บทที่ 2

หลังจากส่งเพื่อนสนิทกลับบ้านแล้ว สวี่หวันเอ่อร์ก็เหยียบคันกลับบ้าน

เพิ่งจะก้าวลงจากรถ เธอก็ได้รับข้อความจากอีกฝ่ายทันที

[อีกเจ็ดวัน เจอกันที่หน้าสำนักงานเขต]

เธอยิ้มพร้อมกับเก็บโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในคฤหาสน์ที่ใช้ชีวิตร่วมกับเจียงเหยี่ยนมาถึงห้าปี

หลังจากฟื้นขึ้นมา ทุกอย่างที่นี่ก็ยังคงรักษาสภาพเดิมไว้ไม่เปลี่ยน

บนกำแพงยังคงแขวนรูปแต่งงานที่พวกเขาถ่ายไว้ตอนแต่งงานใหม่ ๆ เมื่อแปดปีก่อน

หญิงสาวในรูปนั้นยิ้มแย้มสดใส

ส่วนชายหนุ่มก็ดูสง่างามและหล่อเหลา

เธอกับเจียงเหยี่ยนแต่งงานกันเพราะความสัมพันธ์ระหว่างตระกูล ทั้งยังเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกัน

ความรู้สึกดี ๆ น่ะมีอยู่แล้ว ตั้งแต่วันที่เข้าพิธีวิวาห์ ทั้งสองก็กลายเป็นคู่รักที่ถูกกล่าวขานถึงในแวดวงสังคม

เจียงเหยี่ยนเป็นคนหัวรั้น แต่เขากลับยอมลดความอารมณ์ร้อนลงเพื่อสวี่หวันเอ่อร์

จากเดิมที่มักจะเข้าออกสถานที่อโคจรบ่อย ๆ หลังแต่งงานเขาก็ไม่เคยไปเหยียบที่นั่นอีกเลย

สวี่หวันเอ่อร์ผู้ไม่เคยหยิบจับงานบ้านงานเรือน ก็ยอมเข้าครัวทำอาหารให้เจียงเหยี่ยนด้วยตัวเอง

ต่อให้มือจะถูกลวกจนพองเป็นตุ่มน้ำใสหลายจุด เธอก็ไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ

หากไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น จนทำให้เจียงเหยี่ยนคิดว่าเธอจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว และสุดท้ายก็ไปหาผู้หญิงตัวแทนมาช่วยเยียวยาจิตใจ พวกเขาคงไม่เดินมาถึงจุดแตกหักในวันนี้หรอกมั้ง

เมื่อดึงสติกลับมา สวี่หวันเอ่อร์ก็รู้สึกว่าข้าวของในบ้านหลังนี้สมควรได้รับการเก็บกวาดเสียที

“ป้าหวัง เอารูปแต่งงานบนผนังลงมาทิ้งเถอะค่ะ”

“คุณนายคะ แต่นี่เป็นรูปที่คุณนายชอบที่สุดเลยนะคะ”

“ตอนนี้ไม่ชอบแล้วค่ะ” สวี่หวันเอ่อร์ชี้ไปยังจุดอื่น “แล้วก็ของประดับพวกนั้น เอาไปทิ้งให้หมดเลยนะคะ”

“คุณนายคะ ถึงช่วงที่คุณนายสลบไปคุณผู้ชายจะไม่ค่อยได้กลับบ้าน แต่ตอนนี้คุณนายฟื้นแล้ว คุณนายควรจะรักษาชีวิตคู่นี้เอาไว้นะคะ”

สวี่หวันเอ่อร์ส่ายหน้า “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ”

คนรับใช้หมดหนทาง จึงทำได้เพียงก้มหน้าทำตามคำสั่ง

สวี่หวันเอ่อร์รู้สึกเหนื่อย ๆ ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบน เจียงเหยี่ยนก็กลับมาพอดี

เขาก้าวฉับ ๆ เข้ามาอย่างดุดัน ดูท่าแล้วคงไม่ได้มีเรื่องดีแน่

และก็เป็นอย่างที่คิด วินาทีต่อมา เขากระชากแขนเธอมาถาม “สวี่หวันเอ่อร์ ร้ายนักนะ ฉันอุตส่าห์คิดว่าหลังจากเธอสลบไปสามปีนิสัยใจคอจะเปลี่ยนไปบ้าง คิดไม่ถึงเลยว่าจะยังเลวร้ายเหมือนเดิม!”

“เธอรู้ว่าผิงอันแพ้เกสรดอกไม้ เธอก็เลยแอบใส่กลีบดอกไม้ลงไปในซองอั่งเปานั่นใช่ไหม! ผิงอันเพิ่งจะอายุได้แค่เดือนเดียว เธอถึงกับจะให้เขาตายเลยเหรอ เธอบ้าไปแล้วหรือไง”

“แพ้อะไร กลีบดอกไม้อะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง!”

สวี่หวันเอ่อร์สะบัดมือเขาออก ทว่าน้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเดิม

“เจียงเหยี่ยน คนอย่างสวี่หวันเอ่อร์กล้าทำกล้ารับมาแต่ไหนแต่ไร วันนี้ฉันเพิ่งเคยเจอเด็กคนนั้นเป็นครั้งแรก ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาแพ้เกสรดอกไม้ ต่อให้รู้ แล้วฉันจะบ้าใส่กลีบดอกไม้ไว้ในซองอั่งเปาเพื่อรอให้นายถือหลักฐานมาเอาเรื่องฉันทำไม”

“นี่แหละลูกไม้ของเธอ ทำเป็นอวดฉลาดนักนะ!”

แน่นอนว่าเจียงเหยี่ยนไม่มีทางเชื่อ ทว่าหัวใจของสวี่หวันเอ่อร์กลับเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

“จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่นาย ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ”

เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนี แต่บอดี้การ์ดของเจียงเหยี่ยนกลับเข้ามาขวางเอาไว้

สวี่หวันเอ่อร์ชะงักไป “นายจะทำอะไร”

น้ำเสียงของเจียงเหยี่ยนเยียบเย็น ราวกับปีศาจร้ายที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรก

“ฉันจำได้นะว่าเธอแพ้เนยถั่ว”

เลือดในกายพลันจับตัวแข็งทื่อในชั่วอึดใจนั้น สวี่หวันเอ่อร์จ้องมองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

เธอแพ้ถั่วลิสงมาตั้งแต่เด็ก แค่สัมผัสนิดเดียว ตามร่างกายก็จะเกิดผื่นแดงเห่อขึ้นมา และมีอาการคอตีบตัน

หากรุนแรงกว่านั้น อาจถึงขั้นขาดอากาศหายใจจนหมดสติไปเลยด้วยซ้ำ

เรื่องนี้เจียงเหยี่ยนย่อมรู้ดีกว่าใคร

ดังนั้นทุกครั้งที่ออกไปกินข้าวข้างนอก เจียงเหยี่ยนจึงมักจะกำชับกับพนักงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าในอาหารไม่มีส่วนผสมของเนยถั่ว

“หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ถึงหลีหลีจะบอกว่าไม่ได้สนใจ แต่ยังไงเธอเป็นคนทำผิด เธอก็สมควรลิ้มรสความทรมานของการแพ้ดูบ้าง”

สิ้นคำพูด บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็พุ่งเข้ามากดตัวเธอเอาไว้แน่น

คนรับใช้หยิบเนยถั่วขึ้นมายัดใส่ปากเธอช้อนแล้วช้อนเล่า

ถึงเธอจะพยายามเม้มปากและเกร็งคอเอาไว้แน่นแค่ไหน แต่เนยถั่วที่ทั้งเย็นและเหนียวหนืดก็ยังคงไหลลื่นลงคอไปอยู่ดี

อาการแพ้กำเริบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว บริเวณมุมปากของเธอเต็มไปด้วยผื่นแดงเม็ดเล็ก ๆ

ลำคอเริ่มตีบตัน กระทั่งการหายใจก็เริ่มยากลำบาก

เธอทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความทรมาน ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของเจียงเหยี่ยนไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง “พาฉันไปโรงพยาบาลที...ฉันทรมาน...”

เจียงเหยี่ยนไม่ขยับ ทำเพียงมองเธออย่างเย็นชา

“รู้รสชาติของความทรมานแล้วใช่ไหม ตอนเธอใช้กลีบดอกไม้ไปกระตุ้นอาการผิงอัน เธอเคยคิดบ้างไหมว่าเขาจะทรมานแค่ไหน แค่เธอยอมรับผิด ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

สวี่หวันเอ่อร์นอนขดตัวงอ ทั้งทรมานและสิ้นหวัง

แต่เธอก็ยังคงพูดอย่างดื้อดึงว่า “ฉันบอกแล้วไง...ไม่ใช่ฉัน...”

“เจียนตายแล้วก็ยังไม่สำนึก! สวี่หวันเอ่อร์ ฉันอุตส่าห์คิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปแล้ว! คิดไม่ถึงเลยว่าจะยิ่งได้ใจหนักกว่าเดิม!”

เขาโกรธจัดจนหันหลังเตรียมจะเดินจากไป ทว่าจู่ ๆ คนรับใช้ก็กรีดร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ “คุณผู้ชายคะ คุณนายหมดสติไปแล้วค่ะ!”