เหยื่อ (2)

ฮิลล์ คีรี อัศวเทวกุล นักศึกษาปีห้า คณะเภสัชศาสตร์ เดินตรงดิ่งฝ่าดงสายตาที่กำลังจับจ้องมาที่เขาตาเป็น ร่างสูงของเขาหยุดลงบริเวณโซนวีไอพี ชายหนุ่มเดินเข้าไปยังโซฟาที่ต่างเป็นจุดสนใจของร้าน อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าพวกหนุ่มๆ โต๊ะนี้หน้าตาและบุคลิกดีทุกคน

"หวัดดี พวกมึง" ฮิลล์ยกมุมปาก ยักคิ้วให้หนุ่มๆ ที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว หลังจากนั้นเขาจึงค่อยแทรกตัวเองลงไปนั่งข้างไซโคลนที่เขยิบเว้นที่ให้ พนักงานไม่รอช้ารีบนำแก้วมาวางให้อย่างโดยเร็ว เพราะถ้าหนุ่มๆ กลุ่มนี้มาครบแบบนี้เมื่อไหร่ ร้านนี้คนจะแน่นและครึกครื้นมากกว่าเดิมหลายเท่า

"หายหน้าหายตาเลยนะมึง!!" ไต้ฝุ่นตะโกนแข่งกับเสียงเพลงทักทายอีกฝ่ายที่มาใหม่ ฮิลล์ที่กำลังยกแก้วกระดกกรอกแอลกอฮอล์ลงคอเหล่มองไต้ฝุ่นก่อนจะวางแก้วลงหลังจากของเหลวในแก้วหายลงไปในลำคอของตนเองจนหมด

"กูเรียนหนักไหมละ" ฮิลล์ยกมุมปากยิ้มน้อยๆ ก่อนตอบ ร่างสูงเอนตัวพิงพนักโซฟาแล้วยกแขนขึ้นมาพาด ท่าทางของเขาดูสบายๆ จนน่าหมั่นไส้

"ใครสะเออะบอกให้มึงไปเรียนเภสัชล่ะไอ้ห่า!!" ไซโคลนที่นั่งอยู่ข้างๆ จิกกัดด้วยความหมั่นไส้สุดตีน พวกเขาทั้ง 4 คน ไม่ว่าจะเป็นไอ้ฮิลล์ ไอ้ไต้ฝุ่น ไอ้รุย รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ส่วนไอ้อาโปเพิ่งมารู้จักตอนรับน้อง จึงไม่แปลกที่เราจะพูดจาแรงๆ โดยไม่โกรธกัน 

"กูก็ต้องกลับไปดูแลงานที่บ้านเหมือนพวกมึงไง ถ้าไม่เรียนเภสัชให้เรียนดนตรีเหมือนไอ้รุยงั้นเหรอ" ฮิลล์ตอบอย่างไม่ถือสา

"ที่บ้านกูมีคนสืบทอดโว้ย กูเลยไม่ต้องมาแบกรับเหมือนพวกมึง" รุยหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นผู้มีรอยสักตั้งแต่สีข้าง แขนขวาและลามไปจนถึงลำคอที่ถูกพาดพิงอดใช้สิทธิ์ขอแย้งไม่ได้

"โห่วววว!!" ทุกคนในโต๊ะตะโกนโห่ด้วยความหมั่นไส้ เลือกได้ใครอยากจะมีภาระล่ะ แต่พวกเราเลือกไม่ได้เหมือนมันนี่นา ไอ้ฮิลล์ก็ต้องไปสืบทอดบริษัทยาของครอบครัว ไอ้ไต้ฝุ่นก็ต้องไปสืบทอดกิจการล้านแปดอย่างของที่บ้าน เขาเองก็ต้องไปดูบริษัทสายการบินของครอบครัว ส่วนไอ้รุยตอนนี้พี่มันสืบทอดธุรกิจทั้งสีขาวและสีเทาของครอบครัวมันไปแล้ว มันถึงไม่ต้องมีภาระอะไร ว่าแล้วเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าไอ้อาโปจะทำอะไรหลังเรียนจบ ไม่แปลกที่เขาไม่รู้หรอก ปกติอาโปมันสนิทกับไต้ฝุ่นมากกว่า

"ว่าแต่มึงละ จบไปจะไปทำอะไร พวกกูฝากให้ได้นะเว้ย" เขาพูดด้วยความหวังดีอย่างจริงใจไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกอีกฝ่าย

"กูจะไปเรียนต่ออ่ะ" อาโปยิ้มน้อยๆ ก่อนตอบ

"ม.ไหนวะ" ไต้ฝุ่นแทรกถามอย่างอยากรู้

"ที่อังกฤษว่ะ" เขาเองเพิ่งได้จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยในประเทศอังกฤษเมื่อไม่นานมานี้ แต่ยังไม่ได้บอกไต้ฝุ่นเลย

ชิ้ง~ ตาคมของฮิลล์ที่นั่งตรงข้ามเหลือบแลมองคนพูดเขม็ง

"มึงจะไปเมื่อไหร่!!" ไต้ฝุ่นเองก็เริ่มมีน้ำโห เขาสนิทกับมันเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมเขาถึงรู้ป่านนี้

"กูก็เพิ่งรู้ อีกสองเดือนก็ต้องไปแล้ว กูไม่มีจังหวะบอกจริงๆ" อาโปรีบอธิบายทันที ไอ้ไต้ฝุ่นยิ่งขี้น้อยใจอยู่ด้วย

"แล้วจังหวะมึงคือเมื่อไหร่ ตอนนี้กูโคตรไม่โอเค! มึงทำเหมือนกูเป็นคนนอก" ไต้ฝุ่นโมโหคนที่ตนเองนับเป็นเพื่อนสนิททำเหมือนเขาไม่สำคัญ

"กูเพิ่งรู้จริงๆ อ่ะมึงดูอีเมลตอบรับสิ เห็นไหมเขาเพิ่งส่งมาไม่กี่วันเอง" อาโปรีบยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนตัวเองดู เขาแคร์มันนะ ตั้งแต่เข้ามหาลัยก็มีไต้ฝุ่นเนี่ยแหละที่ทำดีกับเขาโดยไม่คำนึงถึงฐานะทางสังคม และยังพาเขาเข้ามารู้จักเพื่อนระดับเดียวกับมันอีก

ฮึ...เสียงแค่นหัวเราะแว่วกระทบโสตหู ขนคอเขาลุกชัน เหมือนมีแรงอาฆาตมองมา อาโปเองแทบไม่กล้าหันไปมองตามเสียง

"เออ แต่กูยังหงุดหงิดขอไประบายอารมณ์ก่อนเดี๋ยวมา" ไต้ฝุ่นเหลือบมองอีเมลที่เพื่อนเปิดถึงค่อยสงบอารมณ์ แต่ก็ยังไม่หายหงุดหงิดจึงไม่อยากอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวอาจพาลใส่คนอื่นๆ ได้ เขาไม่ชอบการทรยศหักหลังเขาเกลียดเรื่องแบบนี้มากที่สุด พอคิดว่าเพื่อนสนิทปกปิดเขาจึงไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่

อาโปเองก็กระอักกระอ่วนกับสายตาและแรงอาฆาตที่สัมผัสได้จากใครคนหนึ่งในโต๊ะนี้ เขาเลยลุกไปเข้าห้องน้ำบ้างเหมือนกัน และไม่ลืมที่จะหยิบบุหรี่ติดมือมาด้วย

พลั่ก!!

"โอ๊ะ..." อาโปที่กำลังจะเปิดประตูห้องน้ำถูกผลักเข้าไปอย่างแรง

"ออกไป!" ฮิลล์กัดฟันขบกรามแน่น เขาบอกให้คนที่กำลังอยู่ในห้องน้ำออกไปให้หมด เหลือไว้เพียงเขาและผู้ชายตัวเล็กกว่าคนนี้

"เป็นเชี้ยไรของมึงวะ!" อาโปกุมไหล่ข้างที่ถูกผลักกระแทกประตูด้วยความเจ็บก่อนจะตะโกนใส่คนทำอย่างหงุดหงิด

"มึงตั้งใจจะหนีกู?" ฮิลล์ชี้นิ้วไปที่อีกฝ่ายขบกรามถามอีกฝ่ายเสียงเข้ม

"กูจะหนีมึงทำไม เราเป็นอะไรกันกูถึงต้องหนี" อาโปเห็นอีกฝ่ายโมโหก็อดยั่วอารมณ์ไม่ได้ ชอบทำให้กูเจ็บตัวดีนักไอ้ห่านี่

"ก็เป็นคนที่เอากันเวลาเงี่ยนไง!" คำตอบที่พ่นออกมาจากใบหน้าหล่อเหลานั่นทำให้เขาจุกเหมือนโดนหมัดน็อก

"ถ้างั้นมึงขาดที่ระบายอย่างกูไปมันจะเป็นไร ทำไมต้องโมโห" สีหน้าที่ชะงักไปยิ้มเยาะเล็กน้อยก่อนตอกกลับอีกฝ่าย

"อ้อ...ไม่ได้โมโหหรอก แต่คนของกูมีอะไรปิดบังกู กู! ไม่! ชอบ!" ฮิลล์ไม่พูดเปล่า เขาเดินเข้าประชิดตัวอาโปพร้อมทั้งยื่นมือไปบีบกรามของอีกฝ่ายแล้วพูดใส่หน้านั้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ ราวกับต้องการใช้คำพูดตนเองเป็นใบมีดกรีดทรมานเหยื่อย่างช้าๆ 

อาโปจ้องสู้สายตาของร่างที่สูงกว่ากลับอย่างไม่ยอมแพ้ คนของกูงั้นเหรอ มันควรจะสุขใช่ไหมที่อีกฝ่ายเห็นว่าเขาเป็นคนของตัวเอง แต่ความรู้สึกทำไมอีกฝ่ายเหมือนจะย้ำว่าเขาคือสิ่งของที่ไม่มีชีวิตจิตใจหรือเป็นสัตว์เลี้ยงที่บงการได้ตามแต่ใจ

ปังๆๆ

'ปิดทำไมอ่ะ เปิดสิวะ คนจะใช้'

เมื่อเห็นคนพยายามจะเข้ามาฮิลล์จึงรีบผลักให้อีกฝ่ายเข้าไปในห้องน้ำห้องสุดท้ายที่อยู่ด้านในสุด

"คุ้นๆ กับเหตุการณ์นี้ไหม" ฮิลล์ก้มลงกระซิบถามอีกฝ่ายทั้งๆ ที่มือก็ยังไม่คลายแรงบีบออกจากปลายคางอาโป

"จิ.." อาโปสะบัดหน้าหนี และจะผละออกไปจากห้องน้ำห้องแต่ เสียงที่เปิดประตูเข้ามามันคุ้นๆ เหมือนเสียไต้ฝุ่นซะงั้น

"หึ...ออกไปสิ" ฮิลล์ยืนกอดอกมองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย

"เชี้ยเอ้ย!! ซวยซิบ" อาโปบ่นอย่างหงุดหงิด

"ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วเรามาย้อนความหลังกันหน่อยไหม" ฮิลล์ชอบใจกับท่าทางหงุดหงิดของอีกฝ่าย เขาโน้มหน้าไปใกล้ๆ อีกฝ่ายก่อนจะเอื้อมมือไปลูบใบหูเล็กเล่น นิ้วมือที่ไม่เคยกรำงานหนักเขี่ยติ่งหูอีกฝ่ายอย่างหยอกเย้า จากติ่งหูลากลงมาต้นคอ อีกฝ่ายกัดริมฝีปากอมชมพูของตัวเองไว้อย่างอดกลั้น หน้าแหงนเชิดขึ้นตามสัญชาตญาณ สายตานักล่าก้มลงมองเหยื่ออย่างพอใจ เขาเองปฏิเสธไม่ได้ว่าคนตรงหน้ามีอิทธิพลต่อแรงปรารถนาของเขาเองมากแค่ไหน สงสัยคงต้องสั่งสอนให้หนักจะได้ไม่ต้องพยศอีก