บทที่ 2 เอาเรื่อง [100%]

“คุณอชิระครับ” เกียรติชัย ทนายความประจำตัวของอชิระ เดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านาย

“ขอโทษด้วยนะครับที่ต้องรบกวนคุณเกียรติชัยดึก ๆ แบบนี้” อชิระเอ่ยอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” เกียรติชัยตอบ ก่อนถามต่อ “ว่าแต่ตอนนี้คู่กรณีอยู่ที่ไหนแล้วครับ”

“ทางโน้นครับ”

อชิระพยักพเยิดไปยังอีกมุมหนึ่งของโรงพัก ซึ่งมีชายวัยสามสิบกว่า ๆ นั่งอยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมสองเม็ดบน ท่าทางยังมีอาการมึนเมาหลงเหลืออยู่บ้าง ข้างกายมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นทนายความของฝ่ายนั้น

เกียรติชัยได้รับทราบเรื่องราวคร่าว ๆ จากอชิระมาก่อนแล้ว เมื่อพิจารณาจากเหตุการณ์ที่ได้รับรายงาน เขาเห็นว่าฝ่ายอกิณามีข้อได้เปรียบอยู่ไม่น้อย หากมีหลักฐานยืนยันว่าคู่กรณีเป็นฝ่ายก่อเหตุจริง อีกฝ่ายก็อาจต้องรับผิดและชดใช้ค่าเสียหายด้วยซ้ำ

“สวัสดีครับพี่!” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างผู้ก่อเหตุรีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหา ก่อนยกมือไหว้เกียรติชัยอย่างนอบน้อม

เกียรติชัยยกมือรับไหว้

“ผมชัยวัฒน์ครับ เป็นทนายความของคุณสุรศักดิ์ คู่กรณีในเรื่องนี้”

ชัยวัฒน์แนะนำตัวด้วยท่าทีสุภาพ เขารู้จักชื่อเสียงของเกียรติชัยเป็นอย่างดี เพราะอีกฝ่ายเป็นทนายความที่มีประสบการณ์และเป็นที่รู้จักในวงการ ขณะที่ตัวเขาเองเพิ่งเริ่มว่าความมาได้เพียงไม่กี่ปี จึงอดรู้สึกเกร็งไม่ได้เมื่อต้องมาเจอกันในสถานการณ์เช่นนี้

“ได้ยินว่าคุณสุรศักดิ์ต้องการเรียกร้องค่าเสียหายจากนักร้องกับทางร้าน เพราะอ้างว่าได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ ใช่ไหมครับ” เกียรติชัยเปิดประเด็นทันทีโดยไม่อ้อมค้อม

“ตอนที่คุณสุรศักดิ์พูดแบบนั้น เขายังไม่สร่างเมาน่ะครับ แต่ตอนนี้พอได้สติแล้วก็อยากขอเจรจายอมความครับ”

ชัยวัฒน์รีบชี้แจง ก่อนเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้ลูกความของตนก่อเรื่องขึ้น

“พอดีคุณสุรศักดิ์เพิ่งเลิกกับแฟนสาวที่กำลังจะแต่งงานกันครับ ทั้งคู่คบกันมาเกือบสิบปี เขาเลยเสียใจมากเป็นพิเศษ”

พูดถึงตรงนี้ ชัยวัฒน์ก็ขยับเข้าไปใกล้เกียรติชัยเล็กน้อย ก่อนยกมือป้องปากกระซิบข้างหู

“ฝ่ายหญิงมีผู้ชายใหม่น่ะครับ”

เขาลดมือลงแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงปกติ

“คุณสุรศักดิ์เพิ่งจับได้ ก็เลยยังทำใจไม่ได้ครับ เพราะรักกันมานานมาก”

เกียรติชัยรับฟัง ก่อนหันกลับมาเล่าเรื่องราวให้อกิณา อชิระ และอุ้ย ซึ่งเพิ่งเดินกลับเข้ามาในโรงพักได้ทราบ

“แฟนมีผัวใหม่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณนานะล่ะ! เสียใจแล้วต้องไปทำร้ายคนอื่นด้วยหรือไง ใช่เรื่องไหม ผู้ชายอกสามศอกแท้ ๆ!”

อุ้ยโวยขึ้นอย่างอดไม่ได้ ก่อนหันมาทางนักร้องสาว

“แล้วคุณนานะก็เจ็บตัวด้วยนะคะ โดนกระชากแขนแรงขนาดนั้น จะให้ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง”

น้ำเสียงของเธอยังเจือความไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงง่าย ๆ เพียงเพราะอีกฝ่ายอ้างว่ากำลังเสียใจเรื่องความรัก

ขณะนั้นเอง ชัยวัฒน์ก็เดินเข้ามาหาอีกครั้ง

“พี่เกียรติชัยครับ” เขาเอ่ยอย่างเกรงใจ “ผมขออนุญาตคุยกับคู่กรณีโดยตรงสักหน่อยได้ไหมครับ”

เกียรติชัยหันมาสบตาอชิระ ราวกับต้องการขอความเห็นจากผู้เป็นเจ้านาย

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไร อชิระก็ลุกขึ้นยืน ขยับตัวไปอยู่เบื้องหน้าอกิณา

“มีอะไรก็พูดกับผมได้” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ สีหน้าจริงจังจนชัยวัฒน์ชะงักไปเล็กน้อย

“เอ่อ...คือว่า...” ทนายความหนุ่มถึงกับพูดติดขัดเมื่อเผชิญกับท่าทีของอชิระ เขาพอจะเดาได้ว่าชายคนนี้คงเป็นเจ้านายของเกียรติชัย จึงรีบปรับท่าทีให้สุภาพยิ่งขึ้น

“ทางเรายินดีชดใช้ค่าเสียหายให้กับทางร้าน และจ่ายค่าทำขวัญให้คุณนักร้องสำหรับการกระทำที่ไม่เหมาะสมของคุณสุรศักดิ์ครับ จะเรียกร้องเท่าไหร่ก็แจ้งมาได้เลยครับ”

“ไม่เอา” อชิระตอบทันควันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ชัยวัฒน์ชะงักไปอีกครั้ง

“แจ้งความ ดำเนินคดีให้ถึงที่สุด” อชิระพูดต่อเสียงเข้ม ก่อนหันไปทางเกียรติชัย “ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ก็ไม่เกี่ยง เอาให้ติดคุกให้ได้”

สุรศักดิ์ซึ่งเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอด เดินเข้ามาทันได้ยินประโยคสุดท้ายของอชิระพอดี ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะยอมความ เขารีบทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าอกิณาทันที

“ผมขอโทษครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ตอนนั้นผมเสียใจมาก พอได้ฟังเพลงที่คุณร้อง มันก็ยิ่งเจ็บลึกเข้าไปในใจ เหมือนคุณกำลังร้องเพลงแทนความรู้สึกของผมทุกอย่าง ผมก็เลย...ผมก็เลย...”

สุรศักดิ์พูดติดขัดในตอนท้าย ก่อนเงียบไปอย่างไม่รู้จะอธิบายการกระทำของตัวเองอย่างไรต่อ

อกิณามองสุรศักดิ์นิ่ง ๆ เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเขาแล้วอดนึกถึงตัวเองในอดีตไม่ได้ ครั้งหนึ่งเธอก็เคยจมอยู่กับความเสียใจเช่นเดียวกัน

อชิระยังคงจ้องมองชายผู้ก่อเหตุด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาถอนหายใจอย่างขัดใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็รู้สึกถึงมือของอกิณาที่เอื้อมมาแตะแขน ก่อนที่เธอจะพาเขาเดินแยกออกไปคุยกันตามลำพัง

“ไทม์...เราไม่อยากแจ้งความแล้วล่ะ” พูดจบ หญิงสาวก็เงยหน้าสบตาเขาด้วยแววตาอ้อนวอน

“สงสารเขาล่ะสิ” อชิระพูดเสียงหยัน “เธอก็เป็นซะแบบนี้ ใจอ่อนอยู่เรื่อย แล้วก็ปล่อยให้คนอื่นรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“เราไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอก แค่มีรอยแดงนิดหน่อยเอง”

อกิณาพูดพลางถลกแขนเสื้อข้างซ้ายขึ้นให้เขาดู

อชิระถึงกับชะงักเมื่อเห็นรอยแดงช้ำจากแรงกระชากบริเวณข้อมือของเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เขานิ่งงันกลับเป็นรอยแผลเป็นเก่าที่อยู่ตรงนั้น แม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปี ร่องรอยเหล่านั้นก็ยังไม่เลือนหายไปเสียทีเดียว

ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นใช้นิ้วลูบผ่านรอยแผลเป็นอย่างแผ่วเบา แล้วดึงแขนเสื้อของเธอลงปิดไว้ดังเดิม

“แล้วแต่เธอก็แล้วกัน” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนหันไปทางเกียรติชัย

“คุณนานะไม่ติดใจเอาเรื่องแล้ว ฝากคุณเกียรติชัยแจ้งตำรวจให้ด้วยนะครับ ส่วนค่าเสียหายของทางร้าน คุณอุ้ยเรียกได้เต็มที่เลยครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้เสียหายอะไรมาก มีแค่ของตกแต่งล้มแตกไปนิดหน่อย ช่างมันเถอะค่ะ”

เมื่อเห็นว่าอกิณาไม่ต้องการเอาเรื่อง อุ้ยจึงตัดสินใจปล่อยผ่านเช่นกัน ถือเสียว่าช่วยเหลือคนกำลังอกหักก็แล้วกัน

“ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ ครับ” สุรศักดิ์พูดด้วยความตื้นตัน ก่อนทรุดตัวลงกราบกับพื้น

“เฮ้ย ๆ ไม่ต้องถึงขนาดนั้น!”

อุ้ยรีบเข้าไปประคองเขาให้ลุกขึ้นยืน

“แล้วก็นะ เรื่องแค่นี้เอง ในเมื่อแฟนเก่าคุณนอกใจ ก็ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ จะไปเสียใจให้มันได้อะไรขึ้นมา”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผู้หญิงอย่างพวกเรามีคติประจำใจว่า ผัวที่ดีคือผัวใหม่ คุณเองเจอผู้หญิงไม่ดีแบบนี้ ก็จำไว้เลยนะคะว่า เมียที่ดีคือเมียใหม่!”

พูดจบ อุ้ยก็หันไปหาถนอมทันที

“พวกเรากลับกันเถอะ ไม่รู้ป่านนี้ที่ร้านเป็นยังไงบ้างแล้ว”

ก่อนจะหันมาถามอกิณา

“คุณนานะกลับกับอุ้ยไหมคะ”

“เดี๋ยวผมไปส่งนานะเองครับ” อชิระเป็นฝ่ายตอบ ก่อนพยักหน้าให้อุ้ยเป็นเชิงว่าไม่ต้องเป็นห่วง

“อ๋อ ได้ค่ะ” อุ้ยรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้

“จริงสิ อุ้ยต้องขอบคุณคุณอชิระด้วยนะคะที่ช่วยให้น้องฟิล์มมาร้องเพลงแทนที่ร้านคืนนี้ ไม่ทราบว่าอุ้ยต้องจ่ายค่าตัวน้องยังไงดีคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องจ่าย ถือว่าเป็นโอกาสให้เขาได้ฝึกประสบการณ์บนเวที แล้วก็ดูปฏิกิริยาของแฟนเพลงไปด้วย”

“โอ๊ย ขอบคุณมากเลยค่ะ!” อุ้ยยิ้มกว้างอย่างดีใจ

“ถ้ามีเวลาว่างก็แวะมาที่ร้านอุ้ยอีกนะคะ รับรองว่าจะทำเมนูอร่อย ๆ ให้ทานแน่นอนค่ะ”

จากนั้นเธอจึงหันมาทางอกิณา

“คุณนานะ อุ้ยกลับก่อนนะคะ”

“ขอบคุณมากค่ะคุณอุ้ย” อกิณาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

>>>>>>>>>> 

กดติดตามเพื่อทราบการอัปตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ