บทที่ 3

“หวันเอ่อร์!”

ก่อนจะหมดสติไป เธอเห็นเจียงเหยี่ยนพุ่งเข้ามาอุ้มเธอขึ้นจากพื้น

สีหน้าของเขาดูทั้งหวาดกลัวและร้อนรน

แต่หัวใจของเธอกลับด้านชาไปเสียแล้ว

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง สวี่หวันเอ่อร์ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้อยู่ข้างกาย

“อาเหยี่ยน คุณไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย ถึงผิงอันจะเป็นลูกชายของคุณ แต่คุณนายเจียงก็เป็นผู้หญิงที่คุณรักที่สุดนะคะ คุณทรมานเธอแบบนี้ ใจคุณเองก็คงเจ็บปวดเหมือนกันใช่ไหมคะ”

“คนโง่ ใครก็ตามที่ทำร้ายลูกของเรา ฉันไม่มีทางปล่อยเอาไว้หรอกนะ รวมถึงสวี่หวันเอ่อร์ด้วย ต่อให้เธอจะเป็นคนที่ฉันรักที่สุดก็ไม่ได้”

สวี่หวันเอ่อร์ลืมตาขึ้นมา ลำคอยังคงเจ็บปวดและรู้สึกกระหายน้ำอย่างหนัก

เธอไม่ได้มองไปทางเจียงเหยี่ยน แต่หันไปมองพยาบาลพิเศษที่ยืนอยู่ด้านข้างแทน “คุณคะ ขอน้ำให้ฉันสักแก้วได้ไหมคะ”

“หวันเอ่อร์ เธอฟื้นแล้ว”

เมื่อได้ยินเสียง เจียงเหยี่ยนก็ชิงรับแก้วน้ำจากมือพยาบาลพิเศษมาจ่อที่ริมฝีปากของสวี่หวันเอ่อร์

เธอไม่ยอมให้เขาป้อน พลางยื่นมือไปรับแก้วมาดื่มรวดเดียวจนหมด

สายน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านหลอดอาหารลงไป ถึงทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

“คุณนายเจียง ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ คุณสลบไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ อาเหยี่ยนเป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ ขนาดตอนผิงอันตื่นยังไม่ได้ไปดูเลย แต่ว่าคราวหน้าคุณอย่าทำร้ายผิงอันอีกได้ไหมคะ เขายังเด็ก ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรกับคุณเลยนะคะ”

สวี่หวันเอ่อร์เพิ่งจะปรายตามองฟางหลีก็ตอนนี้เอง

หลังจากฟื้นขึ้นมา แม้จะรู้ว่ามีผู้หญิงคนนี้มีตัวตนอยู่จริง แต่เธอก็ยังไม่เคยพิจารณาดูอีกฝ่ายชัด ๆ เลยสักครั้ง

จนตอนนี้ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนกับเธอมากจริง ๆ

ต่างกันก็แค่บุคลิกท่าทาง อีกฝ่ายดูบอบบางราวกับดอกไม้สีขาวสะอาดตา ท่าทีน่าสงสารชวนให้รู้สึกรำคาญใจ

แต่พวกผู้ชายคงจะชอบ

ก็ผู้หญิงแอ๊บใสซื่อแบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบ

สวี่หวันเอ่อร์วางแก้วน้ำในมือลง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันใส่เงินในซองอั่งเปานั่นตรงหน้าเคาน์เตอร์ของโรงแรม ตั้งแต่หน้าเคาน์เตอร์ ไปจนถึงลิฟต์ แล้วก็หน้าประตูห้องจัดเลี้ยง มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ทั้งนั้น ถ้าอยากรู้ว่าฉันได้ใส่กลีบดอกไม้อะไรนั่นลงไปหรือเปล่า ก็แค่ไปเปิดกล้องวงจรปิดของโรงแรมดูก็รู้แล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฟางหลีก็พลันซีดเผือดลงทันที

เจียงเหยี่ยนเองก็ขมวดคิ้ว “เธออาละวาดพอหรือยัง ไม่ใช่เธอทำแล้วจะเป็นใครล่ะ หรือจะบอกว่าหลีหลีเป็นคนใส่ร้ายเธอหรือไง นั่นลูกชายแท้ ๆ ของเขาเลยนะ”

เธอยิ้มพร้อมกับย้อนถาม “ก็แค่พูดเฉย ๆ จะรีบร้อนไปทำไม ฉันยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะว่าเป็นฝีมือของเธอ”

เจียงเหยี่ยนโกรธจัด “สวี่หวันเอ่อร์!”

“อาเหยี่ยน คุณนายเจียงคะ พวกคุณอย่ามาทะเลาะกันเพราะฉันเลยค่ะ ฉันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้เลย ฉันขอตัวไปดูแลผิงอันก่อนนะคะ”

ฟางหลีหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับขอบตาที่แดงก่ำ เจียงเหยี่ยนรู้สึกปวดใจจึงคิดจะเดินตามไป

“หวันเอ่อร์ เราเลิกทะเลาะกันเถอะ ผิงอันเพิ่งตื่น ฉัน...”

สวี่หวันเอ่อร์ไม่ได้รั้งเขาไว้ “นายไปเถอะ เวลาที่เด็กไม่สบาย ก็ต้องการให้พ่ออยู่ข้าง ๆ นั่นแหละ”

เจียงเหยี่ยนนึกว่าเธอแค่ประชดประชัน ทว่าแววตาของเธอกลับสงบนิ่ง ราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับไม่ได้โกรธเคืองอะไรเลย

ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ ความรู้สึกกระวนกระวายในใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น

“หวันเอ่อร์ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเธอก็ดูแปลกไปนะ เธอคงไม่ได้กังวลว่าพอฉันมีผิงอันกับหลีหลีแล้วจะทิ้งเธอไปใช่ไหม เธออย่าคิดมากเลย ยังไงเธอก็เป็นภรรยาของฉันตลอดไป เป็นภรรยาเพียงคนเดียวของฉันด้วย”

เมื่อเห็นท่าทางรักใคร่ลึกซึ้งของเขา สวี่หวันเอ่อร์ก็นึกเหยียดหยามอยู่ข้างใน ทว่ามุมปากกลับประดับไปด้วยรอยยิ้ม

“เจียงเหยี่ยน นายเป็นคนรักความถูกต้อง เรื่องนี้ฉันเข้าใจดี เธอมีลูกให้นาย นายจะไปดูแลเธอก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว ฉันไม่ปริปากบ่นสักคำหรอก นายเองก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะคิดฟุ้งซ่าน ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก เพราะฉันคิดได้แล้ว”

คิดได้แล้วว่าจะต้องไปจากนาย

“จริงเหรอ” เขาเอ่ยถามเสียงขรึม ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยการหยั่งเชิง “เรื่องหลีหลีน่ะ ฉันไม่อยากให้เธอทำเป็นใจกว้างต่อหน้า แต่พอลับหลังกลับแอบไปทำร้ายผิงอันอีก แบบนั้นจะยิ่งทำให้ฉันเกลียดเธอนะ”

“ฉันเหนื่อยแล้ว”

สวี่หวันเอ่อร์ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก จึงล้มตัวลงนอนห่มผ้าหลับตาลงนอนต่อ

หลังจากเจียงเหยี่ยนเดินออกไป เธอก็รีบโทรศัพท์หาทางโรงแรมทันที

“ช่วยเช็กกล้องวงจรปิดให้ฉันหน่อยค่ะ”

ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ส่งคลิปวิดีโอมาให้เธอ

คลิปวิดีโอสามารถเป็นหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ได้ใส่กลีบดอกไม้อะไรนั่นลงไปในซองอั่งเปาเลย

กลับกันเป็นฟางหลีต่างหากที่ฉวยโอกาสตอนเจียงเหยี่ยนเผลอ เด็ดกลีบดอกไม้ตามทางเดินแล้วแอบยัดใส่ลงไปในซอง

เธอรีบส่งคลิปวิดีโอนั้นไปให้เจียงเหยี่ยนทันที พร้อมกับแนบข้อความว่า: [หลักฐาน พิสูจน์ว่าฉันไม่ได้ทำ]

เธอไม่แคร์อีกต่อไปแล้วว่าเจียงเหยี่ยนจะมองเธอยังไง แต่เรื่องที่เธอไม่ได้ก่อ เธอจะไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด