บทที่ 3 มัดตัว (1) [100%]

ภาพความทรงจำเมื่อเกือบสิบปีก่อนหวนกลับมาอีกครั้ง

เธอยังจำวันสุดท้ายที่เดินออกจากอาคารแห่งนี้ได้ดี วันนั้นเธอเพิ่งเซ็นเอกสารยกเลิกสัญญาจ้างกับบริษัทที่เคยให้โอกาสและสนับสนุนเธอมาตลอด จนสามารถก้าวขึ้นไปเป็นนักร้องที่ประสบความสำเร็จได้

แต่สุดท้ายเธอกลับเป็นคนทำลายเส้นทางอาชีพของตัวเองลงเสียก่อน

ไม่เพียงอนาคตที่เคยวาดฝันไว้เท่านั้น เหตุการณ์ครั้งนั้นยังทำให้ผู้บริหารและผู้คนอีกหลายคนที่เคยเชื่อมั่นในตัวเธอต้องผิดหวังไปด้วย

อกิณากะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่น้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ ก่อนพยายามตั้งสติแล้วเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ซึ่งมีพนักงานสามคนนั่งประจำอยู่บริเวณโถงหน้าลิฟต์สำนักงาน

“รบกวนถอดหมวก แว่นตาและหน้ากากอนามัยด้วยค่ะ” ธนัญญา พนักงานประชาสัมพันธ์ประจำอาคาร เอ่ยขึ้นหลังจากรับบัตรประชาชนของอกิณามาเพื่อลงทะเบียนแลกบัตรผู้มาติดต่อ

“ทางเราต้องขอถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานด้วยนะคะ เป็นมาตรการรักษาความปลอดภัยของบริษัทค่ะ” เธออธิบายเพิ่มเติมด้วยน้ำเสียงสุภาพ

อกิณาพยักหน้ารับ ก่อนค่อย ๆ ถอดหมวก แว่นตาและหน้ากากอนามัยออก เผยให้เห็นใบหน้าที่พยายามปิดบังมาตลอดตั้งแต่เดินเข้ามาในอาคาร

หญิงสาวหันไปทางกล้องตัวเล็กที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ แล้วยิ้มให้เล็กน้อยขณะเจ้าหน้าที่บันทึกภาพ

เมื่อขั้นตอนลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อย ธนัญญาก็ส่งบัตรผู้มาติดต่อพร้อมสายคล้องคอให้เธอ

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ใช้บัตรนี้แตะผ่านประตูเข้าไปยังโถงลิฟต์ได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ” อกิณารับบัตรมาคล้องคอ ก่อนเตรียมเดินไปยังทางเข้าลิฟต์สำนักงาน

“คุณณัฐพลอยู่ชั้นยี่สิบห้าค่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะ” อกิณากล่าวขอบคุณ ก่อนเดินไปตามทางที่ธนัญญาแนะนำ ระหว่างนั้นเธอเดินผ่านสมศักดิ์ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของเธอชัด ๆ แต่หญิงสาวไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีของเขา

“พี่ญา ผู้หญิงคนเมื่อกี้สวยจังเลยค่ะ ขนาดไม่แต่งหน้านะ ผิวนี่ใสเป็นแก้วเป็นแสงเลย” ปานแก้วกระซิบกับธนัญญา พลางมองตามอกิณาที่เดินห่างออกไป

“สวยกว่าสมัยก่อนอีกนะ” เสียงของทิพย์สุดาดังแทรกขึ้นมา ผู้จัดการแผนกประชาสัมพันธ์ซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล หันมามองลูกน้องทั้งสองด้วยรอยยิ้ม

“เอ๊ะ! พี่ทิพย์รู้จักผู้หญิงคนนั้นด้วยเหรอคะ” ปานแก้วถามอย่างประหลาดใจ

“อืม” ทิพย์สุดาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหันกลับไปมองทางที่อกิณาเพิ่งเดินผ่าน รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้า

“คุณนานะ...ดีใจด้วยนะคะที่ได้เห็นคุณกลับมาสดใสอีกครั้ง” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“พี่ทิพย์ เล่าให้หนูฟังหน่อยสิคะว่าเธอเป็นใคร” ปานแก้วขยับเข้ามาเกาะแขนผู้เป็นหัวหน้าอย่างออดอ้อน

“โน่น ไปถามพี่สมศักดิ์เองสิ ยืนตาโตอ้าปากค้างอยู่ตั้งนานแล้วนั่นน่ะ”

ทิพย์สุดาพยักพเยิดไปทางสมศักดิ์ ทำเอาปานแก้วรีบหันไปมองทันที

“พี่สมศักดิ์ก็รู้จักเธอด้วยเหรอคะ” หญิงสาวหันไปถามผู้จัดการแผนกรักษาความปลอดภัยด้วยความอยากรู้

สมศักดิ์หันมายิ้มให้ ก่อนตอบสั้น ๆ “ครับ” พูดจบ เขาก็เดินจากไปพร้อมฮัมเพลงเบา ๆ ทิ้งให้ปานแก้วยืนมองตามอย่างงุนงง

“อ้าว ไม่ตอบซะงั้น เดินหนีไปเลย พี่ทิพย์เล่าให้เป้ยฟังหน่อยซิ” ปานแก้วยังคงอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้ สาวสวยขนาดนี้ ถ้าจะบอกว่าเป็นดารานี่ก็คงมีคนคิดว่าใช่แน่นอน

“ไม่คุยแล้ว พี่มีงานต้องขึ้นไปข้างบนต่อ ถ้ามีเรื่องด่วนอะไรก็โทรตามนะ” ทิพย์สุดาพูดพลางเตรียมเดินออกไป แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมากำชับลูกน้องทั้งสองอีกครั้ง

“แล้วก็อย่าลืมเรื่องกฎระเบียบใหม่นะ ผู้มาติดต่อทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนคุ้นเคยหรือคนที่เพิ่งมาครั้งแรก ต้องปฏิบัติตามขั้นตอนให้ครบ ห้ามยกเว้นให้ใครเด็ดขาด เข้าใจไหม”

เธอมองหน้าธนัญญากับปานแก้วสลับกัน ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เรื่องนี้ห้ามพลาดนะ ไม่อย่างนั้นอาจถูกลงโทษทางวินัย ดีไม่ดีถึงขั้นถูกไล่ออกเลยก็ได้”

“ได้ค่ะพี่” พนักงานประชาสัมพันธ์ทั้งสองพยักหน้ารับพร้อมกัน ต่างรู้ดีว่ากฎระเบียบใหม่มีความสำคัญเพียงใด โดยเฉพาะหลังจากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับบริษัทเมื่อไม่นานมานี้

เมื่อเห็นว่าลูกน้องเข้าใจตรงกันแล้ว ทิพย์สุดาก็หมุนตัวเดินไปทางโถงลิฟต์ด้วยรอยยิ้ม ระหว่างทางเธอฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี บังเอิญเป็นเพลงเดียวกับที่สมศักดิ์เพิ่งฮัมขณะเดินจากไปก่อนหน้านี้

ปานแก้วมองตามอย่างสงสัย ก่อนหันมาถามธนัญญา

“พี่ญา ทำไมเพลงที่พี่ทิพย์กับพี่สมศักดิ์ฮัมถึงฟังคุ้น ๆ จังเลยคะ แต่เป้ยนึกไม่ออกว่าเพลงอะไร”

“เธออาจจะไม่รู้จักหรอก หรือไม่ก็เคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง เพลงนี้ออกมานานแล้วนะ นานจนพี่เองก็เกือบลืมไปเหมือนกัน” ธนัญญาตอบยิ้ม ๆ ก่อนพูดต่อ “สงสัยต้องกลับไปค้นมาฟังอีกสักรอบแล้วล่ะ”

“วันนี้พวกพี่แปลก ๆ กันนะคะ เป้ยไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

ปานแก้วบ่นอย่างงุนงง มองหน้าธนัญญาราวกับหวังว่าจะได้รับคำอธิบาย แต่กลับได้เพียงรอยยิ้มตอบมาเท่านั้น

<<<<<<<<<< 

อกิณานั่งมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเขาอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งเจอกันเมื่อสองวันก่อน

ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นย้อนกลับมาในความทรงจำ

หลังจากอชิระขับรถมาส่งเธอถึงหน้าบ้าน เขาก็ยังคงนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ อกิณาทำได้เพียงกล่าวขอบคุณ ก่อนเปิดประตูลงจากรถ

ตลอดทางจากโรงพักจนถึงบ้าน ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ

ความจริงเธออยากขอเบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางติดต่อเขาเอาไว้บ้าง ไหน ๆ ก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน แต่พอเห็นท่าทีเย็นชาของอชิระ เธอก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

ดูเหมือนว่าเขาจะยังโกรธเธออยู่ไม่น้อย แม้เรื่องราวระหว่างทั้งคู่จะผ่านมานานกว่าสิบปีแล้วก็ตาม

อกิณาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางหงอยเหงา ก่อนหันกลับไปมองอชิระอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าเขายังคงนั่งนิ่ง ไม่คิดจะหันมามองเธอ หญิงสาวจึงได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินเข้าบ้านไป

เมื่อวานนี้ เวลาประมาณหนึ่งทุ่ม อกิณาได้รับโทรศัพท์จากณัฐพล หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพราะเธอเพิ่งส่งงานที่ได้รับมอบหมายให้เขาไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ช่วงเช้า หรือว่าเพลงที่ส่งไปจะมีปัญหาอะไร?

“คุณนานะครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่โทรมารบกวนตอนค่ำ ไม่ทราบว่าตอนนี้สะดวกคุยไหมครับ”

“สะดวกค่ะ ว่าแต่งานที่นานะส่งให้เมื่อเช้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่! งานออกมาดีมากเลยครับ ขอบคุณคุณนานะมากจริง ๆ ช่วยให้ผมรอดตายไปได้เลย”

น้ำเสียงโล่งอกของณัฐพลทำให้หญิงสาวคลายความกังวลลงได้บ้าง

“เอ่อ...คือว่า...พรุ่งนี้ช่วงบ่าย คุณนานะสะดวกเข้ามาประชุมที่บริษัทไหมครับ พอดีทางเรามีงานเพิ่มเติมที่อยากคุยรายละเอียดกันต่อหน้า ถ้าจะให้ส่งข้อมูลทางอีเมลอย่างเดียว เกรงว่าจะไม่สะดวกน่ะครับ”

“เอ่อ...”

คราวนี้เป็นฝ่ายอกิณาที่อึกอักขึ้นมาบ้าง เธอยังไม่พร้อมจะกลับไปเผชิญหน้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำในอดีต โดยเฉพาะอาคารแห่งนั้นที่เธอเคยเดินออกมาเมื่อเกือบสิบปีก่อน

“คืออย่างนี้ครับ ตั้งแต่คุณนานะรับงานกับบริษัทมา ส่วนใหญ่พี่บีจะนัดคุยงานข้างนอก แล้วก็รับส่งงานกันทางอีเมลใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ”

“แต่ตอนนี้บริษัทมีนโยบายใหม่ครับ นักแต่งเพลงทุกคนต้องเข้ามาพูดคุยรายละเอียดงานที่บริษัทโดยตรง แม้จะเป็นนักแต่งเพลงอิสระก็ตาม ผมหวังว่าคุณนานะจะสะดวกนะครับ เพราะถ้าไม่เข้ามา ผมเกรงว่าต่อไปอาจจะส่งงานให้คุณนานะไม่ได้อีก”

น้ำเสียงของณัฐพลฟังดูกังวลจนอกิณารู้สึกได้

เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจก็นึกถึงรายได้ที่อาจต้องสูญเสียไปหากไม่ยอมทำตามเงื่อนไขของบริษัท

“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ นานะจะเข้าไปพบที่บริษัทตอนบ่ายโมงนะคะ” หญิงสาวตอบรับเสียงอ่อย ทั้งที่ยังไม่อยากกลับไปเหยียบสถานที่แห่งนั้นเลยสักนิด

เอาวะ สู้เพื่อเงิน! ไม่งั้นอดตายกันพอดี ไปก็ไปวะ!

“จริงนะครับ! ขอบคุณมากครับคุณนานะ แล้วพบกันพรุ่งนี้ครับ!”

พูดจบ ณัฐพลก็รีบวางสายทันที ราวกับกลัวว่าหากปล่อยให้เธอคิดนานกว่านี้ หญิงสาวอาจเปลี่ยนใจปฏิเสธเอาได้

“ค่ะ...อ้าว!” อกิณายังไม่ทันกล่าวลา เสียงตัดสายก็ดังขึ้นเสียก่อน

“อะไรกัน วางสายไปเฉยเลย”

เธอมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมณัฐพลถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น

[บทที่ 4 ปะทะกันแล้วค่ะ ตามอ่านได้เลยค่ะ]