1 อยากมีอนาคตที่ดี

แนะนำตัวละคร

เดนนิส อายุ25ปี สูง 187 เซนติเมตร (ลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง)

พ่อเป็นนักธุรกิจชาวฮ่องกง แม่เป็นคนไทย

เขาอยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิดและเคยมีชีวิตที่ลำบากมาก่อน

เป็นคนสุภาพและอ่อนโยน พูดจาไพเราะ

ปัจจุบันเป็นดาราชื่อดังและรวย

ภาขวัญ อายุ23ปี สูง 160 เซนติเมตร

เคยเป็นแฟนของเขา ซึ่งตอนนี้เขากลายเป็นดาราดังไปแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หกปีก่อน

โรงเรียนมัธยมของรัฐแห่งหนึ่ง

ตอนเย็น

เมื่อร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักเรียนมอปลายเดินออกมาจากอาคารเรียน โทรศัพท์ที่อยู่ในกระโปรงนักเรียนก็มีเสียงดังขึ้น เธอหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของแฟนหนุ่มก็กดรับสายทันทีด้วยน้ำเสียงสดใส

‘ค่ะพี่เดนนิส’

(ภาขวัญเลิกเรียนยัง)

‘เลิกแล้วค่ะ กำลังจะกลับบ้าน แล้วพี่เดนนิสเลิกเรียนยังคะ’

(พี่เพิ่งเลิก ภาขวัญอย่าเพิ่งกลับนะ เดี๋ยวกลับพร้อมพี่)

‘ได้ค่ะ ภาขวัญรอพี่หน้าอาคารเรียนนะ’

เวลาต่อมา

ร่างสูงของนักเรียนมอหกเดินมาหาแฟนสาวชั้นมอห้าก่อนจะพูดออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

‘ไปขึ้นรถกันเถอะ’ ว่าแล้วเขาก็เลื่อนมือลงไปหมายจะจับมือเรียว

‘อยู่ในโรงเรียน เราไม่ควรจับมือกันนะคะพี่เดนนิส เดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอา’ เธอดึงมือกลับแล้วพูดออกไป

‘คนเป็นแฟนกันจับมือกัน ไม่มีใครว่าหรอกภาขวัญ ไม่ได้เดินกอดกันสักหน่อย’

‘แต่ภาขวัญอายคนค่ะ’

‘ถ้าเราอาย งั้นพี่ไม่จับก็ได้ ไปขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวเราแวะกินเคเอฟซีกันก่อนกลับบ้านนะ’

‘ได้ค่ะ’ จากนั้นทั้งสองก็พากันเดินไปขึ้นรถประจำทางหน้าโรงเรียนแล้วมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งที่เขากับเธอมักจะไปเดินเที่ยวและหาอะไรกินกันหลังเลิกเรียน

เดนนิสกับภาขวัญเป็นแฟนกันมาเกือบสองปีแล้ว ตอนนี้เดนนิสเรียนอยู่ชั้นมอหก ส่วนภาขวัญเรียนอยู่ชั้นมอห้า

ภาขวัญอยู่กับพ่อมาตั้งแต่เกิดเพราะแม่เสียชีวิตหลังจากที่คลอดเธอได้ไม่กี่วัน พ่อของภาขวัญเปิดร้านขายอาหารตามสั่งมาตั้งแต่หนุ่มๆ

เมื่อสองปีก่อนซึ่งตอนนั้นเดนนิสเรียนอยู่มอสี่ก็ได้แวะไปกินข้าวที่ร้านของพ่อภาขวัญเป็นครั้งแรก และพาขวัญก็เป็นคนยกข้าวยกน้ำมาเสิร์ฟให้เขา จึงทำให้เขาและเธอได้เจอกันครั้งแรก

หลังจากนั้นเดนนิสก็แวะมากินข้าวที่ร้านของภาขวัญบ่อยๆ จึงทำให้ทั้งคู่เริ่มมีความรู้สึกสนิทกันทั้งที่ยังไม่เคยได้คุยกัน จนวันหนึ่งเดนนิสที่อยากทำความรู้จักกับภาขวัญจึงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเธอยกข้าวมาเสิร์ฟ

‘น้องเรียนอยู่มอไหนครับ’

‘มอสามค่ะ’

‘โรงเรียนไหนเหรอ’

‘โรงเรียนxxxค่ะ’

‘น้องเรียนโรงเรียนเดียวกับพี่เลย’

‘อ้าวเหรอคะ พี่เรียนอยู่มอไหนคะ’

‘พี่อยู่มอสี่ แล้วน้องชื่ออะไร’

‘ชื่อภาขวัญค่ะ’

‘พี่ชื่อเดนนิส ยินดีที่ได้รู้จักนะภาขวัญ’

‘ภาขวัญก็ยินดีที่ได้รู้จักพี่เดนนิสเช่นกันค่ะ’

เมื่อทั้งคู่ได้รู้จักกันและได้คุยกันบ่อยๆจนทั้งสองสนิทสนมกัน เมื่อภาขวัญขึ้นมอสี่ เดนนิสขึ้นมอห้า เดนนิสก็พูดกับภาขวัญว่า

‘เรามาเป็นแฟนกันนะภาขวัญ’

‘เอ่อ…มันจะดีเหรอคะพี่เดนนิส เรายังเด็กกันอยู่เลยนะ’

‘พี่ว่าไม่เด็กแล้วนะ บางคนเป็นแฟนกันตั้งแต่มอต้นก็มีนะ’

‘…’ เธอเม้มปากเพราะรู้สึกลังเล

‘เป็นแฟนกับพี่เถอะนะภาขวัญ’

‘ก็ได้ค่ะ’ เดนนิสที่รู้สึกดีใจจึงทำท่าจะโผเข้ากอดเธอ

‘อย่านะคะพี่เดนนิส’ เธอผลักร่างสูงแล้วพูดออกไป

‘ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนะ กอดก็ไม่ได้เหรอ’

‘เรายังเด็กกันอยู่เลยนะคะ รอให้โตเป็นผู้ใหญ่ก่อนค่ะถึงจะกอดกันได้’

‘ก็ได้ งั้นพี่รอให้เราโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนแล้วค่อยกอดก็ได้’

‘ค่ะ’

ในระยะเวลาสองปีที่ทั้งคู่เป็นแฟนกัน ทุกวันหยุดเดนนิสจะมาช่วยที่ร้านของภาขวัญ เขาช่วยเสิร์ฟและช่วยล้างจาน ร้านปิดเขาถึงจะกลับบ้าน หรือบางอาทิตย์ทั้งคู่ก็พากันไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าตามประสาคนเป็นแฟนกัน พ่อของภาขวัญก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขาเห็นว่าเดนนิสเป็นคนนิสัยดี ดังนั้นเขาจึงไว้ใจให้ลูกสาวของตัวเองไปไหนมาไหนกับเดนนิสได้

จนกระทั่งเดนนิสเรียนจบมอหก เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น นั่นก็คือแม่ที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เกิดเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยภาวะเส้นเลือดในสมองแตก

แม่ของเดนนิสเรียนจบแค่มอหกเพราะทางบ้านลำบากไม่มีเงินส่งเรียน เธอทำงานในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้ามาตั้งแต่ท้องเดนนิส เพราะเจ้าของโรงงานใจดีและเห็นว่าเธอไม่มีสามีจึงอนุโลมให้เธอทำงานที่โรงงานได้ ทั้งที่เธอตั้งท้องอยู่ก็ตาม

ก่อนที่แม่ของเดนนิสจะมาทำงานในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า เธอได้ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในผับแห่งหนึ่ง และได้เจอกับพ่อของเดนนิสที่นั่น พ่อของเดนนิสเป็นนักธุรกิจชาวฮ่องกงที่มาเที่ยวพักผ่อนที่ไทย

พ่อของเดนนิสมาเที่ยวผับที่แม่ของเดนนิสทำงานเกือบทุกคืนจนทั้งคู่เริ่มสนิทกัน กระทั่งคืนหนึ่งทั้งคู่ก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน หลังจากนั้นพ่อของเดนนิสก็กลับฮ่องกง โดยไม่ได้รู้เลยว่าได้ฝากหนึ่งชีวิตไว้กับหญิงสาวคนหนึ่งที่ประเทศไทย

หลังจากเสร็จงานศพแม่ของเดนนิสไม่กี่วันก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ดูภูมิฐานมาที่บ้านของเดนนิส แล้วถามเดนนิส

‘เราเป็นลูกของนารินเหรอ’ เขาพูดภาษาไทยไม่ค่อยคล่อง แต่เดนนิสก็ฟังออก

‘ใช่ครับ แล้วคุณลุงเป็นใคร’

‘ลุงชื่อเฉิน เป็นคนฮ่องกง เมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อน ลุงมาเที่ยวที่ไทยและได้เจอกับแม่ของเราที่ผับ ตอนนั้นแม่ของเราเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นั่น แล้วลุงกับแม่ของเราก็…มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน’

‘…’

‘แล้วแม่เราอยู่ไหม’

‘แม่เสียแล้วครับ’

‘ฮะ! นารินเสียแล้ว! เมื่อไหร่!’ เขาตกใจมากเมื่อรู้ว่านารินเสียแล้ว เขาอุตส่าห์สืบหาบ้านของนารินเจอเพื่อจะพานารินไปอยู่ที่ฮ่องกงด้วยกัน แต่พอมารู้แบบนี้ก็รู้สึกช็อกและใจเสียไม่น้อย

‘เผาไปเมื่อสามวันก่อนครับ’

‘เราอายุเท่าไหร่แล้ว’

‘สิบเก้าจะยี่สิบแล้วครับ’

‘แล้วพ่อของเราล่ะ’

‘ผมไม่มีพ่อหรอกครับ’

‘งั้นเราก็เป็นลูกของลุงแน่ๆ ลุงมั่นใจ’

‘…’ เดนนิสนิ่งอึ้งเมื่ออยู่ๆคนตรงหน้ามาบอกว่าเขาเป็นลูก

‘ไปอยู่กับพ่อที่ฮ่องกงนะลูก พ่อจะเลี้ยงดูและส่งเสียให้ลูกได้เรียนในมหาลัยดีๆ’

‘…’ เดนนิสรู้สึกสับสนไม่น้อย อีกใจนึงก็ลังเลว่าคนตรงหน้าเป็นพ่อของเขาจริงหรือเปล่า

‘ถ้าลูกยังไม่มั่นใจว่าพ่อเป็นพ่อ งั้นพ่อจะพาลูกไปตรวจดีเอ็นดีวันนี้เลย ไปกันเถอะ’ ว่าแล้วชายวัยกลางคนก็พาเด็กหนุ่มที่มีเค้าโครงหน้าเหมือนเขาไปขึ้นรถหรูและพาไปตรวจดีเอ็นเอที่โรงพยาบาล ผลปรากฏออกมาว่าทั้งคู่เป็นพ่อลูกกัน

‘ไปอยู่กับพ่อที่ฮ่องกงนะลูก’

‘คือผม…’ เมื่อเขานึกว่าต้องห่างจากภาขวัญจึงเกิดความลังเล

‘ลูกมีอะไรให้ต้องกังวลเหรอ’

‘ผมมีแฟนครับ’

‘ถ้าอย่างนั้นลูกก็ไปบอกเลิกเขาเถอะ’

‘แต่ผมไม่อยากเลิกกับเขาครับ’

‘ตอนนี้ลูกต้องเลือกอนาคตก่อนนะ’

‘…’ เขารู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมากเมื่อต้องบอกเลิกแฟนทั้งที่ยังไม่อยากเลิก แต่อีกใจนึงเขาก็อยากมีอนาคตที่ดี อยากมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าที่ผ่านมา

‘ไปบอกเลิกเขาเถอะลูก’

‘ครับ’

จากนั้นเขาก็โทรไปหาภาขวัญให้ออกมาเจอที่ร้านคาเฟ่

‘เราเลิกกันเถอะภาขวัญ’

‘…’ เธอชะงักอึ้งพลางสีหน้าสลดลงเมื่ออยู่ๆแฟนหนุ่มที่คบกันมาสองปีบอกเลิกโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว

‘พี่ต้องไปอยู่กับพ่อที่ฮ่องกงน่ะ พี่อยากเรียนมหาลัยดีๆ อยากมีอนาคตที่ดี เราเข้าใจพี่ใช่ไหม’

‘ภาขวัญเข้าใจพี่เดนนิสค่ะ’ เธอยิ้มอย่างยินดีเพราะเธอก็อยากให้เขาได้มีอนาคตที่ดี ได้เรียนในมหาวิทยาลัยดีๆ เพราะที่ผ่านมาเธอก็รู้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของเขาที่อยู่กับแม่ค่อนข้างลำบาก ถ้าเขาได้ไปอยู่กับพ่อก็คงมีชีวิตที่ดีขึ้นมากกว่านี้แน่

‘ขอบใจมากนะที่เข้าใจพี่ งั้นพี่ไปก่อนนะ พี่ต้องไปฮ่องกงกับพ่อวันนี้เลย’

‘โชคดีค่ะพี่เดนนิส’

‘ดูแลตัวเองดีๆนะภาขวัญ พี่ไปนะ’

หลังจากวันนั้นเดนนิสกับภาขวัญก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย