ตอนที่ 2

"แม่งง มันจะมากเกินไปแล้วนะ!"

สองมือกำหมัดแน่น สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายแล้วยกมือขึ้นชี้ไปยังประตูพร้อมตะโกนสั่งเสียงกร้าว

"กล้าดียังไงมาตบแม่ฉัน! ออกไปเลยนะ! บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับคนอย่างแกแล้ว!"

"อีเด็กเวร!"

ทันทีที่หยัดกายลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ อำพลก็ชี้หน้าตวาดใส่เด็กสาวอย่างเกรี้ยวกราด ตั้งท่าจะกระโจนเข้าใส่ลูกเลี้ยง

ทว่าพอเห็นมือเรียวคว้ากรรไกรที่หล่นอยู่ใกล้ปลายเท้ามาถือไว้ สองขาก็ชะงัก ถอยออกมายืนดูเชิงอยู่ในระยะที่คิดว่าปลอดภัย

"นี่มึงกล้าสู้กูเหรอ กูมีศักดิ์เป็นพ่อมึงนะ!?"

มัสลินแค่นหัวเราะเย้ยหยัน "ก่อนจะอ้างตัวว่าเป็นพ่อ ช่วยย้อนดูการกระทำของตัวเองด้วย ว่ามันน่าเคารพนับถือ พอจะให้ฉันใช้คำนี้ไหม!"

"เนรคุณ! เนรคุณเหมือนแม่มึงไม่มีผิด!"

"เออ! ฉันมันเนรคุณ เนรคุณที่ไม่มีปัญญาหาเงินมาให้แกถลุงลงขวดเล่น เพราะงั้นก็อย่าอยู่กับพวกเนรคุณเลย ออกไป!"

มือเรียวสะบัดไปมาข่มขู่ แม้ขนาดตัวจะค่อนข้างต่างกันแต่ว่าหนนี้เธอไม่อาจทนเห็นอีกฝ่ายใช้กำลังรังแกแม่ของเธอได้อีกต่อไปแล้ว

ต่อให้จะต้องได้แผลแต่ถ้ามันแลกกับการที่เธอจะได้เอาเลือดชั่ว ๆ ของคนตรงหน้ามาล้างเท้าให้มารดา เธอก็ยอม!

อำพลพ่นลมหายใจฟึดฟัดเมื่อเห็นว่ารอบนี้เด็กสาวแววตาแข็งกร้าวเอาจริง และตนยังตกเป็นรองเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ลดทอนสติสัมปชัญญะไปมาก

จดจ้องดูเชิงกันอยู่พักใหญ่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจล่าถอยออกจากบ้านหลังเล็กนี้ไปก่อน แต่ไม่วายชี้หน้าฝากความแค้นที่รอวันชำระไว้กับเจ้าหล่อน

"ระวังตัวไว้ให้ดีนะมึง"

"ระวังแน่! ไป! ออกไปให้พ้น!"

มัสลินขึงตาดุ ง้างกรรไกรไว้ในท่าเตรียมพร้อม รอกระทั่งอีกฝ่ายเดินพ้นขอบประตูได้แล้วเธอก็ถลาเข้าไปดันมันให้ปิดพร้อมลงกลอนล็อกแน่นหนา ก่อนจะรีบวกกลับมาดูอาการของมารดาอีกครั้ง

พลันขอบตาก็ร้อนผะผ่าว ใจดวงน้อยคล้ายถูกมือกรีดลงจนเกิดบาดแผลขณะค่อย ๆ ใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยบอบช้ำ

"แม่~"

"แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก"

คำปลอบโยนที่เธอมักได้ยินจากปากของมารดาเสมอ หากแต่ครั้งนี้เธอไม่อาจฝืนใจเชื่อคำนี้ได้อีกแล้ว เธอรับกับสิ่งพวกนี้ไม่ไหวอีกแล้ว

ต่อให้ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด เธอก็จะอดทน เธอจะพาแม่และน้องย้ายออกไปจากที่นี่ให้ได้!

+

วันต่อมา

"ลินเอาอันนี้ไปเสิร์ฟโต๊ะห้าให้พี่หน่อยครับ"

"รับทราบเจ้าค่ะ"

เสียงหวานขานรับอย่างสดใส เอื้อมไปประคองถาดที่ด้านบนมีแก้วเครื่องดื่มสีชมพูและวาฟเฟิลหอมกรุ่น หน้าตาน่าทาน

แต่เพราะใบหน้าหวานเอี้ยวไปมองตามเสียงลูกค้าที่ร้องเรียกพอดิบพอดี ทำให้ท่อนแขนเรียวเกือบทาบถูกด้านข้างของกาน้ำร้อนในจังหวะที่ยื่นไปรับของ

"ระวังร้อน"

ฝ่ามืออุ่นจัดแตะเข้าที่ท่อนแขน ดันให้มันพ้นระยะอันตรายก่อนจะรีบหดมือกลับเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตสีน้ำตาล

"อา ขอบคุณค่ะ"

มัสลินอมยิ้มแก้เก้อ ก้มหน้าหลบสายตาวาววับแล้วหมุนตัว ก้าวฉับ ๆ นำขนมหวานไปส่งให้ถึงมือลูกค้าด้วยรอยยิ้ม โดยมีสายตาเอ็นดูของเจ้าของคำสั่งคอยมองตามร่างเล็กอย่างไม่วางตา

ทั้งที่เหนื่อยล้าจนเสื้อผ้าบริเวณแผ่นหลังบอบบางมีสีเข้มขึ้นเพราะความเปียกชื้น หากแต่ใบหน้าหวานยังคงประดับด้วยรอยยิ้มไม่จาง ทั้งยังโต้ตอบ สื่อสารกับลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาในร้านอย่างเนืองแน่นได้อย่างฉะฉานตลอดทั้งวัน

จนทักษพลชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าผู้เป็นเจ้าของร้านนึกเอ็นดูระคนสงสาร เผลอคิดติดตลกไปว่าเธอคือหุ่นยนต์ที่ผ่านการลงโปรแกรมแล้วแฝงตัวเข้ามาอยู่กับมนุษย์ใช่ไหม ถึงได้ขยันขันแข็ง มีพลังเหลือล้นผิดมนุษย์มนาแบบนี้

"ทิชชูค่ะพี่ชาย เช็ดน้ำลายหน่อยยย~"

คำกระเซ้าเย้าแหย่ทำทักษ์พลสะดุ้งได้สติ หันมามองทิพย์กมลน้องสาวที่กำลังลอยหน้าลอยตาล้อเลียนแล้วกลบเกลื่อนความเก้อเขินที่ถูกจับได้ว่าเผลอจดจ้องลูกจ้างจนเกินงามด้วยการขึงตาดุ

"ว่างนักเหรอเราอะ ถ้าว่างนักก็เอาบัญชีร้านไปเช็ก"

"โหวว มาถึงก็ใช้งานกันเลยอะ มันน่าฟ้องกรมแรงงานจัง"

"เดี๋ยวนี้หัดหัวหมอนะ สงสัยว่าค่าขนมเดือนนี้มันคงมากพอแล้วสิ ดีเลยพี่จะได้ไม่ต้องเพิ่มให้"

"งกแม้กระทั่งกับน้องกับนุ่ง!"

ทิพย์กมลย่นจมูก กระเง้ากระงอดหน้างอเพราะยังไม่ทันจะได้วางกระเป๋า พักหายใจให้หายเหนื่อย พี่ชายจอมเคี่ยวก็รุนหลัง ไล่ให้เธอเดินเข้าไปเคลียร์งานเก่าที่คงค้างมาตั้งแต่เมื่อวาน

กระนั้นเธอก็ไม่ได้นึกขุ่นเคืองด้วยรู้ดีว่าสาเหตุที่ทำให้พี่ชายเปลี่ยนอารมณ์เป็นคนบ้างาน พยายามผลักไสเธอออกจากบริเวณหน้าร้านนั้นมาจากอะไรและใคร