บทที่ 4

สามวันต่อมา สวี่หวันเอ่อร์ก็ออกจากโรงพยาบาล

ตอนที่เพื่อนสนิทมารับ เธอก็ไม่เห็นวี่แววของเจียงเหยี่ยนเลย

“เจียงเหยี่ยนไม่มาเหรอ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงใจจืดใจดำขนาดนี้นะ ฉันจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งเชฟลืมว่าเธอแพ้เนยถั่ว เลยเผลอใส่ลงไปในสลัดนิดหน่อยจนทำเอาเธอเกือบแย่ ตอนนั้นเจียงเหยี่ยนถึงกับพุ่งเข้าไปอัดเชฟคนนั้นซะน่วมเลยไม่ใช่หรือไง...”

สวี่หวันเอ่อร์พูดแทรกขึ้นมา “มันผ่านไปแล้วละ”

“โอเค ๆ โชคดีนะที่เธอตาสว่างสักที เพื่อเป็นรางวัล คืนนี้ฉันจะเลี้ยงพาเธอไปดูนายแบบเต้นโชว์ที่หลานเจวี๋ยเอง!”

พอทั้งสองคนไปจัดการเรื่องเอกสารออกจากโรงพยาบาล ก็บังเอิญเห็นฟางหลีกำลังจ่ายเงินพอดี

เซี่ยเทียนผู้เป็นเพื่อนสนิทเอ่ยค่อนขอด “ทายสิว่ายัยนั่นกำลังใช้เงินใครอยู่ ต้องเป็นเงินของเจียงเหยี่ยนแน่ ๆ พวกเธอยังไม่ได้หย่ากันเลยนะ เงินทั้งหมดที่เมียน้อยอย่างหล่อนใช้ก็คือสินสมรสของพวกเธอทั้งนั้น...”

ประโยคนี้บังเอิญไปเข้าหูคนที่อยู่แถวนั้นเข้าพอดี

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียน้อยเหรอเนี่ย”

“ดูไม่ออกเลยจริง ๆ เด็กผู้หญิงสมัยนี้ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีกันแล้ว เอะอะก็ไปเป็นเมียน้อยคนอื่น หน้าไม่อายจริง ๆ”

“มิน่าล่ะลูกชายถึงต้องเข้าโรงพยาบาล เป็นเมียน้อยน่ะ ก็สมควรโดนแล้ว!”

“ถ้าฉันเป็นเมียหลวงนะ ฉันจะอายัดทรัพย์สินของสามีให้หมด ไม่ให้เมียน้อยได้ใช้สักแดงเดียวเลย”

ฟางหลีเองก็ได้ยินเช่นกัน

เธอหันกลับมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

“คุณนายเจียงคะ ทำไมคุณถึงปล่อยให้เพื่อนของคุณเที่ยวพูดว่าฉันเป็นเมียน้อยด้วยคะ”

“แล้วไม่ได้เป็นหรือไง” เซี่ยเทียนแทบจะหลุดขำออกมา “เป็นเมียน้อยแท้ ๆ แต่กลับไม่กล้ายอมรับเหรอ”

ขอบตาของฟางหลีแดง “พวกคุณทำเกินไปแล้วนะ”

“โอ๊ะโอ ร้องไห้ซะแล้ว! นังจิ้งจอกเอ๊ย ตีบทแตกจริง ๆ!”

“เซี่ยเทียน ไม่ต้องพูดแล้ว”

สวี่หวันเอ่อร์ห้ามเพื่อนสนิทเอาไว้ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองฟางหลี

“ไปส่งฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนนะ คืนนี้ค่อยไปดื่มเป็นเพื่อนฉันที่หลานเจวี๋ยสักแก้วสองแก้วก็แล้วกัน”

ณ หลานเจวี๋ย

สวี่หวันเอ่อร์ทิ้งตัวลงจมไปกับโซฟา สายตาทอดมองดูหนุ่มสาวบนเวที ในใจพลันรู้สึกวูบโหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงปาร์ตี้สละโสดเมื่อหลายปีก่อน คืนนั้นเธอดื่มหนักและถูกคนเข้ามาตีสนิท

ตอนที่เธอกำลังหวาดกลัวทำอะไรไม่ถูก ก็เป็นเจียงเหยี่ยนที่โผล่เข้ามา แล้วกระโดดถีบคนคนนั้นกระเด็น

“กล้าแตะต้องเมียฉันเหรอ อยากตายใช่ไหม”

“ทุกคนฟังให้ดี ผู้หญิงที่อยู่ข้างฉัน สวี่หวันเอ่อร์ คือเมียของฉันเจียงเหยี่ยน! ต่อไปถ้าใครกล้าแตะต้องเธอ ฉันจะทำให้มันตายแบบไม่มีที่ฝัง”

ภายใต้แสงไฟสลัว สวี่หวันเอ่อร์มองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหลงใหล พลางลอบสาบานในใจว่าจะรักผู้ชายคนนี้ไปตลอดชีวิต

ทว่ามาวันนี้...เพิ่มสามปี...

“นี่ หวันเอ่อร์ เหม่ออะไรอยู่น่ะ ดื่มสิ!”

“นี่เธอคงไม่ได้กำลังคิดถึงเจียงเหยี่ยนอยู่ใช่ไหม ฉันจะบอกให้นะว่าถ้าเธอยังชอบเขาอยู่ เธอก็ต้องเป็นฝ่ายรุกสิ!”

“เจียงเหยี่ยนน่ะยังไงก็ต้องรักเธออยู่แล้ว แค่โดนนังจิ้งจอกนั่นทำเสน่ห์ใส่จนหลงหัวปักหัวปำเท่านั้นแหละ! คืนนี้เธอลองเปลี่ยนไปใส่กระโปรงสั้น แล้วเอาซอสช็อกโกแลตทาทั่วตัวดูสิ รับรองว่าเขาต้องจนโงหัวไม่ขึ้นแน่!”

“เอาซอสช็อกโกแลตทาตัวเหรอ” สวี่หวันเอ่อร์หัวเราะ “เอาไปใช้กับคนอื่นน่าจะเข้าท่ากว่านะ”

“อะไรนะ” ใครบางคนในกลุ่มฟังไม่ถนัด “นี่เธอคิดจะคบชู้ทั้งที่ยังไม่ได้หย่าเหรอ”

“วันนี้ทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว ฉันมีเรื่องจะประกาศให้รู้กัน” สวี่หวันเอ่อร์ชูแก้วเหล้าขึ้น แล้วประกาศเสียงดังฟังชัด “ฉัน สวี่หวันเอ่อร์ กับ เจียงเหยี่ยน เราสองคนจะหย่ากันในอีกสามวันข้างหน้า! ถึงตอนนั้นฉันจะแต่งงานกับคนอื่น วันที่ไปจดทะเบียนสมรส พวกเธอต้องมาฉลองให้ฉันด้วยนะ!”

ทุกคนในโต๊ะถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน “เธอพูดจริงเหรอ เธอจะหย่ากับเจียงเหยี่ยนจริง ๆ เหรอเนี่ย”

“แล้วรักใหม่เป็นใครล่ะ ยัยบ้า เธอดันไม่ยอมบอกเราเลยนะ!”

“เขาคือ...”

สวี่หวันเอ่อร์พูดยังไม่ทันจบประโยค สาวเสิร์ฟในชุดบันนี่เกิร์ลคนหนึ่งก็หิ้วเบียร์สองโหลเดินเข้ามา

“เหล้าที่สั่งได้แล้วค่ะ”

น้ำเสียงฟังดูคุ้นหู เซี่ยเทียนจึงคว้าหมับเข้าที่แขนของคนคนนั้นทันที

“แหม นี่มันนังจิ้งจอกไม่ใช่หรือไง เธอมาเป็นบันนี่เกิร์ลขายเหล้าที่หลานเจวี๋ยงั้นเหรอ ทำไมล่ะ เจียงเหยี่ยนให้เงินเธอใช้ไม่พอหรือไง”

“เมียน้อยที่มาพังชีวิตคู่ของหวันเอ่อร์คนนั้นน่ะเหรอ”

เพื่อนสาวคนอื่น ๆ พากันลุกขึ้นยืน “หน้าตาก็ธรรมดา เจียงเหยี่ยนตาบอดหรือไง!”

ฟางหลีไม่ได้สนใจคนเหล่านั้น ทำเพียงแค่หันไปมองสวี่หวันเอ่อร์

“ฉันได้ยินมาว่าถ้ามาดื่มเป็นเพื่อนพวกคุณ จะได้เงินห้าหมื่นใช่ไหมคะ”

สวี่หวันเอ่อร์ไม่ได้พูดอะไร เมื่อครู่เพื่อนสองสามคนเล่นสนุกกันเกินไปหน่อย เลยทิปให้นายแบบหนุ่มหลายคนไปห้าหมื่น

เซี่ยเทียนเลิกคิ้วขึ้น เธอหัวเราะพลางหยิบเงินสดปึกหนึ่งฟาดลงบนโต๊ะ “ใช่ วันนี้พวกฉันตั้งกฎไว้แบบนั้น ถ้าเธอดื่มเหล้าตรงนี้หมด ฉันจะให้เธอห้าหมื่น”