บทที่ 4 มัดตัว (2) [50%]

อกิณาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสบตากับอชิระที่เงยหน้าขึ้นมามองเธอพอดี ร่างกายพลันสั่นสะท้าน ความคิดที่ล่องลอยย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ในอดีตเมื่อครู่ถูกดึงกลับมาสู่ปัจจุบันในทันที

“ทางบริษัทต้องการเสนอสัญญาจ้างงานประจำให้คุณนานะครับ”

เกียรติชัยซึ่งนั่งอยู่ทางขวามือของอชิระเอ่ยขึ้น พร้อมเลื่อนเอกสารชุดหนึ่งมาตรงหน้าหญิงสาว

“ส่วนอีกฉบับเป็นสัญญารักษาความลับที่ทางบริษัทเพิ่งปรับปรุงเนื้อหาใหม่ครับ ตอนนี้พนักงานทุกคน รวมถึงพนักงานสัญญาจ้างและผู้รับจ้างอิสระ จะต้องลงนามในสัญญาฉบับใหม่ทั้งหมด”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“คุณนานะค่อย ๆ อ่านทำความเข้าใจก่อนได้เลยนะครับ ผมติดกระดาษโน้ตไว้ตรงหัวข้อที่มีการแก้ไขเพิ่มเติมแล้ว จะได้ตรวจสอบได้สะดวกขึ้น”

เกียรติชัยส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรตามแบบฉบับทนายความมากประสบการณ์ที่รู้ดีว่าควรใช้ถ้อยคำอย่างไรให้คู่เจรจารู้สึกผ่อนคลาย แม้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาจะเป็นการโน้มน้าวให้หญิงสาวยอมรับเงื่อนไขที่บริษัทเสนอมาก็ตาม

อกิณาเปิดเอกสารตรงหน้าอ่านด้วยความมึนงง สมองของเธอยังไม่อาจประมวลเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้

เดิมทีเธอคิดว่าการมาบริษัทในวันนี้เป็นเพียงการพูดคุยรายละเอียดงานเพิ่มเติม และถือโอกาสทำความรู้จักกับณัฐพลที่เพิ่งเข้ามารับหน้าที่ประสานงานแทนคุณบีเท่านั้น

แต่ใครจะคิดว่าเธอกลับต้องมาเผชิญกับความจริงที่ทำเอาแทบตั้งตัวไม่ทัน

อชิระเป็นซีอีโอของบริษัท WB!

บริษัทที่ว่าจ้างให้เธอแต่งเพลงมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา!

ที่ผ่านมาอกิณาติดต่อเรื่องงานผ่านคุณบีมาโดยตลอด อีกฝ่ายไม่เคยรู้เลยว่าเธอเคยเป็นนักร้องชื่อดัง และที่สำคัญ เธอยังเคยเป็นศิลปินในสังกัด WB มาก่อนด้วย

ทั้งนี้เพราะคุณบีเพิ่งเข้ามาทำงานหลังจากที่อกิณาออกจากวงการเพลงไปแล้ว จึงไม่เคยรู้จักเธอในฐานะนักร้องมาก่อน

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้อกิณาสบายใจที่จะรับงานจากบริษัทแห่งนี้ เธอสามารถทำงานอยู่เบื้องหลัง ส่งเพลงตามกำหนด รับค่าจ้าง แล้วก็จบกันไป โดยไม่ต้องพบปะหรือข้องเกี่ยวกับใครในบริษัท

เธอเคยคิดว่าตราบใดที่ไม่มีใครจดจำเธอได้ ทุกอย่างก็คงไม่มีปัญหา

แต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างที่คิดเสียแล้ว

“เอ่อ...ถ้านานะขอรับงานแบบเดิมต่อไปได้ไหมคะ หมายถึงรับงานเป็นครั้ง ๆ แบบนักแต่งเพลงอิสระน่ะค่ะ”

อกิณาลองต่อรองดู เธอไม่อยากเป็นพนักงานประจำที่ต้องเข้าบริษัทบ่อย ๆ ชีวิตเรียบง่ายที่ได้เก็บตัวอยู่กับมารดาตามลำพังเป็นสิ่งที่เธอพอใจแล้ว และไม่คิดอยากเปลี่ยนแปลงอะไรในตอนนี้

“แต่ถ้าคุณนานะมาเป็นพนักงานประจำ ทางบริษัทก็จะสามารถมอบหมายงานให้ได้มากขึ้นนะครับ” ณัฐพลรีบเกลี้ยกล่อม สีหน้าของเขาดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มอดนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้ หลังจากรายงานให้อชิระทราบว่าอกิณาตกลงจะเข้ามาพบที่บริษัท เจ้านายก็ออกคำสั่งกับเขาอย่างชัดเจน

“ทำยังไงก็ได้ให้เธอยอมเซ็นสัญญาเป็นพนักงานประจำกับบริษัทให้ได้ ไม่อย่างนั้นคุณก็ควรพิจารณาตัวเอง”

พูดจบ อชิระก็โบกมือเป็นสัญญาณให้เขาออกจากห้อง โดยไม่เปิดโอกาสให้ซักถามอะไรอีก

ณัฐพลจำคำพูดนั้นได้ขึ้นใจ ยิ่งเห็นท่าทีลังเลของอกิณาก็ยิ่งร้อนใจ รีบพูดเสริมขึ้นมาอีก

“ถ้าคุณนานะมีเงื่อนไขอะไรที่อยากเสนอให้บริษัทพิจารณา บอกได้เลยนะครับ”

“คือนานะสะดวกทำงานที่บ้านมากกว่าค่ะ เพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพอยู่บ้าง แล้วก็ถ้าต้องเป็นพนักงานประจำ นานะเกรงว่าจะทำงานตามเวลาได้ไม่สม่ำเสมอ”

เธอหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนอธิบายต่อ

“ปกตินานะชอบแต่งเพลงตอนกลางคืนค่ะ บางทีก็ต้องรอให้มีไอเดียถึงจะลงมือทำได้ เลยไม่สะดวกทำงานแบบเข้าแปดโมงเช้า เลิกห้าโมงเย็นน่ะค่ะ”

“เรื่องเวลาทำงานไม่ใช่ปัญหาครับ” คราวนี้เกียรติชัยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นบ้าง

“ถึงจะเป็นพนักงานประจำ แต่ลักษณะงานของนักแต่งเพลงค่อนข้างพิเศษอยู่แล้วครับ บางครั้งก็ต้องอาศัยแรงบันดาลใจหรือบรรยากาศที่เงียบสงบเพื่อให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ ทางบริษัทเข้าใจเรื่องนี้ดี” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเสนอเงื่อนไขใหม่ด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าบริษัทให้คุณนานะเข้ามาทำงานที่สำนักงานเพียงสัปดาห์ละสองวัน ส่วนวันที่เหลือสามารถทำงานจากที่บ้านได้ แบบนี้พอจะสะดวกไหมครับ”

เกียรติชัยมองหญิงสาวอย่างรอคำตอบ เขาได้รับมอบหมายจากอชิระไว้ล่วงหน้าแล้วว่า ไม่ว่าจะต้องปรับเงื่อนไขอย่างไร ก็ต้องพยายามทำให้อกิณายอมเซ็นสัญญาเป็นพนักงานประจำกับบริษัทให้ได้

อกิณาเริ่มรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นว่าทางบริษัทยอมผ่อนปรนเงื่อนไขให้เธอมากกว่าที่คิด อย่างน้อยก็ไม่จำเป็นต้องเข้าออกสำนักงานทุกวันเหมือนพนักงานทั่วไป

ถึงอย่างนั้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เธออยากขอให้แก้ไขก่อนตัดสินใจเซ็นสัญญา

“เอ่อ...มีอีกเรื่องค่ะ ตอนนี้นานะรับงานร้องเพลงที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเดือนละครั้งหรือมากกว่านั้นถ้ามีเหตุฉุกเฉิน เจ้าของร้านเป็นคนรู้จักกันมานาน แล้วนานะก็ไปร้องที่นั่นมาพักใหญ่แล้วด้วยค่ะ”

หญิงสาวเหลือบมองเอกสารตรงหน้า ก่อนพูดต่ออย่างเกรงใจ

“แต่นานะเห็นว่าในสัญญามีข้อห้ามไม่ให้รับงานเสริมทุกประเภท เลยอยากทราบว่าพอจะแก้ไขเงื่อนไขตรงนี้ได้ไหมคะ ให้นานะยังไปร้องเพลงที่ร้านเดิมได้”

“ไม่ได้!” เสียงห้วนจัดของอชิระดังแทรกขึ้นทันที

อกิณาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งเงียบมาตลอดการเจรจา

“เกิดเรื่องเจ็บตัวคราวที่แล้ว คุณยังไม่เข็ดอีกเหรอ” อชิระต่อว่าด้วยน้ำเสียงเข้ม ดวงตาคมจ้องเธออย่างดุดัน

ณัฐพลหันไปมองเกียรติชัยอย่างเลิ่กลั่ก ต่างจากทนายความรุ่นใหญ่ที่ยังคงนั่งอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ ราวกับไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของอชิระเลยแม้แต่น้อย

เกียรติชัยพอจะเดาออกแล้วว่าอกิณาคงเป็นคนพิเศษสำหรับเจ้านายของเขา ไม่อย่างนั้นอชิระคงไม่โทรตามให้เขาไปจัดการเรื่องที่โรงพักด้วยตัวเอง แถมยังออกคำสั่งให้ทำทุกวิถีทางเพื่อให้หญิงสาวยอมเซ็นสัญญาเป็นพนักงานประจำอีกด้วย

“เธอยังจำเพลงรักรสสตรอเบอร์รี่กับเพลงคนโกหกได้ไหม” อชิระเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้ม

อกิณาเงยหน้าสบตาเขา เพียงได้ยินชื่อเพลงทั้งสอง น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาชายหนุ่มอีก

“เซ็นสัญญาซะ แล้วมาทำงานที่นี่ทุกวัน”

อชิระพูดทิ้งท้ายเพียงเท่านั้น ก่อนลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องประชุมไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอ

อกิณาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองเอกสารสองฉบับที่วางอยู่ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงไปทีละฉบับโดยไม่ลังเลอีกต่อไป

ณัฐพลกับเกียรติชัยหันมาสบตากัน ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแทบจะพร้อมกัน

เมื่อครู่นี้บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดเสียจนทั้งคู่แทบไม่กล้าขยับตัว แม้จะดีใจที่การเจรจาสำเร็จลุล่วงตามคำสั่งของอชิระ แต่พอเห็นอกิณาแอบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก็อดรู้สึกสงสารเธอไม่ได้

“นานะขอเริ่มงานสัปดาห์หน้าได้ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากวางปากกาลง พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“นานะอยากขอเวลาไปจัดการธุระส่วนตัว แล้วก็เรื่องงานร้องเพลงกับทางร้านให้เรียบร้อยก่อนค่ะ”

“ได้เลยครับ ถ้าอย่างนั้นวันจันทร์หน้า คุณนานะติดต่อที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วแจ้งว่ามาเริ่มงานได้เลยนะครับ”

อกิณาพยักหน้ารับ ก่อนกล่าวขอบคุณและขอตัวกลับ

หญิงสาวเดินออกจากห้องประชุมด้วยท่าทางเซื่องซึม ไหล่ทั้งสองข้างลู่ลงเล็กน้อย ใบหน้าก้มต่ำตลอดทาง ราวกับเรี่ยวแรงที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ถูกใช้ไปจนหมดสิ้น

หลังจากนั้นไม่นาน เกียรติชัยก็นำเอกสารสัญญาทั้งสองฉบับไปวางลงบนโต๊ะทำงานของอชิระ

“คุณอกิณาเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ เธอแจ้งว่าขอเริ่มงานวันจันทร์หน้า”

อชิระหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดูอย่างใจลอย สายตากวาดผ่านข้อความบนหน้ากระดาษโดยแทบไม่ได้อ่าน ก่อนเอ่ยตอบสั้น ๆ

“ขอบคุณมากครับ”

เกียรติชัยมองเจ้านายที่ยังคงเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขอตัวกลับไปทำงานที่ห้องของตนเอง

เมื่ออยู่ตามลำพัง อชิระก้มมองเอกสารในมืออีกครั้ง เขาพลิกไปยังหน้าสุดท้ายของสัญญา สายตาหยุดอยู่ตรงลายเซ็นของอกิณาเนิ่นนาน

ครั้งนี้...ฉันจะผูกมัดเธอไว้ ไม่ยอมให้เธอจากฉันไปไหนอีกแล้วล่ะ นานะ

ชายหนุ่มยังคงจ้องมองลายเซ็นนั้นอยู่เงียบ ๆ

<<<<<<<<<<