บทที่ 3 มัดตัว (1) [50%]

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่มือเรียวผอมบางจะโผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม ควานสะเปะสะปะไปทั่วบริเวณหัวเตียง กว่าจะคลำเจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังส่งเสียงรบกวนการนอนหลับของเธอ

“สวัสดีค่ะ” อกิณารับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ดวงตายังคงปิดสนิท

“สวัสดีครับ คุณนานะ”

เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยดังมาตามสาย ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนยกโทรศัพท์ออกจากหูเพื่อดูชื่อผู้โทร แต่บนหน้าจอกลับปรากฏเพียงหมายเลขที่ไม่รู้จัก

“ค่ะ ไม่ทราบว่าโทรมาจากไหนคะ”

เธอถามกลับอย่างระแวดระวัง นึกสงสัยอยู่ครามครันว่าจะเป็นพวกมิจฉาชีพที่โทรมาหลอกลวงหรือเปล่า

“เอ่อ...คือว่า ผมชื่อณัฐพลครับ เรียกนัทก็ได้ ผมรับงานต่อจากพี่บีที่บริษัท WB น่ะครับ พอดีพี่บีลาออกไปแล้ว ทางบริษัทก็เลยมอบหมายให้ผมเป็นคนติดต่อคุณนานะแทนครับ”

สิ้นประโยคนั้น อกิณาก็เบิกตากว้าง ความง่วงงุนที่มีอยู่เมื่อครู่หายไปทันที

บีลาออกแล้วอย่างนั้นหรือ!

“อ้าว เหรอคะ แล้ว...คุณนัทโทรมาหานานะเรื่องงานที่รับไว้ใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ ไม่ทราบว่าเพลงที่ทางบริษัทให้คุณนานะแต่ง เสร็จเรียบร้อยหรือยังครับ”

“เสร็จแล้วค่ะ เพิ่งเสร็จเมื่อคืนนี้เอง แต่คุณบีบอกว่ากำหนดส่งมะรืนนี้ไม่ใช่เหรอคะ”

“ใช่ครับ คือ...พอดีเจ้านายผมอยากได้งานเร็วกว่ากำหนดน่ะครับ เพราะว่า...เอ่อ...มีเหตุฉุกเฉินบางอย่าง จำเป็นต้องใช้เพลงด่วนจริง ๆ ครับ”

น้ำเสียงตะกุกตะกักของชายหนุ่มทำให้อกิณานึกสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อเพลงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องรอให้ถึงวันกำหนดส่ง

“ถ้าอย่างนั้น นานะขอเวลาสักหนึ่งชั่วโมงนะคะ จะตรวจทานงานให้เรียบร้อยอีกครั้งแล้วรีบส่งให้ รบกวนคุณนัทส่งที่อยู่อีเมลของคุณนัทมาให้นานะด้วยค่ะ”

“ได้เลยครับ ผมจะรีบส่งให้ทันทีที่วางสาย ขอบคุณคุณนานะมาก ๆ เลยนะครับ ไม่อย่างนั้นผมแย่แน่”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวนานะส่งให้ตามเวลาที่บอกนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณนัท”

ทันทีที่วางสาย อกิณาก็รีบลุกพรวดจากเตียง เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานแล้วเปิดโน้ตบุ๊กทิ้งไว้ให้เครื่องเริ่มทำงาน ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวอย่างเร่งรีบ

ขณะเดียวกัน ณัฐพลที่เพิ่งวางสายจากอกิณาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดก็มีนักแต่งเพลงสักคนที่สามารถส่งงานให้เขาได้ทันเวลา

ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเขาจะโทรติดต่อใคร ต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่สามารถส่งเพลงให้ได้ทันที บางรายถึงกับยืนยันว่าส่งงานให้พี่บีไปเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ

ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะตามกำหนดเดิมยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายวัน ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ จะมีคำสั่งให้เร่งส่งงานขึ้นมาแบบนี้

เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องสำคัญต้องรายงาน ณัฐพลก็รีบลุกจากเก้าอี้แล้วตรงไปหาผู้เป็นเจ้านายทันที

“คุณอชิระครับ!” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า

“มีนักแต่งเพลงอิสระคนหนึ่งรับปากว่าจะส่งเพลงให้ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ครับ”

“อืม ขอบคุณมากครับ” อชิระพยักหน้ารับ ก่อนสั่งงานต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ถ้าได้รับเนื้อเพลงแล้ว ส่งให้ทางห้องอัดลองให้มินต์ร้องดูนะครับ พออัดเสร็จก็ส่งมาให้ผมฟังด้วย”

“ได้ครับ” ณัฐพลรับคำ ก่อนรีบออกจากห้องไปประสานงานกับฝ่ายที่เกี่ยวข้องต่อทันที

“คุณเกียรติชัยครับ เรื่องนี้เราพอจะดำเนินคดีอะไรได้บ้างไหมครับ”

“จากหลักฐานที่มีอยู่ตอนนี้ คงยากครับที่จะเอาผิดค่ายเพลง H” เกียรติชัยตอบตามตรง “อีกอย่าง เพลงที่ถูกขโมยไปก็ปล่อยออกมาเรียบร้อยแล้ว เรายังไม่มีหลักฐานที่จะสาวไปถึงคนที่อยู่เบื้องหลัง ส่วนคุณบีที่ชิงลาออกไปก่อนก็ยังติดต่อไม่ได้เลยครับ”

อชิระนิ่งไป สีหน้าครุ่นคิด

“ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้ผมคงต้องพักไว้ก่อน ช่วงนี้คงต้องลงมาดูแลงานด้วยตัวเองให้มากขึ้น ทางค่าย H เล่นไม่ซื่อกับเราหลายเรื่องแล้ว ครั้งนี้ผมพลาดเองที่ไม่ทันระวัง”

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีสัญญาศิลปินใหม่ที่ต้องรีบตรวจดู”

“ครับ ขอบคุณมากครับ”

เกียรติชัยค้อมศีรษะเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้องไป

เมื่อประตูปิดลง อชิระก็หันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอีกครั้ง

บนจอกำลังเล่นมิวสิกวิดีโอเพลงใหม่ของประกายดาว นักร้องสาวดาวรุ่งจากค่าย H ขณะที่ข้าง ๆ กันมีไฟล์โน้ตเพลงที่บริษัทของเขาเตรียมไว้สำหรับศิลปินในสังกัดเปิดค้างอยู่

ชายหนุ่มกวาดตามองตัวโน้ต ก่อนหันกลับไปฟังเพลงในวิดีโออีกครั้ง

ทั้งทำนองและเนื้อร้องตรงกันทุกอย่าง ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่ท่อนเดียว

เพลงที่ควรจะเป็นผลงานของค่ายเขา กลับถูกนำไปเผยแพร่ในนามศิลปินของค่ายคู่แข่งเสียแล้ว

ครั้งนี้เขาประมาทเกินไปจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าพนักงานที่ทำงานกับบริษัทมานานจะถูกซื้อตัว และนำผลงานที่ยังไม่เผยแพร่ออกไปให้คู่แข่งได้ถึงขนาดนี้

>>>>>>>>>> 

เวลาเที่ยงวัน แสงแดดแผดจ้าจนแทบแผดเผาทุกสิ่งที่อยู่กลางแจ้ง ท่ามกลางอากาศร้อนระอุ หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเสื้อแขนยาว สวมหมวก แว่นกันแดด และหน้ากากอนามัย กำลังเดินวนไปวนมาอยู่หน้าตึกสูงแห่งหนึ่งย่านอโศก

อกิณามาถึงที่นี่ได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่สามารถพาตัวเองเดินผ่านประตูเข้าไปได้เสียที

หลายครั้งที่เธอรวบรวมความกล้าเดินตรงไปยังทางเข้า ทว่าพอใกล้จะก้าวผ่านประตู ความลังเลก็เข้าครอบงำจนต้องชะงักเท้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกมาทุกครั้ง

เป็นอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองเธอด้วยความสงสัย บางคนถึงกับเหลียวกลับมามองซ้ำ ก็อากาศร้อนเสียขนาดนี้ แต่หญิงสาวกลับสวมเสื้อแขนยาว แถมยังมีทั้งหมวก แว่นกันแดด และหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าเสียมิดชิด

ไม่แปลกเลยที่ใครต่อใครจะมองเธอราวกับเป็นตัวประหลาด

“ขอโทษนะครับ คุณผู้หญิงมาติดต่อใครที่ตึกนี้หรือเปล่าครับ” สมศักดิ์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำอาคาร เดินเข้ามาสอบถามอกิณาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ยังคงความสุภาพตามหน้าที่

“อ๊ะ!” อกิณาสะดุ้งเล็กน้อย เธอกำลังมัวแต่ลังเลว่าจะเดินเข้าไปดีหรือไม่ จึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนเข้ามาใกล้

“เอ่อ...คือว่าดิฉันมีนัดกับคุณณัฐพลที่ตึกนี้ค่ะ” หญิงสาวตอบพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามหลบสายตาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

“คุณณัฐพลอยู่แผนกไหนครับ” สมศักดิ์ถามต่อเพื่อให้แน่ใจว่าเธอมีนัดกับพนักงานในอาคารจริง ๆ

“น่าจะเป็นแผนกวางแผนมั้งคะ ปกติดิฉันติดต่อเรื่องงานกับคุณบีค่ะ แต่เห็นว่าเธอลาออกไปแล้ว คุณนัทก็เลยติดต่อมาเมื่อวาน บอกว่าอยากให้ดิฉันเข้ามาพบเพื่อคุยรายละเอียดงานเพิ่มเติมน่ะค่ะ”

พอได้ยินชื่อบี สมศักดิ์ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อวานนี้เขาเพิ่งได้รับคำสั่งจากทางอาคารว่า หากพบพนักงานชื่อบีพยายามกลับเข้ามา ให้ระงับการเข้าอาคารไว้ก่อน

“ถ้าอย่างนั้น เชิญติดต่อที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ได้เลยครับ แลกบัตรก่อนแล้วถึงจะขึ้นไปที่สำนักงานได้ครับ”

สมศักดิ์พูดพร้อมผายมือไปทางประตูอาคารอย่างสุภาพ แต่สำหรับอกิณาแล้ว ท่าทางนั้นแทบไม่ต่างจากการบอกกลาย ๆ ว่าเธอควรเข้าไปข้างในได้แล้ว

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนผ่อนออกมายาว ๆ แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในอาคารด้วยขาที่ยังสั่นเล็กน้อย