EP4 พายแค่เหนื่อย

“ดีมาก” เขายื่นสมุดโน้ตคืนให้ฉัน “ทีหลังถ้ามีอะไรเรียนไม่เข้าใจ ก็เดินมาถามเฮียได้ แต่อาจจะต้องมีค่าจ้างนิดหน่อยนะ”

“ค่าจ้างอะไรคะ” ฉันเอียงคอถามอย่างระแวดระวัง

“ก็กาแฟเย็นๆ สักแก้วไง” เขายิ้มกว้าง รอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันสว่างไสวเจิดจ้าขึ้นมาในพริบตา “ไปชงมาได้แล้ว เร็วเข้า เฮียจะรีบกลับไปช่วยไอ้พายุต่อแล้ว”

แม้ปากเขาจะบ่นว่าแกล้งทำท่าทางดุดันไปบ้าง แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิดกับการได้ยื่นมือเข้ามาช่วยฉัน ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาแสดงออกมาในวันนั้น มันเหมือนหยาดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนหัวใจอันแห้งแล้งของฉัน ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวผู้ชายคนนี้มากขึ้นไปอีก แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าเขามีชื่อเสียงเรียงนามเรื่องความเจ้าชู้มากเพียงใด แต่ด้านที่เขาจงใจแสดงให้ฉันเห็น มันคือความฉลาดเฉลียว ไหวพริบ และความอบอุ่นที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวเหล่านั้น

ความใกล้ชิดที่เพิ่มพูนขึ้นในทุกวันเริ่มทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจฉันพังทลายลงทีละน้อย ฉันเริ่มคุ้นชินกับการมีเขาเดินวนเวียนอยู่ในบ้าน คุ้นชินกับเสียงทุ้มต่ำที่คอยเอ่ยปากหยอกล้อฉัน คุ้นชินกับสายตาคมกริบที่มักจะลอบมองมาเวลาที่ฉันเผลอตัว

จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่กลุ่มเมฆสีเทาเข้มตั้งเค้าทะมึนอยู่เต็มท้องฟ้า อากาศที่อัดแน่นไปด้วยความชื้นแฉะก่อนพายุฝนจะมาเยือน ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดและหดหู่ใจมากกว่าปกติ

ฉันเพิ่งได้รับกระดาษผลสอบย่อยวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ซึ่งเป็นวิชาที่ฉันเคยมั่นใจว่าตัวเองทำได้ดีมาตลอด แต่ตัวเลขคะแนนสีแดงเถือกที่ปรากฏหราอยู่บนมุมกระดาษกลับตอกย้ำความล้มเหลวที่ฉันไม่คาดคิด มันต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่ฉันประเมินไว้มาก ต่ำจนน่าใจหายและทำให้โลกทั้งใบคล้ายจะพังทลายลงมา

ความเครียดที่สะสมหมักหมมมาหลายสัปดาห์ ทั้งเรื่องการปรับตัวในรั้วมหาวิทยาลัย เรื่องการเรียนที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ และที่หนักหนาที่สุดคือเรื่องความรู้สึกสับสนว้าวุ่นในใจที่มีต่อผู้ชายที่ชื่อไต้ฝุ่น ทุกอย่างมันถาโถมเข้าใส่ตัวฉันพร้อมกันในคราวเดียวราวกับคลื่นสึนามิ

ฉันเดินลากเท้ากลับมาถึงบ้านในสภาพที่จิตใจย่ำแย่ถึงขีดสุด พี่พายุและพี่ไต้ฝุ่นยังคงนั่งหมกมุ่นอยู่กับกองโปรเจกต์ของพวกเขาในห้องนั่งเล่นตามปกติ ฉันพยายามก้มหน้าเดินผ่านพวกเขาไปให้เงียบเชียบที่สุด หวังเพียงว่าจะได้หลบเข้าไปเลียแผลใจในห้องนอนของตัวเองโดยไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ

แต่ดูเหมือนว่าวันนี้โชคชะตาจะไม่ยอมเข้าข้างฉันเลยสักนิด

“เป็นอะไรยัยน้อง ทำหน้าเหมือนหมาป่วย” เสียงห้าวจัดของพี่พายุร้องทักรั้งแผ่นหลังของฉันเอาไว้

ฉันชะงักฝ่าเท้า ฝืนปั้นรอยยิ้มจางๆ แล้วหันกลับไปมองเขา “เปล่าค่ะเฮีย พายแค่เหนื่อยนิดหน่อย”

“เหนื่อยก็รีบขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนไป อย่ามาเดินทำหน้าอมทุกข์เกะกะสายตาแถวนี้” พี่พายุพูดปัดมือไล่ตามประสาคนปากร้าย ซึ่งฉันรู้ดีว่าภายใต้คำพูดห้วนกระด้างนั้นมันคือการแสดงความห่วงใยในแบบฉบับของเขา

ฉันพยักหน้ารับคำ กำลังจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดต่อ แต่สายตาของฉันก็ดันไปประสานเข้ากับนัยน์ตาเรียวคมของพี่ไต้ฝุ่นที่กำลังจ้องมองฉันอยู่พอดิบพอดี เขามองฉันนิ่งงัน แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และประกายขี้เล่นในวันวาน บัดนี้กลับดูลึกซึ้งและอ่านยากจนฉันรู้สึกหวั่นไหวในช่องท้อง

ฉันรีบหลบสายตาคุกคามของเขา ก้าวเท้าฉับๆ ขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ทันทีที่ผลักบานประตูและล็อกกลอนสนิท หยาดน้ำตาที่ฉันพยายามอดกลั้นเอาไว้ตลอดทางก็พังทลายไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม ซุกใบหน้าลงกับหมอนใบโต ปล่อยให้ความอัดอั้นและความรู้สึกพ่ายแพ้ทั้งหมดไหลรินออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตา ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นให้กับคะแนนสอบที่แสนย่ำแย่ ร้องไห้ให้กับความกดดันมหาศาลที่แบกรับเอาไว้บนบ่าเล็กๆ และลึกๆ แล้วฉันอาจจะกำลังร้องไห้ให้กับความรู้สึกรักที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกที่ฉันเผลอใจไปให้ผู้ชายที่เป็นได้แค่เพื่อนสนิทของพี่ชาย

ฉันไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นเบาๆ สองสามครั้ง ทำให้ร่างของฉันสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ

ฉันรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างลวกๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับระดับเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ใครคะ”

“เฮียเอง”

เสียงทุ้มต่ำที่ลอยทะลุบานประตูเข้ามาไม่ใช่เสียงห้วนจัดของพี่พายุ แต่มันคือเสียงของพี่ไต้ฝุ่น

หัวใจของฉันกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เฮียฝุ่นมีอะไรหรือเปล่าคะ แล้วเฮียพายุไปไหน”

“ไอ้พายุมันขี่รถออกไปซื้อของกินที่ปากซอย” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เปิดประตูให้เฮียหน่อยสิ เฮียมีเรื่องจะคุยด้วย”

ฉันยืนกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความลังเลใจอย่างหนัก ไม่รู้ว่าควรจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร สภาพของฉันในตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด ดวงตาคงบวมช้ำและแดงก่ำจนน่าเกลียด ฉันไม่พร้อมที่จะให้ใครหน้าไหนมาเห็นความอ่อนแอ โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้ แต่การเอ่ยปากไล่เขาก็ดูจะเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยากเย็นเหลือเกิน

สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ต่อความต้องการลึกๆ ของตัวเอง ฉันเดินไปปลดล็อกแล้วแง้มบานประตูออกช้าๆ เปิดกว้างเพียงพอให้สบตากับคนตัวโตที่ยืนอยู่ด้านนอกเท่านั้น

พี่ไต้ฝุ่นยืนพิงกรอบประตูด้วยท่วงท่าสบายๆ ในมือแกร่งของเขาถือแก้วน้ำเย็นจัดที่มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ เขาทอดสายตามองฉันนิ่งงัน นัยน์ตาสีนิลกวาดมองสำรวจใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและดวงตาที่บวมช้ำของฉันอย่างพินิจพิเคราะห์

“ร้องไห้ทำไม” เขาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินจากปากผู้ชายคนนี้

คำถามสั้นๆ ที่แสนธรรมดาของเขา กลับกลายเป็นชนวนชั้นดีที่ทำให้น้ำตาที่ฉันเพิ่งกลั้นเอาไว้พังทลายลงมาอีกระลอก ฉันส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้า ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอจนไม่สามารถเปล่งคำพูดใดๆ ออกมาได้

“พาย...” น้ำเสียงของเขากดต่ำลง คล้ายคนกำลังพยายามใจเย็น “เฮียถามว่าร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรเรา หรือไอ้พายุมันดุอะไรมาอีก”

ฉันยังคงเอาแต่ส่ายหน้า น้ำตาเม็ดโตหยดแหมะลงบนหลังมือตัวเอง

“ถ้าไม่ตอบ เฮียจะโทรไปถามไอ้พายุเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่ามันทำอะไรพายถึงได้มาร้องไห้จนตัวสั่นอยู่หน้าห้องแบบนี้”

“มะ...ไม่มีใครทำค่ะ” ฉันเค้นเสียงตอบผ่านก้อนสะอื้นอย่างยากลำบาก รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ “พี่พายุไม่ได้ทำ เฮียฝุ่น...ฮึก...อย่าไปถามพี่พายุนะ”

ภูริภัทรถอนหายใจยาวเหยียด เขาถือวิสาสะดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นอีกนิด ก่อนจะยื่นแก้วน้ำเย็นในมือส่งมาตรงหน้าน้องสาวเพื่อน “รับไป ดื่มน้ำซะก่อนจะได้ใจเย็นลง ร้องจนตาบวมไปหมดแล้วเนี่ย”

ฉันยื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับแก้วน้ำมาประคองไว้ ความเย็นเฉียบจากผิวแก้วช่วยเรียกสติสัมปชัญญะของฉันให้กลับคืนมาได้บ้างเล็กน้อย

“ค่อยๆ จิบ ระวังสำลัก” เขาเอ่ยเตือนเมื่อเห็นฉันกระดกน้ำรวดเดียวไปครึ่งแก้ว “มีเรื่องอะไรไม่สบายใจ”

เขาไม่ได้ถามด้วยความสงสัย แต่น้ำเสียงของเขามันเหมือนประโยคบอกเล่าที่บ่งบอกว่าเขารู้สาเหตุของน้ำตาฉันอยู่แล้ว

ฉันก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “พายแค่เครียดเรื่องเรียนนิดหน่อยค่ะ”

“เรื่องเรียน หรือเรื่องคะแนนสอบในกระดาษแผ่นนั้น”