บทที่ 2 เอาเรื่อง [60%]

อกิณาเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งห่างออกไปสองเก้าอี้ ก่อนจะรีบเบนสายตากลับมา

นับตั้งแต่วินาทีที่อชิระหันมาสบตาเธอ หลังได้ยินเสียงเรียกชื่อที่หลุดออกจากปากอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ไทม์...”

เขาก็ยังไม่พูดอะไรกับเธออีกเลย

ตอนนั้นอชิระเพียงหันไปบอกอุ้ยว่าจะตามมาที่โรงพักด้วย พร้อมแจ้งว่าเขาโทรเรียกทนายความส่วนตัวให้มาช่วยดูเรื่องนี้แล้ว เผื่อจะมีอะไรที่พอช่วยเหลือกันได้

จากนั้นจนถึงตอนนี้ ชายหนุ่มก็ยังคงเงียบ ไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายเธอสักคำ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ไทม์สบายดีใช่ไหม”

อชิระหันมามองหญิงสาวเต็มตา แววตาของเขามีความรู้สึกหลายอย่างปะปนกันจนยากจะอ่านออก แต่สิ่งหนึ่งที่อกิณาสัมผัสได้ชัดเจนคือความขุ่นเคืองที่ดูเหมือนจะยังไม่จางหายไปตามกาลเวลา

“สิบปี หกเดือน สิบห้าวัน” เขาตอบเสียงห้วน ก่อนพูดต่อ

“นั่นคือเวลาทั้งหมดที่เราไม่ได้เจอกัน”

อกิณาชะงักไปทันที เธอกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ความอึดอัดแล่นขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

เขาจำได้แม่นยำถึงขนาดนั้นเชียวหรือ...

ความคิดของเธอย้อนกลับไปยังวันสุดท้ายที่ทั้งสองได้พบกัน

วันนั้นเธอกับอชิระมีงานออกรายการเพลงด้วยกัน หลังจบรายการ ชายหนุ่มขอคุยกับเธอตามลำพังในห้องแต่งตัว

“เราได้ข่าวว่านานะกำลังคบกับก้องเดชอยู่”

อชิระเปิดประเด็นถึงนักร้องหนุ่มจากค่าย H ที่เพิ่งร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง รักเธอสุดหล้า กับอกิณาในบทพระเอกนางเอก หลังจากนั้นทั้งคู่ก็มีข่าวลือว่ากำลังสานสัมพันธ์กันนอกจอ

“อือ พวกเราคบกันอยู่” อกิณายอมรับตามตรงโดยไม่คิดปิดบัง เพราะเธอเห็นอชิระเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่ง จึงไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องปิดเรื่องนี้เป็นความลับ

“เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่นานะคิดหรอกนะ คิดให้ดี ๆ”

“พี่เชนเป็นคนดีนะไทม์ นายต่างหากที่อคติกับเขามากเกินไป”

อกิณาแย้งทันที เธอเรียกก้องเดชด้วยชื่อเล่นอย่างสนิทสนม ชายหนุ่มอายุมากกว่าเธอสองปี และตลอดเวลาที่ได้รู้จักกัน เขาก็ดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีนิสัยขี้เล่น ชอบพูดจาหยอกล้อจนทำให้เธอหัวเราะได้อยู่เสมอ

สำหรับอกิณาในเวลานั้น ก้องเดชจึงเป็นผู้ชายที่น่ารักและอยู่ด้วยแล้วมีความสุข เธอไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดอชิระถึงมองเขาในแง่ร้ายนัก

“คนดีอะไรกัน! เขาคบผู้หญิงตั้งหลายคน นานะคิดว่าจะตามทันเกมผู้ชายเจ้าชู้แบบนั้นได้ยังไง”

“พี่เชนบอกนานะแล้วว่าพวกนักข่าวเอาไปเขียนกันเอง เขายังโสด ไม่ได้คบกับใครทั้งนั้น”

“แล้วเธอก็เชื่อเขาเนี่ยนะ ทำไมถึงซื่อบื้อแบบนี้!”

“เอ๊ะ ไทม์! นี่นายจะมากไปแล้วนะ” อกิณาเริ่มไม่พอใจ “ที่พูดมาทั้งหมดนี่เพราะอยากกันท่าพี่เชนใช่ไหม เพราะนานะไม่ยอมรับรักนายใช่หรือเปล่า”

“มันคนละเรื่องกันเลยนะนานะ!” อชิระเถียงกลับทันควัน “ถ้าเขาเป็นคนดีจริง เราก็ยินดีด้วยที่นานะจะคบกับเขา แต่นี่เขาไม่ใช่คนดี ผู้ชายด้วยกันดูออก!”

“เลิกพูดเถอะ ยังไงนานะก็ตกลงคบกับพี่เชนไปแล้ว” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อราวกับต้องการให้อชิระเลิกคัดค้านเสียที

“อีกอย่าง นานะก็ช่วยออกเงินซื้อคอนโดให้พี่เชนแล้วด้วย เราสองคนวางแผนจะแต่งงานกัน”

“อะไรนะ!” อชิระมองหญิงสาวอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“นานะ! ทำไมเธอถึงโง่อย่างนี้!”

“ไทม์!”

“ผู้ชายคนนี้หลอกเอาเงินผู้หญิงมาหลายคนแล้ว เธอให้เงินเขาไปเท่าไหร่”

“ก็...ไม่ได้มากมายอะไร” อกิณาตอบอย่างอึกอัก “ยังไงพอแต่งงานกัน คอนโดนั้นก็จะเป็นบ้านของนานะกับพี่เชนอยู่ดี”

เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งขึ้น

“ไทม์เลิกยุ่งเรื่องส่วนตัวของเราเถอะ”

“ยัยโง่เอ๊ย! นี่เธอไม่ฟังอะไรเลยใช่ไหม ก็บอกแล้วไงว่าเขาหลอกผู้หญิง คบซ้อนตั้งหลายคน!”

“พอได้แล้ว ไทม์!”

อกิณาขึ้นเสียงอย่างเหลืออด ความไม่พอใจที่สะสมมาตลอดการสนทนาปะทุขึ้นในที่สุด

“เราจะพูดกับนายเป็นครั้งสุดท้าย เราไม่ได้รักนาย ไม่เคยรัก และไม่มีวันรัก ไม่ว่านายจะตามตื้อเราอีกนานแค่ไหนก็ตาม!”

อชิระนิ่งงันไปชั่วขณะ

“เรารักพี่เชน” เธอย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในหัวใจเรา นายเข้าใจไหม!”

“นานะ! เธอนี่มัน...”

อชิระตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวอย่างหัวเสีย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เธอก็ชิงตัดบทเสียก่อน

“ต่อไปนายไม่ต้องมาเจอเราอีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ต่างคนต่างอยู่!”

พูดจบ อกิณาก็สะบัดหน้าเดินออกจากห้องแต่งตัวไปโดยไม่หันกลับมามอง

และอีกหกเดือนต่อมา เหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลก็เกิดขึ้น

อกิณาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนดึงตัวเองออกจากความทรงจำ เธอไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากวันนั้นอีก เพราะรู้ดีว่ามันมีแต่จะทำให้ความเศร้าหวนกลับมา

“แล้วตอนนี้นายแต่งงานหรือยัง มีลูกหรือยัง”

เธอเปลี่ยนเรื่องถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หวังเพียงจะทำให้บรรยากาศระหว่างกันผ่อนคลายลงบ้าง

“ถามทำไม เสียดายหรือไง”

อชิระหันมาสบตาเธอตรง ๆ แววตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าหญิงสาวอย่างไม่ยอมหลบ

“ก็...แค่ถามเฉย ๆ” อกิณาตอบเสียงอ่อย ก่อนหลุบตาลงอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ