บทที่ 1

เมื่อเซี่ยเทียนตามสวี่หวันเอ่อร์มาถึงงานอย่างเร่งรีบ โถงจัดเลี้ยงที่เคยอึกทึกคึกโครมพลันเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างหวาดกลัวว่าหากสวี่หวันเอ่อร์อาละวาดขึ้นมาจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วย

ทว่าใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าสวี่หวันเอ่อร์เป็นคนอารมณ์ร้ายแค่ไหน

ในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลสวี่ที่ถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก เธอทั้งเอาแต่ใจ ดื้อรั้น และไม่ยอมให้มีเรื่องด่างพร้อยใด ๆ ขัดหูขัดตา

ขอเพียงเป็นเรื่องที่เธอไม่สบอารมณ์ เธอก็พร้อมจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จนรับรู้กันไปทั่วทั้งเมือง

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เจียงเหยี่ยนก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน

“สวี่หวันเอ่อร์ เธอสะกดรอยตามฉันเหรอ ไหนบอกว่าไม่แคร์ฉันแล้วไง แล้วจะแอบตามมาทำไมอีก ฉันเคยอธิบายให้เธอฟังไปแล้วนะว่าฉันกับหลีหลี...”

“ฉันรู้ ฉันสลบไปถึงสามปี และในช่วงสามปีนี้นายก็ไปตกหลุมรักฟางหลีที่เป็นตัวแทนของฉัน แถมยังมีลูกกับเธออีก”

สวี่หวันเอ่อร์พูดแทรกขึ้นมา มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา

“นายอยากให้เธอเอาเด็กออก แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะหนีออกจากโรงพยาบาลแล้วแอบคลอดลูกออกมา ในเมื่อเด็กเกิดมาแล้วก็คงจะทิ้งไม่ได้ เลยต้องมาจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนแบบนี้ เรื่องพวกนี้ฉันรู้หมดนั่นแหละ”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองหรือน้อยเนื้อต่ำใจเลยแม้แต่น้อย

แต่ฟางหลีกลับหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา เธออุ้มเด็กไว้ในอ้อมอกก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้าสวี่หวันเอ่อร์ดังตุ้บ

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ฉันแค่ทำใจทำร้ายชีวิตเล็ก ๆ ไม่ลง ฉันเป็นคนมีศรัทธา เอาเด็กคนนี้ออกไม่ได้ ยกโทษให้ฉันด้วยนะคะ!”

สวี่หวันเอ่อร์ไม่ได้สนใจเธอ ทำเพียงยื่นมือไปแตะแก้มเด็กทารกในอ้อมแขนของอีกฝ่าย

ทว่ามือเพิ่งจะสัมผัสลงไป เจียงเหยี่ยนก็ออกแรงดึงมือเธอออกทันที

“เธอจะทำอะไร นี่ลูกฉันนะ! เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย มีอะไรก็มาลงที่ฉัน”

คุณพ่อเจียงและคุณแม่เจียงเองก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ “นั่นสิหวันเอ่อร์ ทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาตอนไหน ตระกูลเจียงของเราจะไร้ทายาทสืบสกุลไม่ได้หรอกนะ”

“ถึงเด็กคนนี้จะเกิดมาก็ไม่กระทบกับสถานะของเธอหรอก ยังไงเธอก็เป็นคุณนายเจียงอยู่ดี”

สวี่หวันเอ่อร์หัวเราะ “ดูพวกคุณแต่ละคนสิ จะตื่นตูมอะไรกันขนาดนั้น ฉันพูดสักคำหรือยังว่าจะทำอะไรเด็กน่ะ”

เธอหยิบซองอั่งเปาปึกหนากับจี้ทองคำล็อกเก็ตอันเล็กออกจากกระเป๋า แล้ววางลงในห่อผ้าอ้อมของเด็กทารก

“เด็กดี เติบโตอย่างแข็งแรงและปลอดภัยนะ”

การกระทำของเธอทำให้ทุกคนถึงกับยืนอึ้ง

เจียงเหยี่ยนเองก็ขมวดคิ้วเช่นกัน “เธอไม่โกรธเหรอ”

“ฉันไม่โกรธหรอก” สวี่หวันเอ่อร์ยิ้ม “เธออุตส่าห์ตั้งท้องทายาทให้ตระกูลเจียงของเรา ถือเป็นเรื่องดี ฉันจะโกรธลงได้ยังไง เอาละ ฉันไม่กวนแล้ว เชิญตามสบายเถอะ อย่าให้ฉันต้องมาทำให้หมดสนุกเลย”

สวี่หวันเอ่อร์เดินออกจากโถงจัดเลี้ยง

อากาศช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ สายลมยามค่ำคืนยังคงหนาวเย็น

สวี่หวันเอ่อร์ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว โดยมีเซี่ยเทียนผู้เป็นเพื่อนสนิทสวมรองเท้าส้นสูงแปดเซนติเมตรวิ่งตามมาติด ๆ

เมื่อเห็นว่าเธอขึ้นไปนั่งบนรถโรลส์-รอยซ์ที่จอดอยู่ริมถนน เซี่ยเทียนก็รีบก้าวตามเข้าไปนั่งด้วย

สิ่งแรกที่เพื่อนสนิททำเมื่อขึ้นรถมาคือการยื่นมือไปแตะหน้าผากของสวี่หวันเอ่อร์

“อุณหภูมิก็ปกตินี่ ไม่ได้มีไข้สักหน่อย!”

“หวันเอ่อร์ เธอเป็นอะไรไป ทำไมพอฟื้นจากอุบัติเหตุเธอถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ สามีเธอไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นนะ ทำไมเธอถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ นั่นเจียงเหยี่ยนสามีเธอนะ! เจียงเหยี่ยนที่เธอรักมาตลอดสิบปีไง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงพุ่งเข้าไปตบหน้านังผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว!”

สวี่หวันเอ่อร์ปัดมือของเธอออก ริมฝีปากสีแดงเหยียดยิ้ม

“เธอก็พูดเองนี่ว่านั่นมันเมื่อก่อน สวี่หวันเอ่อร์คนก่อนตายไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นตั้งนานแล้ว”

ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าตลอดสามปีที่สลบไม่ได้สติ สวี่หวันเอ่อร์ได้หลุดเข้าไปในโลกคู่ขนาน

เธอใช้ชีวิตร่วมกับเจียงเหยี่ยนในโลกคู่ขนานนานถึงสามสิบปี

ในโลกใบนั้น เจียงเหยี่ยนนอกใจเธอไปหาฟางหลีจริง ๆ ซ้ำยังมีลูกด้วยกันอีก

ตอนสวี่หวันเอ่อร์ไปเจอเข้า เธออาละวาดกวาดข้าวของเครื่องใช้ในโถงจัดเลี้ยงจนแตกกระจายราวกับคนบ้า พุ่งเข้าไปตบหน้าฟางหลีหลายฉาด ทั้งยังร้องไห้ฟูมฟายบีบบังคับให้เจียงเหยี่ยนส่งสองแม่ลูกไปให้พ้นหน้า

แต่เจียงเหยี่ยนไม่ยอม เธอจึงงัดทุกวิถีทางมาใช้เพื่อขับไล่ฟางหลีและลูกไป

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาในท้ายที่สุดคือการแก้แค้นจากเจียงเหยี่ยน เขาใช้อำนาจที่มีคอยกดขี่ข่มเหงตระกูลสวี่อย่างต่อเนื่อง

จนในที่สุดตระกูลสวี่ก็ล้มละลาย พ่อแม่ของเธอทนไม่ไหวจนต้องจบชีวิตตัวเองลง

ส่วนตัวเธอเองก็ถูกทรมานจนดูไม่ได้แล้วกระโดดตึกตายตามไป

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับพบว่าตัวเองได้ย้อนกลับมาสู่โลกแห่งความจริง

เดิมทีคิดว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างไม่ได้สติเป็นแค่ความฝัน กระทั่งได้เห็นกับตาว่าเจียงเหยี่ยนไปคบชู้กับผู้หญิงตัวแทนคนนั้นจริง ๆ เธอถึงได้ตาสว่าง

สวรรค์อุตส่าห์มอบโอกาสให้เธอได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอจึงควรคว้ามันเอาไว้

ในเมื่อเจียงเหยี่ยนเป็นผู้ชายเฮงซวย เธอก็แค่โยนเขาทิ้งไปเหมือนขยะชิ้นหนึ่งก็พอ

ยังไงซะคนอย่างสวี่หวันเอ่อร์ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีใครเอาอยู่แล้ว

เธอเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วส่งข้อความไปหาผู้ชายที่คอยเก็บศพให้เธอในโลกคู่ขนาน

[อีกเจ็ดวันฉันกับเจียงเหยี่ยนจะหย่ากัน ถึงตอนนั้นคุณสนใจจะไปจดทะเบียนสมรสกันไหม]