ตอนที่ 1

คำเตือน

เหตุการณ์ต่อไปนี้อาจมีถ้อยคำที่ไม่เหมาะสมและการใช้ความรุนแรง ดังนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการเสพผลงาน

โครมม!

เสียงโหวกเหวกโวยวายสลับกับเสียงอึกทึกโครมครามดังลอยมาจากอีกฝั่งของประตูห้องนอนในยามวิกาลปลุกให้หญิงสาวที่เพิ่งผล็อยหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงสะดุ้งเฮือกสุดตัวด้วยความตกใจ

ทว่าหลังจากเอียงหูฟังจนแน่ใจแล้วว่าต้นเสียงคือใคร เธอก็ถอนหายใจพรืด สีหน้าตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นเหนื่อยหน่าย ระอาใจ

"เฮ้ออ~ เจ้าเก่าเวลาเดิมอีกแล้ว"

พึมพำบ่นพลางเอื้อมมือไปหยิบซิลิโคนอุดหูสำหรับเด็กเล็กมาสวมใส่ให้น้องสาววัยห้าขวบ ผู้เกิดจากบิดาคนที่สองที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ข้างกาย ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งมองบานประตูอย่างชั่งใจ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มัสลินเจอกับเหตุการณ์ทำนองนี้ ...

หลังจากบิดาจากไปด้วยวัยเพียงสามสิบห้า ประไพ มารดาของเธอก็ครองตัวเป็นโสดอยู่หลายปี กระทั่งพบรักกับสามีใหม่ แถมยังมีพยานรักเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนคือใบบุญ ลุงอำพลจึงกลายมาเป็นพ่อเลี้ยงเธอไปโดยปริยาย

ตัวมัสลินนั้นไม่ได้มีปัญหาใด ๆ หากมารดาคิดจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ซ้ำยังดีใจที่จะมีคนเข้ามาดูแลมารดาในช่วงที่เธอต้องออกไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟตามร้านอาหารเสียอีก

ช่วงแรกนั้นครอบครัวก็ดูสุขสันต์ปกติดี ทว่านับตั้งแต่พ่อเลี้ยงถูกไล่ออกจากงานรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งด้วยเรื่องความประพฤติไม่เหมาะสม เขาก็คว้าขวดเหล้ามาทำเพื่อนสนิท เมาหัวราน้ำตั้งแต่พลบค่ำทุกวี่วัน อ้างแต่เหตุผลเดิม ๆ ว่าเครียด

เหอะ! เธอฟังอยากแล้วจะเขวี้ยงขวดใส่เรียกสติ เศรษฐกิจแบบนี้ใคร ๆ ก็เครียดกันทั้งนั้นไหม? ใช่ว่าเขาจะได้รับผลกระทบคนเดียวเสียหน่อย

ซ้ำเมื่อเธอจับได้ว่าอีกฝ่ายมักแอบฉกฉวยเงินกองกลางที่เธอและมารดาช่วยกันทำงานรับจ้างจิปาถะ อาทิ งานทำความสะอาด ล้างจานตามร้านอาหาร หรือซักผ้าให้คนในหมู่บ้านไปซื้อน้ำเมาจนมีปากเสียงกันยกใหญ่

มารดาผู้เป็นคนกลางกลับบอกว่าไม่เป็นไร เงินที่พ่อเลี้ยงเอาไปนั้นเป็นจำนวนแค่นิดหน่อย แต่ไอ้นิดหน่อยที่ว่า เมื่อสะสมทุก ๆ วันมันก็กลายเป็นหลักร้อยหลักพันหรือเปล่า

พักหลัง ๆ เธอจึงแก้เผ็ดด้วยการแจ้งให้ลูกค้าจ่ายโดยใช้วิธีการโอนผ่านอินเทอร์เน็ตแบงก์กิ้ง ทำให้เงินสดที่มีติดกล่องใบเล็กลดลงเหลือเพียงไม่กี่ร้อย

ทว่าแทนที่พ่อเลี้ยงจะฉุกคิดว่ารายได้ของครอบครัวลดลง อีกฝ่ายกลับโวยวายหาว่าเธอตั้งใจเก็บเงินไว้ใช้คนเดียว

ถกเถียงกันไปมา สุดท้ายก็จบลงที่มารดายอมยกเงินทั้งหมดในกล่องเพื่อแลกกับความสงบสุขภายในบ้าน ซึ่งเธอมองว่ามันโคตรเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ!

เธอไม่เข้าใจเลยว่าอะไรที่ทำให้มารดาหลงผิด เอาชีวิตไปผูกติดกับคนประเภทนี้ได้

หลายต่อหลายครั้งที่เธอพยายามเกลี้ยกล่อมหวังจะพามารดาและน้องสาวย้ายไปอยู่ที่อื่น ที่ที่ห่างไกลจากคนพาลเช่นเขา

แต่มารดากลับเอาแต่ปฏิเสธ ครั้นพอถามหาเหตุผลอีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่องคุยเสียทุกครั้ง

และเมื่อเธอเองก็ไม่อาจตัดใจทอดทิ้งมารดาและน้องสาวต่างบิดาที่รักประหนึ่งพี่น้องคลานตามกันมาได้ลงคอ

ทางเลือกสุดท้ายที่มีคือได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน อาศัยร่วมชายคาแม้ชังน้ำหน้าเสียเต็มประดาจนกว่าจะพบหนทางปลดมารดาออกจากห่วงอันเลวร้ายนี้

"เพราะมึง ชีวิตกูถึงต้องเป็นแบบนี้!~"

เพล้ง!

เสียงอ้อแอ้ยานคางดังขึ้นอีกระลอก ก่อนจะตามด้วยเสียงข้าวของหล่นแตกกระจาย ทำเอาเธอสะดุ้งหลุดออกจากห้วงความคิด ผลุนผลันลุกออกไปห้ามปรามด้วยหวั่นว่าสถานการณ์จะลุกลามใหญ่โตถึงขั้นลงไม้ลงมือ

และมันก็เป็นอย่างที่เธอนึกกลัวจริง ๆ 

"หยุดนะ!!"

มัสลินถลาเข้าไปผลักพ่อเลี้ยงอย่างแรง เมื่อเห็นว่าฝ่ามือหยาบกร้านที่ผ่านการทำงานหนักกำลังง้างสูงอยู่กลางอากาศ ก่อนจะทรุดตัวลงประคองมารดาที่บัดนี้ผมเผ้ากระเซิงกระเซอไม่เป็นทรงให้ลุกขึ้นจากพื้น

"แม่! เจ็บตรงไหนไหม"

"แม่ไม่เป็นไร หนูออกมาทำไม กลับเข้าไปในห้องเถอะลูก กลับไป!"

ประไพส่ายหัวแล้วก้มหน้างุด ๆ ผลักไสร่างอ้อนแอ้นของลูกสาวให้กลับเข้าห้องนอน แต่แทนที่เจ้าหล่อนจะเชื่อฟังเยี่ยงทุกครั้ง วันนี้กลับขืนตัวไม่ยินยอม

"หนูไม่กลับ!"

มัสลินยืนกรานเสียงหนักแน่น อาศัยจังหวะที่พ่อเลี้ยงยังนั่งกองอยู่บนพื้นบ้านกวาดสายตามองไล่ไปตามเนื้อตัวของมารดาอย่างร้อนรน

ที่ผ่านแม้กระทบกระทั่งกันเป็นประจำแต่มากสุดก็แค่ถูกผลัก ทว่าภาพเมื่อครู่มันฟ้องชัดเจนว่าอีกฝ่ายปล่อยให้อารมณ์นำพา จนคิดทำร้ายร่างกายมารดาของเธอจริง ๆ

และทันทีที่สายตาเลื่อนขึ้นมาเจอกับรอยริ้วสีแดงประดับอยู่ที่ข้างแก้มที่มารดาพยายามเอียงหลบหากแต่ไม่พ้นสายตา ขีดความอดทนที่เพียรพยายามทำตามคำขอมาตลอดก็ขาดผึ่ง