3

สัปดาห์ต่อมามัทรีเริ่มมาเก็บรายละเอียดการทำงานของโรงพยาบาลโชติภิวรรธตามที่ตกลงไว้กับราม  หญิงสาววางแผนประเมินเวลาว่าการมาเก็บข้อมูลที่หน้างานจริงแค่หนึ่งถึงสองวันเธอก็น่าจะได้ข้อมูลเพียงพอ

มัทรีรู้มาว่าวันนี้รามมีเวรต้องลงตรวจที่แผนกออโธปิดิกส์ในโรงพยาบาลที่เขาทำงานประจำอยู่  หญิงสาวจึงค่อนข้างสบายใจที่จะไม่ต้องเจอหน้าชายหนุ่ม

และในขณะที่เธอบันทึกข้อมูลในไอแพด  ลิลลี่แมวสีขาวตัวใหญ่ที่เธอเห็นวันก่อนในห้องประชุมเดินมาหาเธอ 

'เมี๊ยว...' 

มันไม่ได้เพียงร้องทักทายอย่างเดียว  เจ้าก้อนสีขาวขนฟูยังใช้ลำตัวอวบอ้วนของมันถูไถไปมากับน่องของเธอด้วย  มัทรีละสายตาจากหน้าจอในมือก้มลงดูเจ้าแมวเหมียวที่อยู่ใต้โต๊ะลูบหัวมันเบาๆ สัมผัสขนที่นุ่มนั้นอย่างพอใจ

“ชื่ออะไรน่ะเรา  หิวเหรอ” 

'เมี๊ยว'  มันร้องตอบทำให้เธอยิ้มอย่างเอ็นดู

หญิงสาวอุ้มมันขึ้นมาวางบนตัก  เจ้าแมวอ้วนใช้ลำตัวถูไถกับตัวเธอพร้อมกับร้องไปด้วย

“ลิลลี่อย่ากวนพี่เขาสิคะ  พี่เขามาทำงาน”   เสียงพนักงานในโรงพยาบาลแว่วมา  มัทรีเงยหน้ายิ้มให้เธอ

“ชื่อลิลลี่เหรอคะ  แมวของโรงพยาบาลรึเปล่ามาครั้งก่อนก็เจอ”

“ลิลลี่เป็นแมวคุณหมอต้นค่ะพี่มาศ  คุณหมอรักมากเลย” 

มัทรีได้ยินชื่อรามแล้วแทบอยากจะจับเจ้าก้อนสีขาวลงจากตัก  แต่ก็ใจอ่อนตรงที่มันน่ารักมาก  หญิงสาวลูบคางมันเบาๆ  เจ้าลิลลี่เองก็ยื่นคอให้ปรนนิบัติราวกับรู้จักกันมานาน

“แล้วนี่เขาหิวรึเปล่าคะ”  มัทรี่ถามต่อ

“ไม่หรอกค่ะ  ลิลลี่มีของกินตลอดเวลา  คุณหมอต้นเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา  โน่นห้องอาหารค่ะมีคนให้ตลอด” 

พนักงานชี้ไปทางห้องเตรียมอาหารว่างของเจ้านาย  และในฐานะลูกสาวของผู้อำนวยการโรงพยาบาล  ลิลลี่ย่อมได้อภิสิทธิ์ใช้ห้องนั้นด้วยเช่นเดียวกับพ่อของนาง 

“ปกติมันหยิ่งมากเลยนะคะคุณลิลลี่เนี่ย”  พนักงานคนเดิมบอกพลางมองเจ้าแมวเปอร์เซียสีขาวที่ปกติไม่เข้าหาใครอย่างแปลกใจ  เพราะมีแต่รามที่เคยอุ้มมันได้คนเดียว  แม้แต่แม่บ้านที่คอยเทอาหารและน้ำให้เจ้าลิลลี่ยังไม่ให้อุ้ม

“จริงเหรอคะ  เห็นมาหานึกว่าเฟรนลี่เสียอีก”  มัทรีประหลาดใจตายังมองแมวตัวใหญ่บนตักอย่างไม่อยากเชื่อ

“จริงค่ะพี่   ปกติคุณลิลลี่เธอหยิ่งมากถ้าไม่ใช่หมอต้นก็ไม่ให้ใครอุ้มเลยค่ะ  แล้วพูดจากับเขาถ้าเรียกไม่เพราะ ไม่คะขาก็ไม่หันด้วย”  พนักงานสาวยืนยันทำให้มัทรีมองแมวบนตักอย่างเอ็นดูมากขึ้น  ไม่รู้ว่าตอนนี้อิริยาบถของตนอยู่ในสายตาใครบางคนที่ยืนมองที่กรอบประตูห้อง

“ได้อะไรไปถึงไหนแล้ว”  เสียงห้าวแทรกมาทำให้สองสาวและหนึ่งแมววงแตก 

มัทรีมองรามแล้วงงว่าเขามาได้อย่างไร  ไหนเขามีตรวจอีกที่ไม่ใช่หรือ  เธอมองเจ้าแมวขาวที่กระโดดลงตักอย่างเร็วแล้วเดินนวยนาดไปหาพ่อของมันแบบน่าหมั่นไส้สุดแสน  แหม... พอพ่อมาก็ไปทันทีไม่หันมามองใครเลยนะหล่อน

รามก้มตัวลงอุ้มลิลลี่ไว้แล้วเดินมาหาเธอ 

“ผมเอาตัวเองมาให้คุณศึกษาดูงาน  เมื่อเช้ามีลงตรวจโทษทีที่ไม่ได้อยู่รอต้อนรับ” 

มัทรีฟังคำพูดของเขาแล้วรู้สึกว่ารามอาจจะมีปัญหาเรื่องการใช้ภาษา  เขาพูดอะไรให้ดูผิดเพี้ยนไปหมดดีที่พนักงานไม่อยู่ฟัง  หญิงสาวปัดขนแมวที่ติดตามเสื้อออกเม้มปากไปด้วยพลางทักทายเขาตามมารยาท

“สวัสดีค่ะคุณหมอรามเอาไว้ดิฉันขอมาเก็บข้อมูลต่อพรุ่งนี้ได้ไหมคะ  วันนี้พอดีดิฉันมีธุระจะต้องกลับแล้ว”  เธอยกข้อมือดูนาฬิกา  ตอนนี้บ่ายสามเธอทำงานและเล่นกับแมวเพลินจนลืมเวลาว่าได้เวลาไปทำธุระ

“จะรีบกลับไปไหนยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลย  ผมมีเรื่องอยากทำความเข้าใจด้วยเกี่ยวกับงานของคุณ  เชิญคุณเข้าไปคุยกันในห้องก่อนดีกว่า” 

เขาพูดแล้วเดินนำหน้าไปไม่รอให้เธอตอบรับหรือปฏิเสธ  มัทรีจำต้องรีบเดินตามไปเพราะไม่รู้จะบ่นกับใครได้อีก

เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องที่มีป้ายติดที่ประตูว่า  'ผู้อำนวยการ'  หญิงสาวก้าวเข้าไปผ่านประตูที่ถูกเปิดค้างไว้พลันต้องสะดุ้ง  เมื่อประตูถูกปิดไม่เบามือพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้าประชิดถึงตัวแบบไม่ให้เวลาตั้งตัว