องการ มันก็แค่ความวุ่นวายที่ไปรบกวนชีวิตเขาเท่านั้นเอง"

เธอบอกเลิกความรักครั้งเก่าในวันที่ท้องฟ้าดูเหงากว่าปกติ เพื่อนๆ ทุกคนต่างเข้ามากอดและให้กำลังใจ วันเวฬาสัญญาว่าจะกลับมาเป็น 'เวฬาคนเดิม' ที่ร่าเริงและรักตัวเองให้มากขึ้น

เปิดภาคเรียนที่ 2

แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันเปิดเทอมควรจะเริ่มต้นด้วยความสดใส แต่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของวันเวฬากลับทรยศส่งเสียงกระตุกแล้วดับสนิทอยู่ข้างทางหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์

"โธ่เอ๊ย! มาเสียอะไรตอนนี้เนี่ย" ร่างบางในชุดนักศึกษานิเทศฯ ยืนเกาหัวแกรกๆ พลางมองซ้ายมองขวาอย่างมีความหวัง

"มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"

เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความใจเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อวันเวฬาหันไป เธอก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีกรมท่า ใบหน้าคมคายนั้นดูเรียบเฉยแต่กลับมีนัยน์ตาที่ทอประกายความใจดี

เขาขยับเข้ามาดูรถให้เธอด้วยความชำนาญ มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อยขยับโน่นนี่อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

"เรียบร้อยครับ ลองสตาร์ทดูใหม่นะ"

และนั่นคือวินาทีที่โลกของวันเวฬาเหมือนจะหยุดหมุน... รอยยิ้มของเขาไม่ใช่แค่การรักษามารยาท แต่มันอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงบนพื้นดินที่เคยแห้งแล้ง

"ขะ...ขอบคุณมากนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ ทีหลังเช็กลมยางด้วยนะ... เดี๋ยวจะไปเรียนไม่ทัน" เขาพูดกลั้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้วันเวฬายืนค้างอยู่ตรงนั้น

หัวใจที่เคยบอกว่า 'จะพัก' กลับเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป... มันไม่ได้รู้สึกเหนื่อยหอบเหมือนตอนที่วิ่งตามใครบางคน แต่มันรู้สึกเหมือนได้รับพลังงานบางอย่างที่ทำให้เธออยากจะ... 'เริ่มใหม่อีกครั้ง'

"ชื่ออะไรนะ... ปฐพีเหรอ?"

วันเวฬามองตามแผ่นหลังกว้างของ 'นายวิศวะ' คนนั้นไปพร้อมกับรอยยิ้ม และในมือของเธอก็เริ่มขยับเตรียมหยิบกล้องโพลารอยด์ขึ้นมาอีกครั้ง

บางที... 'วันเวฬา' ของเธอ อาจจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ในวันนี้ก็ได้

"ถึง... คุณรอยยิ้มปฐพี

ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในวันนี้ซ้ำๆ นะคะ

จาก... W”