บทที่ 3

ถงซียืนอยู่ในสระคนเดียว ในใจรู้สึกเศร้าและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

เธอก้มหาสร้อยข้อมือทั้งคืน ในที่สุดก็หาเจอแล้ว

เมื่อฟ้าสว่าง เธอลุกขึ้นยืนด้วยตัวที่สั่นเทา ความเย็นทำให้ผิวเธอกลายเป็นสีม่วงและแข็งทื่อไปทั้งตัว แต่เธอไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้ รีบเอาสร้อยข้อมือกลับไปที่ตึกฟู่ซื่อ

เซี่ยเยียนอยู่ในห้องทำงานของเขา พอได้สร้อยเส้นนั้น เธอกลับมองอย่างรังเกียจ “มีแต่โคลน สกปรกหมดแล้ว ฉันไม่เอาแล้ว!”

พอพูดจบ เธอดึงสร้อยข้อมือจนขาดแล้วโยนทิ้งถังขยะ

ฟู่เยี่ยนสวินมองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ชอบก็ทิ้งไป เดี๋ยวฉันซื้อเส้นใหม่ให้”

เซี่ยเยียนยิ้มกว้าง “นายใจดีจัง”

ถงซีเดินออกไปด้วยสภาพยับเยินไปทั้งตัว

พนักงานที่อยู่หน้าห้องประธานเห็นเธอในสภาพนี้จนชินแล้ว สองสามปีมานี้ถงซีเจอความลำบากมามากขนาดไหนแล้วก็ไม่รู้

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยืนหยัดอยู่ที่นี่ต่อ

ถงซีไม่ลางานด้วยซ้ำ กินยาแก้หวัดแค่สองเม็ด แล้วก็ตามฟู่เยี่ยนสวินออกไปดูงานอีก

ดูงานเสร็จก็เย็นแล้ว เซี่ยเยียนมากินข้าวเย็นกับฟู่เยี่ยนสวิน

“ถงซี เธอมากินด้วยกันสิ” ท่าทางของเธอดูเป็นมิตร

แต่เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ ถงซีถึงรู้ว่าทำไมเธอถึงชวนตัวเองมากินด้วย

อาหารบนโต๊ะแทบจะเป็นอาหารรสเผ็ดทั้งหมด ของหวานเพียงอย่างเดียวคือไอติมมะม่วง แต่เธอแพ้มะม่วง

เมื่อก่อนในอาหารมีพริกเพียงเล็กน้อย ฟู่เยี่ยนสวินจะตั้งใจเขี่ยพริกออกให้เธอ

แต่ตอนนี้เหมือนเขาลืมไปแล้ว

ฟู่เยี่ยนสวินไม่แม้แต่จะมองถงซี เอาแต่คีบอาหารและรินน้ำให้เซี่ยเยียน

เซี่ยเยียนทำเป็นถามเธอว่า “ถงซี ทำไมไม่กินล่ะ?”

ฟู่เยี่ยนสวินเงยหน้ามองเธอเช่นกัน สีหน้าฉายแววเย็นชา “ไม่กินแล้วมานั่งอยู่ทำไม?”

ถงซีทำได้แค่หยิบตะเกียบขึ้นมา คีบไก่ผัดพริกแห้งใส่ปากหนึ่งชิ้น

พอกินเสร็จ ฟู่เยี่ยนสวินก็พาเซี่ยเยียนกลับไป

ถงซีกลับคนเดียว เธอเผ็ดจนเหงื่อซึมออกมาบนหน้าผาก รู้สึกปวดกระเพาะอาหารเป็นอย่างมาก

เธอนอนบนเตียงอย่างเหม่อลอย ไม่ว่าจะปวดขนาดไหน ดวงตาทั้งสองข้างก็ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด

ความทรมานที่เจอมาหลายปี คือการชดใช้ความผิดให้ฟู่หว่านอิ๋ง

ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากเท่าไร ความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนภูเขาทับอยู่บนตัวก็บรรเทาลง ทำให้เธอพอหายใจได้บ้าง

ถงซีปวดจนสติเลือนราง ทว่ามีรอยยิ้มราบเรียบตรงมุมปาก

......

ผ่านไปอีกสองสามวัน

เป็นเพราะไม่เข้ารับการรักษา บวกกับเธอดื่มเหล้าบ่อยทำให้กระเพาะระคายเคือง ทำให้อาการรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

แต่ถงซีก็จัดการด้วยการกินยาสองเม็ดอย่างไม่ใส่ใจ

วันนี้เป็นวันหยุด

ถงซีนอนอยู่บนโซฟา ปวดจนไม่กล้าขยับตัว

ขณะนั้นฟู่เยี่ยนสวินโทรมาหา “เยียนเยียนอยากกินเกี๊ยวน้ำร้านนายเฉิน เธอไปซื้อให้หน่อย”

เป็นเลขาของฟู่เยี่ยนสวิน เธอแทบไม่มีวันหยุดเลย

แค่เขาสั่ง เธอก็ต้องทำทันที

แต่วันนี้ถงซีปวดจนลุกไม่ไหวจริงๆ “วันนี้ให้เลขาจางไปซื้อก่อนได้ไหม ฉัน......”

ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบ ฟู่เยี่ยนสวินก็พูดตัดบทอย่างเย็นชา “ถงซี เธอมีสิทธิ์เลือกด้วยเหรอ?”

ลมหายใจเธอขาดห้วง พูดอะไรไม่ออกแล้ว

“ถ้าไม่ไปก็ไม่ต้องโผล่มาให้ฉันเห็นอีก”

เขาพูดจบแล้ววางสายทันที

ถงซีทำได้แค่กัดฟันลุกขึ้นมา จากนั้นเดินเหมือนทรงตัวไม่อยู่ออกจากบ้าน

ร้านเกี๊ยวนายเฉินตั้งอยู่บนถนนที่ไกลมาก แต่ได้รับความนิยมมาก ถงซีต่อแถวอยู่สามชั่วโมงถึงซื้อมาได้

แต่เมื่อเธอมาถึงที่พักของฟู่เยี่ยนสวิน พอยื่นเกี๊ยวน้ำให้ เซี่ยเยียนกลับทำสีหน้าเย็นชา

“ใครสั่งให้เธอใส่พริก?”

ถงซีปวดจนหายใจลำบาก “เธอชอบกินเผ็ดไม่ใช่เหรอ?”

เซี่ยเยียนเทเกี๊ยวน้ำทิ้งทันที “ตอนนี้ฉันไม่ชอบกินเผ็ดแล้ว”

ฟู่เยี่ยนสวินจ้องถงซี “ไปซื้อมาใหม่”

ถงซีทำได้แค่รีบวิ่งออกไป

พอซื้อกลับมารอบที่สอง เซี่ยเยียนไม่ชอบที่ใส่กุ้งแห้งอีก

เหมือนฟู่เยี่ยนสวินดูไม่ออกว่าเธอจงใจกลั่นแกล้งถงซี เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ไปซื้อมาใหม่”

ถงซีไปๆ มาๆ อยู่หลายรอบ

รอบสุดท้ายที่ซื้อกลับมาก็ค่ำแล้ว

ถงซีถือเกี๊ยวที่ห่ออย่างดีกลับมาด้วยสภาพอิดโรย

ความเจ็บรุนแรงที่กระเพาะ ทำให้เธอเดินตัวลอยเหมือนไม่มีแรง

เธอสมองเบลอไปหมด ทำให้มองทางข้างหน้าไม่ชัด

ทันใดนั้นเสียงแตรรถแสบแก้วหูดังขึ้นข้างหู

รถตู้คันหนึ่งขับเข้ามาด้วยความเร็วสูง ชนถงซีอย่างแรง!

โครม!!!

เธอโดนชนอย่างแรงจนล้มลงบนพื้น กลิ้งไปสองสามรอบ เจอแรงกระแทกขนาดนี้ เธอไม่สามารถทนได้อีกแล้ว อ้วกเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก

กลิ่นหอมของเกี๊ยวที่หกเรี่ยราดอยู่บนพื้นลอยมาเตะจมูก

ทุกอย่างตรงหน้าถงซีพร่าเลือนไปหมด มองอะไรไม่ชัดเลย

ในที่สุด......เธอก็จะตายแล้ว จะได้ไปเจอหว่านอิ๋งแล้วใช่ไหม?

น้ำตาของการหลุดพ้นไหลออกมาจากหางตาเธอ หลังจากนั้นเธอก็สลบไป

โรงพยาบาล

ลู่สือเห็นคนที่โดนเข็นออกมาจากรถพยาบาล คิดไม่ถึงว่าจะเป็นถงซี แววตาเขาตกใจเป็นอย่างมาก!

“ถงซี! ถงซี!”

เขาเรียกอยู่หลายครั้ง แต่คนบนเตียงไร้การตอบสนอง

แต่เธอกระอักเลือดออกมาไม่หยุด

แม้แต่หัวหน้าแพทย์ยังตกใจ “หรือว่าอวัยวะภายในฉีกขาด?”

ลู่สือพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “เธอเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร!”

หมอสีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบเข็นเธอเข้าไปในห้องผ่าตัดเพื่อช่วยชีวิต

หลังผ่านไปสองสามชั่วโมง ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย แต่ทำได้แค่รักษาบาดแผลภายนอกที่เกิดจากอุบัติเหตุเท่านั้น

บนหน้าจออุปกรณ์ทางการแพทย์ กำลังแสดงให้เห็นว่าชีวิตของเธอกำลังวิกฤติ!

ลู่สือลนลานมาก “อาจารย์หมอ เธอเป็นอะไรไป!”

อาจารย์หมอส่ายหน้าไปมา “มะเร็งกระเพาะระยะสุดท้าย เดิมทีร่างกายเธออ่อนแอมากอยู่แล้ว อุบัติเหตุทำให้อวัยวะล้มเหลวเร็วกว่ากำหนด”

ถงซีที่อยู่บนเตียงยังไม่ฟื้น เธอไอเป็นเลือดแล้วเอาแต่เรียกชื่อใครคนหนึ่งอย่างไม่มีสติ

“เยี่ยนสวิน......ฟู่เยี่ยนสวิน......”

ดูเหมือนถงซีใกล้จะสิ้นใจแล้ว ลู่สือจับมือเธอพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า เขาพูดเสียงสะอื้น “ซีซี อดทนไว้นะ ขอร้องล่ะ เธออดทนไว้นะ”

“ฉันจะเรียกเขามาหาเธอ เธอรอก่อน รอก่อนนะ!”

เขาพูดจบแล้วเอามือถือเธอออกมาด้วยมืออันสั่นเทา

เขาโทรไปหาฟู่เยี่ยนสวิน

หลังจากอีกฝ่ายรับสาย เสียงเย็นชาดังออกมา “ถงซี แค่ใช้ให้ไปซื้อเกี๊ยว เธอไม่กลับมาแล้วหรือไง?”

ลู่สือกำมือสองข้างแน่น “ฉันเอง ลู่สือ”

อีกฝ่ายเงียบทันที หลังผ่านไปไม่กี่วินาที เขาพูดเสียงขรึมว่า “ทำไมมือถือเธอถึงอยู่กับนาย?”

ลู่สือมองอัตราการเต้นของหัวใจบนเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ลดลงเรื่อยๆ เขาพูดช้าๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ

“นายมาที่โรงพยาบาล มาเจอถงซีเป็นครั้งสุดท้าย”