All Chapters of รักอับปาง: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงเคาะประตูห้องทำให้อกิณาที่กำลังจมอยู่กับห้วงความคิดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่บานประตูจะถูกแง้มออก เผยให้เห็นหญิงสูงวัยผมเกล้ามวยชะโงกหน้าเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“นานะลูก ลงมากินข้าวเช้าก่อนเถอะ นี่ก็เก้าโมงกว่าแล้ว อย่าปล่อยให้ท้องว่างนานนัก เดี๋ยวโรคกระเพาะจะถามหาอีก”“ขออีกแป๊บนึงได้ไหมคะแม่ กำลังติดพันเลยค่ะ ขอหนูทวนเนื้อหาตรงนี้อีกนิด ใกล้จะลงล็อกแล้ว”อกิณาตอบทั้งที่สายตายังไม่ละจากงานตรงหน้า หญิงสาวอยู่ในชุดนอน ผมเผ้าเกล้ามวยไว้อย่างลวก ๆ ใบหน้าอิดโรย ใต้ตาคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ราวกับไม่ได้พักผ่อนมาเต็มอิ่มหลายคืน“แม่ให้เวลาอีกแค่สิบนาทีนะ แล้วรีบลงมาเลย” อภิรดี มารดาของอกิณาเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะปิดประตูห้อง ปล่อยให้ลูกสาวได้ทำงานต่ออีกสักพักตามที่ขอไว้อกิณากลับมาคร่ำเคร่งอยู่กับเนื้อเพลงที่กำลังแต่งต่อ หญิงสาวตื่นขึ้นมาทำงานตั้งแต่ตีสี่และใช้สมาธิจดจ่อกับมันตลอดทั้งเช้า เนื่องจากกำหนดส่งงานใกล้เข้ามาทุกทีเธอไล่อ่านเนื้อเพลงที่เขียนไว้ทีละประโยค พลางร้องคลอไปตามทำนองที่ได้รับจากลูกค้ารายใหญ่ เพื่อดูว่าถ้อยคำแต่ละประโยคสอดรับกับจังหวะและทำนองเพลงได้ลงตัวแล้วหรือยังเสื้อกันฝ

“โอ๊ย!”เสียงร้องด้วยความตกใจที่ดังผ่านไมโครโฟนทำให้ทุกคนในร้านสะดุ้ง แม้แต่อชิระที่กำลังหลับตาฟังเพลงอย่างเพลิดเพลินก็ยังลืมตาขึ้นทันทีภาพที่เห็นคือชายคนหนึ่งซึ่งมีท่าทางมึนเมากำลังกระชากแขนซ้ายของอกิณาเอาไว้“ทำไมต้องร้องเพลงเศร้าด้วย! ผมกำลังอกหักอยู่ หยุดร้องเลยนะ!”ชายคนนั้นตัดพ้อเสียงดังลั่น มือยังคงกำแขนของนักร้องสาวแน่นไม่ยอมปล่อยถนอมซึ่งยืนอยู่ใกล้เวทีเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงรีบพุ่งเข้าไปล็อกตัวชายคนนั้นจากด้านหลัง ก่อนดึงมือของเขาออกจากแขนอกิณา ขณะเดียวกัน พนักงานชายอีกคนก็รีบเข้ามาช่วยจับตัวผู้ก่อเหตุไว้อุ้ยที่เห็นความวุ่นวายรีบตรงเข้ามาหานักร้องสาวด้วยความเป็นห่วง“เป็นอะไรไหมคะคุณนานะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”“ไม่เป็นไรค่ะ” อกิณาตอบสั้น ๆ พลางรีบดึงแขนเสื้อที่ถูกรั้งจนเลิกขึ้นระหว่างถูกกระชากให้กลับลงมาปิดแขนซ้ายตามเดิม“พาเขาออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกร้านก่อนเลย” อุ้ยหันไปสั่งพนักงานด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดถนอมกับเพื่อนพนักงานจึงช่วยกันพาชายคนนั้นออกไปจากบริเวณเวทีนักดนตรีชายคนหนึ่งรีบเข้ามารับหน้าที่คลี่คลายสถานการณ์ เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมาพูดกับลูกค้าที่กำลังมองเหตุการณ์อย่า

อกิณาเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งห่างออกไปสองเก้าอี้ ก่อนจะรีบเบนสายตากลับมานับตั้งแต่วินาทีที่อชิระหันมาสบตาเธอ หลังได้ยินเสียงเรียกชื่อที่หลุดออกจากปากอย่างไม่ทันตั้งตัว“ไทม์...”เขาก็ยังไม่พูดอะไรกับเธออีกเลยตอนนั้นอชิระเพียงหันไปบอกอุ้ยว่าจะตามมาที่โรงพักด้วย พร้อมแจ้งว่าเขาโทรเรียกทนายความส่วนตัวให้มาช่วยดูเรื่องนี้แล้ว เผื่อจะมีอะไรที่พอช่วยเหลือกันได้จากนั้นจนถึงตอนนี้ ชายหนุ่มก็ยังคงเงียบ ไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายเธอสักคำ“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ไทม์สบายดีใช่ไหม”อชิระหันมามองหญิงสาวเต็มตา แววตาของเขามีความรู้สึกหลายอย่างปะปนกันจนยากจะอ่านออก แต่สิ่งหนึ่งที่อกิณาสัมผัสได้ชัดเจนคือความขุ่นเคืองที่ดูเหมือนจะยังไม่จางหายไปตามกาลเวลา“สิบปี หกเดือน สิบห้าวัน” เขาตอบเสียงห้วน ก่อนพูดต่อ“นั่นคือเวลาทั้งหมดที่เราไม่ได้เจอกัน”อกิณาชะงักไปทันที เธอกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ความอึดอัดแล่นขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องเขาจำได้แม่นยำถึงขนาดนั้นเชียวหรือ...ความคิดของเธอย้อนกลับไปยังวันสุดท้ายที่ทั้งสองได้พบกันวันนั้นเธอกับอชิระมีงานออกรายการเพลงด้วยกัน หลังจบรายการ ชายหนุ่มขอคุยกับเธอตามลำพังในห้อง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่มือเรียวผอมบางจะโผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม ควานสะเปะสะปะไปทั่วบริเวณหัวเตียง กว่าจะคลำเจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังส่งเสียงรบกวนการนอนหลับของเธอ“สวัสดีค่ะ” อกิณารับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ดวงตายังคงปิดสนิท“สวัสดีครับ คุณนานะ”เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยดังมาตามสาย ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนยกโทรศัพท์ออกจากหูเพื่อดูชื่อผู้โทร แต่บนหน้าจอกลับปรากฏเพียงหมายเลขที่ไม่รู้จัก“ค่ะ ไม่ทราบว่าโทรมาจากไหนคะ”เธอถามกลับอย่างระแวดระวัง นึกสงสัยอยู่ครามครันว่าจะเป็นพวกมิจฉาชีพที่โทรมาหลอกลวงหรือเปล่า“เอ่อ...คือว่า ผมชื่อณัฐพลครับ เรียกนัทก็ได้ ผมรับงานต่อจากพี่บีที่บริษัท WB น่ะครับ พอดีพี่บีลาออกไปแล้ว ทางบริษัทก็เลยมอบหมายให้ผมเป็นคนติดต่อคุณนานะแทนครับ”สิ้นประโยคนั้น อกิณาก็เบิกตากว้าง ความง่วงงุนที่มีอยู่เมื่อครู่หายไปทันทีบีลาออกแล้วอย่างนั้นหรือ!“อ้าว เหรอคะ แล้ว...คุณนัทโทรมาหานานะเรื่องงานที่รับไว้ใช่ไหมคะ”“ใช่ครับ ไม่ทราบว่าเพลงที่ทางบริษัทให้คุณนานะแต่ง เสร็จเรียบร้อยหรือยังครับ”“เสร็จแล้วค่ะ เพิ่งเสร็จเมื่อคืนนี้เอง แต่คุณบีบอกว่ากำหนดส่งมะรืนนี้ไม่

อกิณาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสบตากับอชิระที่เงยหน้าขึ้นมามองเธอพอดี ร่างกายพลันสั่นสะท้าน ความคิดที่ล่องลอยย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ในอดีตเมื่อครู่ถูกดึงกลับมาสู่ปัจจุบันในทันที“ทางบริษัทต้องการเสนอสัญญาจ้างงานประจำให้คุณนานะครับ”เกียรติชัยซึ่งนั่งอยู่ทางขวามือของอชิระเอ่ยขึ้น พร้อมเลื่อนเอกสารชุดหนึ่งมาตรงหน้าหญิงสาว“ส่วนอีกฉบับเป็นสัญญารักษาความลับที่ทางบริษัทเพิ่งปรับปรุงเนื้อหาใหม่ครับ ตอนนี้พนักงานทุกคน รวมถึงพนักงานสัญญาจ้างและผู้รับจ้างอิสระ จะต้องลงนามในสัญญาฉบับใหม่ทั้งหมด”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ“คุณนานะค่อย ๆ อ่านทำความเข้าใจก่อนได้เลยนะครับ ผมติดกระดาษโน้ตไว้ตรงหัวข้อที่มีการแก้ไขเพิ่มเติมแล้ว จะได้ตรวจสอบได้สะดวกขึ้น”เกียรติชัยส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรตามแบบฉบับทนายความมากประสบการณ์ที่รู้ดีว่าควรใช้ถ้อยคำอย่างไรให้คู่เจรจารู้สึกผ่อนคลาย แม้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาจะเป็นการโน้มน้าวให้หญิงสาวยอมรับเงื่อนไขที่บริษัทเสนอมาก็ตามอกิณาเปิดเอกสารตรงหน้าอ่านด้วยความมึนงง สมองของเธอยังไม่อาจประมวลเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้เดิมทีเธอคิดว่าการมาบริษัทในวันนี้