กฎ FWB

ชั้นบนสุดของคอนโด L

ร่างหนาสวมผ้าขนหนูคาดปิดทับท่อนล่างของตนเองยืนกอดอกมองร่างบางกว่าที่กำลังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนแพงบนเตียงของตนเอง ชายหนุ่มเดินไปข้างๆ เตียง ก่อนยกเท้าขึ้นไปเขี่ยๆ ร่างนั้น

"ลุกแต่งตัวได้แล้ว กูจะไปส่ง" ฮิลล์ใช้เท้าสะกิดร่างของข้าศึกที่สิ้นฤทธิ์

"อื้ออออ~" ร่างที่โดนสะกิดทำเพียงแค่พลิกกลิ้งหมุนไปอีกฝั่งของเตียง 

"อย่าให้กูต้องถีบตกเตียง" ฮิลล์เอ่ยเสียงเข้ม นี่ก็สายแล้วเขาต้องรีบไปแต่งตัวแล้วล่ะ ถ้าเกิดเข้างานสายมีหวังโดนบ่นหูชาเละ ถึงแม้ว่าจะฝึกงานโรงงานของพ่อตนเองก็ตามเถอะ 

"โถ่โว๊ย!! มึงก็ไปก่อนสิ กูต้องขับรถของไอ่ไต้ฝุ่นกลับ!" อาโปกระเด้งตัวลุกอย่างหัวเสีย

"แล้วมึงเป็นอะไรกับกูถึงจะอยู่ห้องกูตอนกูไม่อยู่" เขาเป็นคนค่อนข้างจะหวงความเป็นส่วนตัว คงไม่สะดวกใจให้อีกฝ่ายนอนในห้องนี้ต่อในระหว่างที่ตนเองไม่อยู่

"......" อาโปพูดอะไรไม่ออก ก็จริงของอีกฝ่าย เขาเป็นอะไรกับมันก่อน ประโยคเพียงประโยคเดียวสามารถสลัดความง่วงงุนออกไปได้อย่างได้ผลชะงัด 

"กูจะไปแต่งตัว หวังว่าออกมาคงไม่เจอมึงนะ" ฮิลล์บอกอีกฝ่ายที่นิ่งงันไป ยอมรับว่าเขาอาจพูดแรงแต่ถ้าถามว่ารู้สึกผิดไหมก็ไม่ ฮิลล์คิดในใจระหว่างที่ร่างสูงของตนเองเดินออกไปยังห้องแต่งตัว

....อพาร์ทเม้น S….

อาโปทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความอ่อนแรง แค่ก้าวขาเดินยังยากนี่ต้องหอบสังขารขึ้นบันไดมาอีก ไอ้บ้านั่นก็ไม่คิดถนอมกันหน่อยเหรอวะ เขาบ่นอุบในใจ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขายอมจะอยู่ในสภาพนี้ ทั้งๆ ที่รู้พอไอ้นั่นมันกินอิ่ม มันก็ไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลยสักนิด เขาคงมีค่าเวลาที่ไอ้ฮิลล์อยากระบายก็เท่านั้นอย่ามาหวังให้มันรู้สึกดีด้วยหน่อยเลย ชาตินี้คงเป็นไปไม่ได้ แต่ทั้งๆ ที่รู้ทุกอย่าง เขาก็ยังเต็มใจอยู่ในสภาพนี้อยู่ดี รักเหรอ? ความสัมพันธ์แบบนี้มันจะเกิดความรักได้จริงเหรอ เขาเฝ้าพร่ำถามตัวเองแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบ 

'กฎของกูมีสามข้อ หนึ่งคนที่มีสิทธิ์บอกว่าจะหยุดหรือไปต่อมีแค่กู สองอย่าล้ำเส้นกับคนของกู สามอย่าพยายามแสดงตัวเราสองคนแค่ผูกพันทางกายส่วนทางใจมันจะไม่มีทางเกิดขึ้น' นี่คือกฎที่เขาเป็นคนยอมรับมันเอง แรกๆ ก็พอรับได้อยู่หรอก นานวันเข้าเป็นตนเสียอีกที่เอาใจลงไปผูกพันกับมัน อาโปนอนหงายหน้าจ้องมองเพดานสักพักใหญ่ก่อนจะปิดเปลือกตาตนเองลง ปล่อยให้หยดน้ำไหลออกตามหางตาเรียวยาวของตน 

ครืดๆ ~

อาโปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอที่วิดีโอคอลมาเขารีบเช็ดคราบน้ำตาแล้วทำตัวให้เป็นปกติ

"Hi ลูกรักทำอะไรอยู่จ๊ะ" ปลายสายทักทายลูกชายตัวเองหลังจากอีกฝั่งกดรับ

"โปกำลังจะลุกแต่งตัวไปส่งโปรเจคจบ แม่ล่ะสบายดีไหม" อาโปปรับโทนเสียงให้เป็นปกติก่อนตอบปลายสายที่อยู่ห่างกันคนละซีกโลก

"แม่สบายดีจ้า นี่เห็นไหมแด๊ดเขาตื่นเต้นมากเลย เขากำลังจัดห้องไว้ให้ลูกมาอยู่" ปลายสายหันกล้องโทรศัพท์มือถือไปรอบๆ ห้อง หน้าจอปรากฏภาพชายต่างชาติคนหนึ่งกำลังสาละวนกับข้าวของอยู่ ชายต่างชาติคนนั้นเมื่อเห็นภรรยาตนเองหันกล้องมาจับ เจาจึงหยุดและโบกมือให้กับกล้อง 

อาโปยิ้มกว้างโบกมือกลับไป ชายคนนั้นคือพ่อเลี้ยงของเขาเอง ตั้งแต่จำความได้ตนก็เรียกผู้ชายคนนี้ว่าแด๊ดดี้แล้ว แม่ของตนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจนมาเจอแด๊ดดี้ตอนตนเองอายุได้ 5 ขวบกว่า หลังจากนั้นแด๊ดดี้ลูคัสก็แต่งงานกับแม่และรับอาโปเป็นบุตรบุญธรรม ตัวเขาจึงได้ใช้นามสกุลของแด๊ด พออาโปอยู่ ม.ปลาย แม่กับแด๊ดก็ย้ายไปอยู่อังกฤษ เขาไม่อยากทิ้งยายไว้เพียงลำพังจึงไม่ได้ตามไปด้วย จนกระทั่งเมื่อสองปีที่แล้วยายของตนได้เสียชีวิตลงด้วยโรคชรา อาโปจึงไม่มีอะไรที่ต้องห่วงกับที่นี่อีก 

"แล้วลูกจะมาเมื่อไหร่เหรอ" ปลายสายกรอกเสียงถามมา

"โปยังไม่แน่ใจเลยแม่ ยังไม่ได้เดินเอกสารเลย มหาลัยแค่ตอบรับมา แต่วันนี้แหละโปจะเข้าไปติดต่อ ถ้าได้วันแน่นอนโปจะบอกแม่นะ" อาโปกรอกเสียงตอบไป 

"รีบๆ น้า แม่กับแด๊ดคิดถึงหนูมาก" ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยความคิดถึง

"แม่อ่ะ! โปบอกแล้วใช่ไหมอย่าเรียกหนู โปโตแล้วนะ" อาโปโวยวาย เขาไม่ชอบให้แม่เรียกเขาว่าหนูเลย มันดูไม่คูล ไม่เท่

"ก็แม่เรียกหนูแบบนี้มาตั้งแต่เกิดนี่" ผู้เป็นแม่อดแกล้งลูกตนเองไม่ได้ ถึงแม้ตอนนี้อีกฝ่ายจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ใหญ่แบบเต็มตัวแล้วแต่ในสายตาตนอีกฝ่ายก็ยังเป็นลูกชายตัวน้อยๆ ของตนเองอยู่ดี

"ไม่คุยด้วยแล่ว โปไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะ" อาโปกระเง้ากระงอด เอาจริงก็ไม่ได้โกรธหรอกแต่เพียงแค่ไม่อยากให้แม่ไปเรียกแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นๆ ถ้าเกิดไอ้ไต้ฝุ่นได้ยืนเข้ามันล้อเขาตาย

....บริษัท T….

ห้องห้องหนึ่งซึ่งหน้าห้องมีแผ่นป้าย 'ห้องผู้บริหาร' ถูกติดไว้ ภายในห้องกำลังมีเจ้าของร่างสูงขะมักเขม้น,เขม้นขะมักกับกองเอกสาร ถึงแม้ฮิลล์จะเป็นนักศึกษาฝึกงานของคณะเภสัชศาสตร์ แต่ในระหว่างนี้เขาก็ต้องฝึกงานเอกสารของบริษัทตนเองด้วย เท่ากับว่าเขาต้องฝึกทั้งในส่วนของสายการผลิตยาและต้องฝึกทั้งงานบริหารจากคนของพ่อเขาเอง

แอ๊ดด~

"มึงมาทำไม มีธุระอะไร" ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นทักทายผู้ที่เข้ามาใหม่

"เบื่อๆ อ่ะ พอดีกูไปส่งไอ้รุยที่ห้องสตู แล้วก็ไปส่งไอ่ฝุ่นเอารถที่ไอ่...อาโปมา เบื่อ ไม่มีอะไรทำเลยแวะมาหามึง" ไซโคลนปรายตามองปฏิกิริยาของเพื่อนเมื่อเขาพูดถึงชื่อนั้นหลังจากที่เดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้าม มันบอกว่าไม่จริงจังแต่แค่พูดถึงชื่อของไอ้อาโปไอ้ฮิลล์ก็หยุดฟังแล้ว ไซโคลนยิ้นเยาะในใจ 

"อือ ว่างเนาะมึง" ฮิลล์ขยับกรอบแว่นแล้วก้มลงสนใจเอกสารในมือต่อ

"ไม่เชิงว่างหรอก ไอ่ฝุ่นชวนกูไปส่งไอ่อาโปเดินเอกสารไปเรียนต่อที่อังกฤษแต่กูขี้เกียจเลยหาเรื่องมาหามึงแทน" ไซโคลนแอบมองปฏิกิริยาของเพื่อนตนเองอีกครั้ง 

"แล้วยังไง! มันจะไปก็ปล่อยมันไปสิมึงจะพูดถึงมันทำไม" แฟ้มเอกสารถูกปิดลงอย่างแรงด้วยความลืมตัว 

"ไม่จริงจัง แล้วทำไมต้องโมโห" ไซโคลนกอดอกมองเพื่อนตนเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นน้อยๆ 

"มึงมาหากูถึงบริษัทเพื่อจะกวนโมโหกูเหรอ" ใบหน้าหล่อเหลากล่าวเสียงเข้ม

"เปล๊า! กูเบื่อจริงๆ" ไซโคลนไหวไหล่ขึ้น แต่ก็ยังไม่หยุดอมยิ้ม

ฟิ้ว~ ปึ๊ก!

"มึงออกไปเลยไอ่เชี่ยนี่" แฟ้มเอกสารถูกปามาทางร่างของไซโคลนแต่เคราะห์ดีที่เขาหลยได้ทัน ไอ้นี่ชอบใช้ความรุนแรงกลบเกลื่อน

"กูตายได้เลยนะไอ่ฮิลล์!" ไซโคลนแหวเพื่อนที่เล่นกันแรง ถ้าเขาหลบไม่ทันหัวเขามีสิทธิ์เลือดอาบได้เลยนะ

"ใครใช้ให้มึงกวนประสาทกูล่ะ" ฮิลล์กอดอกมองอีกฝ่ายก่อนแสยะยิ้มเลือดเย็นส่งให้

ก๊อกๆ แอ๊ด~  ประตูถูกเปิดโดยผู้มาใหม่อีกครั้ง

"สองคนนี้ทะเลาะกันอีกละ" ร่างโปร่งของผู้มีใบหน้าหวานละมุน กลิ่นอายรอบตัวบ่งบอกว่าอีกฝ่ายมาจากชาติตระกูลที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัยเดินเข้ามาหาผู้ชายร่างใหญ่ที่กำลังแกล้งกันไปมาราวกับเด็ก

"อ้าว มาร์คมาได้ยังไง" ฮิลล์ยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของแขกที่เข้ามา

"มาร์คมีถ่ายงานแถวนี้พอดี เลยเข้ามาให้คนแถวนี้เลี้ยงข้าว" อีกฝ่ายยิ้มหวานตอบ

"ได้สิ ฮิลล์เสร็จงานพอดี" ฮิลล์เอ่ยบอกด้วยความกระตือรือร้น ต่อให้งานเขาไม่เสร็จถ้าเป็นคนคนนี้เขาสามารถทิ้งทุกอย่างได้

"หึ! กูไปละหมั่นไส้" ไซโคลนเอ่ยแซวเพื่อนก่อนลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้สองคนนั้นได้อยู่ด้วยกันตามลำพังดีกว่า ไอ้อาโปจะเอาอะไรไปสู้มาร์คได้วะ ไซโคลนคิดในใจ

'ไม่ส่งนะเว้ย' ฮิลล์ตะโกนไล่หลังเพื่อนตนเองออกไป วันนี้เขาอภัยให้มันในฐานะที่มันรู้งาน