LOGINริมฝีปากอุ่นนุ่ม ร้อนทาบทับลงมาบนปากเธออีกครั้งเขาเริ่มขบเม้มแรงขึ้น ลิ้นรุกล้ำเข้ามาในโพรงปาดแล้วค่อยๆดูดดึงปลายลิ้นชิมความหวานในโพรงปาก สร้างความสยิวให้เธอจนรู้สึกแทบขาดใจ”อือ..อือ..“เธอหลุดครางเสียงแผ่ว
ร่างกายส่วนล่างบดเบียดที่ต้นขาของเธอ เธอรับรู้ได้ถึงความแข็งขัน มือหนาลูบไล้แผ่นหลังของเธอไล่ลงมาบีบเคล้นก้นงอนงาม ยิ่งเขาจูบแรงขึ้นน้ำหนักที่มือยิ่งแรงตามไปด้วย เธอร้อนไปทั้งตัวเบียดกายเข้าหาเขา“อือ..พี่หมอ..” เขาเลื่อนมือข้างหนึ่งมานวดเคล้นเต้างามยิ่งสร้างความวาบหวิวไปทั้งร่าง เขาถอนจูบและเลื่อนริมฝีปากมาครอบครองเต้างามกลมกลึง ยิ่งเพิ่มความเสียดเสียวให้เธอ เขาเลื่อนมืออีกข้างขยับมาลูบวนตรงกายสาวพร้อมขยี้ติ่งเสียวจนเธอเผลอครางออกมา “อือ..พี่หมอ..ศรัณย์”เธอหวีดร้องเหมือนขาดใจ “เจ็บนิดนึงนะ” นิ้วเรียวของเขารุกล้ำเข้ามาในร่องสาว เขาจูบซับเพื่อให้เธอคลายกังวลแล้วค่อยๆขยับนิ้วมือเข้า ออก เพื่อลดความเจ็บ ในช่องทางรักน้ำหวานยังคงไหลรินออกมาจนฉ่ำชื้น ศรัณย์เชยคางมนขึ้นมาเพื่อให้เธอหันมาสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบของเขาไหวระริก เต็มไปด้วยความรักที่ปิดบังไม่มิดและความโหยหาที่รอคอยมาแสนนาน “พี่ศรัณย์...” เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงสั่นพร่า ดวงตาที่คลอด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองเขาด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่ช่วยปราง” มะปรางโน้มคอเขาลงมา แล้วมอบจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการและความเปราะบางให้กับเขา ศรัณย์หลับตาลงรับจูบที่ไม่ประสีประสานั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาเลือกที่จะทิ้งความเจ็บปวดไว้ข้างหลัง แล้วสนองตอบเธอด้วยความอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ “ถ้าเธออยากให้พี่ ช่วย พี่ก็จะช่วย...และพี่จะทำมันให้ดีที่สุด จนเธอ ไม่มีวันลืม” ศรัณย์ขยับกายเข้าบดเบียด ความปรารถนาที่สะสมมานานถึงจุดที่ไม่สามารถย้อนกลับได้อีกต่อไป เขาประคองเรียวขาคู่สวยให้แยกออก ก่อนจะแทรกตัวตนความแข็งแกร่งเข้าสู่ใจกลางความเป็นสาวที่แสนบอบบาง ความคับแน่นนั้นทำให้เขาต้องหยุดชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้านทานที่บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ "กึก..." มะปรางสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านทำให้เธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกสั่นกระเพื่อม น้ำตาเม็ดโตหยดลงที่หางตาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่กึ่งขัดเขินกึ่งทรมาน มือบางเผลอจิกปลายเล็บลงบนไหล่แกร่งเพื่อระบายความคับแน่นที่เกิดขึ้นภายใน "ไม่เป็นไรนะปราง... ไม่ต้องเกร็ง พี่อยู่นี่แล้ว" ศรัณย์กระซิบเสียงพร่าพลางเกลี่ยน้ำตาให้เธออย่างทะนุถนอม เขาโน้มตัวลงจูบซับปลอบขวัญ ริมฝีปากบางเผยออกยอมรับสัมผัสร้อนแรงที่สอดแทรกเข้ามาอย่างนุ่มนวล มือหนาบีบเค้นดอกบัวคู่งามอย่างแผ่วเบาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์กระเจิดกระเจิงให้กลับมาสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เมื่อความอ่อนนุ่มเริ่มปรับยืดหยุ่นยอมรับการมีอยู่ของเขา ศรัณย์จึงค่อยๆ ดันตัวตนเข้าหาจนสุดทางรัก "ปราง... พี่รักปรางนะ" เขากระซิบพลางซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น สะโพกแกร่งเริ่มขยับขับเคลื่อนในจังหวะที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่น เน้นย้ำทุกสัมผัสให้ตราตรึงลงไปในความทรงจำ จากความเจ็บปวดในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรัญจวนใจที่แสนวิเศษจนมะปรางกลั้นเสียงครางไว้ไม่ไหว "อื้อออ... พี่ศรัณย์ ปราง... ปรางเสียว" จังหวะรักเริ่มทวีความร้อนแรงเมื่อพายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ศรัณย์ถาโถมกายเข้าใส่ตามสัญชาตญาณรัก ร่างบางสั่นสะท้านตอดรัดความแข็งแกร่งไว้แน่นก่อนจะเกร็งกระตุกเบาๆ เมื่อความสุขสมเดินทางมาถึงขีดสุด สมองของมะปรางขาวโพลนราวกับล่องลอยอยู่ในม่านเมฆขาว ศรัณย์กอดร่างที่อ่อนระทวยไว้แน่น ปล่อยหยาดธารความรักให้ไหลรินหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ เขาจูบซับเหงื่อตามกรอบหน้าด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ ฤทธิ์ยาหรือจะสู้ฤทธิ์รักที่ซ่อนเร้นมานานปี บทบรรเลงแห่งความสิเน่หาจึงดำเนินต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่าภายใต้แสงดาวที่โอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ในอ้อมกอดของกันและกัน แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน กระทบเข้ากับเปลือกตาบางที่บวมช้ำ มะปราง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วงไว้ที่อก ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ... ทั้งแสงสี เสียงเพลงที่อื้ออึง และสัมผัสอันเร่าร้อนจากผู้ชายที่เธอแอบรักมาทั้งชีวิต "อื้อ..." หญิงสาวขยับกายหมายจะลุก แต่ความเจ็บแปลบที่กึ่งกลางลำตัวทำให้เธอต้องนิ่วหน้า หยาดน้ำตาเม็ดแรกไหลซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้ "จะรีบไปไหนครับ..." เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู ศรัณย์ ขยับตัวลุกขึ้นมองเธอ สายตาที่เคยเฉยชาและมั่นคงบัดนี้สั่นไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "พี่หมอ... ทำไมทำแบบนี้" มะปรางรวบผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกที่สั่นกระเพื่อม น้ำตาเริ่มพรั่งพรูออกมาจนมองหน้าเขาไม่ชัด "ปรางโดนยา... ปรางไม่มีสติ แต่พี่หมอมี! พี่เป็นหมอนะคะ... ทำไมไม่ช่วยปรางด้วยวิธีอื่นที่มัน... ที่มันไม่ต้องจบลงแบบนี้!" ศรัณย์ถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นพิงหัวเตียง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน "วิธีอื่นมันเอาไม่อยู่ มะปรางก็เห็น... และที่สำคัญ พี่ก็เป็นแค่ 'ผู้ชาย' คนหนึ่งนะปราง พี่เห็นคนที่พี่... คนที่พี่ดูแลมาตลอดอยู่ในสภาพนั้น พี่ก็คุมตัวเองไม่ได้เหมือนกัน" มะปรางเม้มปากแน่นจนห่อเลือด คำว่า "รัก" ที่เธอโหยหาอยากได้ยิน เขากลับเลี่ยงไปใช้คำว่า "ดูแล" มันเจ็บยิ่งกว่าตอนที่เขานิ่งเฉยเสียอีก "พี่หมอจะบอกว่ามันคือ 'อุบัติเหตุ' ใช่ไหมคะ? โอเคค่ะ... ปรางเข้าใจ" เธอแค่นยิ้มทั้งน้ำตาที่อาบแก้ม "งั้นเราก็ลืมมันไปเถอะค่ะ ลืมว่ามันเคยเกิดขึ้น... ถือว่าปรางฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกัน!" "ลืมเหรอ?" ศรัณย์คว้าข้อมือเล็กไว้ทันควัน แรงบีบนั้นย้ำเตือนว่าเขาเองก็กำลังโกรธ "มะปรางคิดว่าคนอย่างพี่ทำแล้วจะยอมให้มันผ่านไปเฉยๆ หรือไง? พี่จะรับผิดชอบปราง พี่จะไปคุยกับพ่อเราเอง" "ไม่! ปรางไม่ต้องการความรับผิดชอบที่มาจากความสงสาร!" มะปรางสะบัดมือออกสุดแรง เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดังระงมไปทั่วห้อง "ถ้าพี่ไม่ได้รักปราง ก็อย่าเอาโซ่ที่ชื่อว่าความรับผิดชอบมาล่ามปรางไว้เลย... ปรางไม่อยากเป็นเมียที่ได้มาเพราะความผิดพลาด... ปรางไม่อยากมีจุดจบเหมือนแม่!" คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าศรัณย์อย่างแรงจนหน้าหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องมีเพียงเสียงสะอื้นของหญิงสาวที่บาดลึกเข้าไปในใจคนฟัง มะปรางรีบคว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้หมอหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น... เขารักเธอ รักจนไม่รู้จะบอกอย่างไร แต่เขากลับเริ่มต้นมันด้วยวิธีที่ผิดที่สุด... และทำลายหัวใจคนที่เขาอยากปกป้องที่สุดด้วยมือของเขาเอง ’ปรางพี่..ขอโทษ‘ภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และแสงไฟสีนวลตา ศรัณย์ ในชุดเจ้าบ่าวที่ปลดกระดุมออกจนเผยให้เห็นแผงอกกว้าง ขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางของ มะปราง ที่นั่งอยู่ปลายเตียง เขาโน้มตัวลงกอดเธอจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ เขากดจมูกลงบนไหล่เนียนเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าข้างใบหู “ถึงเวลาเข้าหอจริงๆ ของเราแล้วนะครับ... เมียพี่” มะปรางหดคอหนีด้วยความเขินอาย มือเรียวรีบตะปบเข้าที่แผ่นหลังของเขาผ่านเนื้อผ้าเบาบางด้วยความกังวล “พี่ศรัณย์... ไม่เจ็บแผลแล้วเหรอคะ แผลถูกยิงเพิ่งจะตกสะเก็ดเองนะ” ศรัณย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แรงสั่นสะเทือนจากแผงอกส่งผ่านถึงแผ่นหลังของเธอ เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นไหว “พี่หายดีแล้วครับ... หายจนอยากจะพิสูจน์ให้ปรางดูตอนนี้เลย” เขากุมมือเธอมาวางบนหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นแรง “พี่คิดถึงปรางใจจะขาด... และที่สำคัญ พี่อยากไปทักทายน้องวริศจะแย่อยู่แล้วครับ” ในห้องหอที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ศรัณย์ ค่อยๆ เชยคาง มะปราง ขึ้นมาสบตา สายตาข
ณ ห้องอาหารสุดหรูของโรงแรม อัศวธารา ที่ตอนนี้ ภาคิน สั่งปิดโซนพิเศษเพื่อให้น้องเขยอย่างศรัณย์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้มานั่งฉลองเตรียมงานแต่งครั้งที่สาม พร้อมหน้าพร้อมตาแก๊งเพื่อนซี้ ทั้ง พายุ ภีม ธัช ธีร์ และวิศรุต "พวกมึงไม่ต้องอิจฉาหรอกนะ โดยเฉพาะไอ้ธัช ไอ้ธีร์... เมียพวกมึงยังไม่ท้องใช่ไหมล่ะ" ศรัณย์เอ่ยพลางยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่มะปรางน่ะ... 3 เดือนแล้วโว้ย! แซงหน้าพวกมึงไปไกล" "เออ! ยอมรับว่ามึงไวไอ้หมอ แต่มึงก็แต่งมาตั้วนานแล้วนะ" วิศรุต เบรกแรงพลางเทน้ำใส่แก้ว "แล้วมึงจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรนะ ศรัณย์วริศ เหรอ แล้วถ้าเกิดท้องนี้ลูกมึงเป็นผู้หญิงล่ะไอ้หมอ มึงจะทำยังไง" "ผู้ชายเว้ย! ยังไงก็ผู้ชายชัวร์" ศรัณย์ยืนยันเสียงแข็งหน้าตาย "ถ้าคนนี่ผู้ชาย ท้องสองน่ะ! ถ้าคนต่อไปเป็นผู้หญิงล่ะ" วิศรุตเซ้าซี้ต่อ ศรัณย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "ถ้าลูกสาวเหรอ... ก็คง วริศรา หรือไม่ก็ ศรัณย์รัตน์ มั้ง ฟังดูเพราะดีออก ศรัณย์วริศ กับวริศรา” "เฮ้ย! ไม่ได้ๆ วริศรา นี่กูจองแล้ว!" วิศรุตโพล่งขึ้นมาจนคนทั้งโต๊ะหันมอง "ชื่อนี้กูเล็งไว้ให้ลูกสาวกูในอ
ภายในห้องพักที่ดูสงบเงียบผิดปกติ วิยะดา นั่งอยู่บนเตียง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับ ก้องภพ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาของเธอในวันนี้ไม่มีกระแสแห่งการยื้อแย่งหรือเอาชนะเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนล้าและละอายใจ “ก้องคะ... ฉันตัดสินใจแล้ว” วิยะดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า “ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันจะพาลูกเกดไปจากที่นี่... ไปให้ไกลจากชีวิตคุณ” ก้องภพชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงรับฟังเงียบๆ “ที่ผ่านมาฉันทำเรื่องแย่ๆ กับคุณไว้มาก... ฉันละอายใจเหลือเกินที่เคยเห็นคุณเป็นเพียงที่พึ่งทางใจแต่ไม่เคยให้เกียรติคุณในฐานะเมียจริงๆ เลย” เธอก้มหน้าลงพร้อมน้ำตาที่ร่วงเผาะ “ฉันจะคืนชีวิต คืนอิสระให้คุณนะคะก้อง... ฉันขอโทษ” ก้องภพถอนหายใจยาว ความหนักอึ้งในใจตลอดหลายปีดูเหมือนจะเบาบางลง เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอภัย “ผมไม่ได้โกรธคุณแล้วนะวิยะดา... เพื่อเห็นแก่เวลาที่เราเคยมีร่วมกัน ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่งไว้ดูแลลูกเกดและตั้งตัวนะ คุณจะได้ไม่ต้องลำบาก” เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ เราจบกันด้วยดี... ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งนะ” วิยะดาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา เธ
ก่อนจะเข้าไปในห้องรับรอง ไมค์ หันมาสบตากับ ศรัณย์ พลางพยักหน้าให้กันน้อยๆ เป็นเชิงขอโทษและขอบคุณที่ผ่านมา ศรัณย์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาไม่ได้ติดใจเอาความ เพราะรู้แล้วว่าไมค์นี่แหละคือคนที่ ปราบ สองแม่ลูกนี้ได้อยู่หมัดที่สุด "โชคดีนะแจน... ฝากดูแล น้องสาวกับหลานพี่ด้วยนะไมค์" ศรัณย์เอ่ยไล่หลัง แจนหันมามองศรัณย์เป็นครั้งสุดท้าย ความยึดติดที่เคยมีมันมลายหายไปหมดสิ้น เธอไม่ได้รักศรัณย์จริงๆ เธอแค่รักความสมบูรณ์แบบที่แม่กรอกหู แต่คนที่กอดเธอไว้ในวันที่เธอไม่เหลือใครจริงๆ คือผู้ชายที่กำลังโอบไหล่เธออยู่ตอนนี้ต่างหาก "พี่หมอ... แจนขอโทษนะคะสำหรับทุกอย่าง" แจนทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่ดูเบาสบายที่สุดในรอบหลายปี ก่อนจะเดินเคียงข้างไมค์และพ่อเลี้ยงโกศลออกไปเพื่อเริ่มต้นชีวิต คุณนายสัมปทานป่าไม้ อย่างเต็มตัว เมื่อแจนกับไมค์จากไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความเข้าใจผิดก้อนโตที่ทำเอา มะปราง เตลิดไปไกล ศรัณย์ พยายามฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นจากเตียง มือข้างหนึ่งเกาะเสาน้ำเกลือไว้แน่น ใบหน้าคมซีดเผือดแต่แววตามุ่งมั่น "พี่ฝน... ช่วยพยุงผมไปหามะปรางที ผมยอมให้เมียเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ได้จริงๆ" น้ำฝนมองด้วยควา
เช้าวันใหม่ที่ควรจะสดใส กลับกลายเป็นเมฆครึ้มปกคลุมไปทั่วห้องพักฟื้น เมื่อ แจ่มจันทร์ กึ่งลากกึ่งจูงแจนเข้ามาด้านใน โดยมี คุณมาลินี และ คุณมานพ ที่กำลังตรวจเช็กอาการลูกชายอยู่พอดี “สวัสดีค่ะคุณมาลินี คุณมานพ แหม... ช่วงนี้ดูมีความสุขกันจังนะคะ” แจ่มจันทร์เอ่ยทักทายเสียงระรื่นผิดปกติ ในขณะที่แจนเอาแต่ยืนก้มหน้าหลบอยู่ข้างหลังแม่ด้วยความอับอาย คุณมาลินียิ้มรับตามมารยาท “ก็ธรรมดาล่ะค่ะ กำลังจะได้เป็นว่าที่คุณย่าแล้วนี่นา” “นั่นสิคะ... ดิฉันเลยตั้งใจจะมาเรียนให้ทราบว่า ศรัณย์ทำลูกสาวดิฉันท้อง! เพราะฉะนั้นศรัณย์ต้องรับผิดชอบค่ะ!” “อะไรนะครับ!” ศรัณย์ที่นอนอยู่อุทานลั่นตาโตแทบถลนออกจากเบ้า เขาหันขวับไปมองแจนที่เอาแต่ยืนตัวสั่น คำประกาศนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มะปราง ที่กำลังรินน้ำอยู่ถึงกับมือสั่นจนเหยือกแทบหลุดมือ หัวใจที่เพิ่งจะพองโตกลับเหี่ยวฝ่อลงทันที 'ไหนมะนาวบอกว่าในคลิปไม่มีอะไรไง หรือว่ามันมีมากกว่านั้นแต่พี่ศรัณย์หลอกเรา...' “ปราง... ปรางฟังพี่ก่อน” ศรัณย์พยายามจะคว้ามือมะปราง แต่เธอขยับหนี “ปราง... ปรางจะไปดูคุณพ่อพร้อมพงษ์ก่อนค่ะ เชิญคุยกันตามสบายเถอะค่ะ” มะปรางบอกเ
ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องที่ถูกล็อคสนิท ศรัณย์ค่อยๆ โน้มใบหน้าคมเข้มเข้าไปหาเมียรักช้าๆ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่รินรดกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในหัวใจ มะปรางหลับตาลงพริ้ม รับรู้ได้ถึงจุมพิตที่อ่อนโยนแต่อัดแน่นไปด้วยความคิดถึงที่ศรัณย์มอบให้ มันเป็นจูบที่โหยหา... หลังจากที่ต้องพรากจากกันด้วยความเข้าใจผิด และผ่านนาทีชีวิตมาอย่างสาหัส รสสัมผัสนี้เหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากมานานเป็นเดือน ศรัณย์เริ่มถลำลึก ความซ่านสยิวแล่นพล่านไปทั่วกายจนเขาอยากจะดึงร่างบางเข้ามากอดให้จมอกมากกว่าแค่จูบ แต่พอเขาจะขยับตัว ความเจ็บจี๊ดจากบาดแผลที่แผ่นหลังก็แล่นปลาบขึ้นมาประท้วงทันที! "อึก..." ศรัณย์ชะงักไปเล็กน้อย ร้องครางออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ "พี่ศรัณย์! เป็นอะไรคะ เจ็บแผลใช่ไหมคะ“มะปรางรีบผละออกด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ศรัณย์ได้แต่ทำหน้ามุ่ย พิงพนักเตียงอย่างหมดแรง "พี่... พี่โอเคค่ะ แค่ คุณไรต์ เขาคงยังไม่อยากให้พี่ทำอะไรมากกว่าจูบตอนนี้ล่ะมั้ง (มาโทษฉันอีก55) สภาพพี่มันน่านัก..." เขาสบถเบาๆ อย่างแสนเสียดาย จนมะปรางหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังมองตากันอย่าง
ภายในรถสปอร์ตคันหรูเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แทบจะระเบิดออกแสงไฟจากข้างทางที่พาดผ่านเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นร่างเล็กที่กระสับกระส่ายอยู่บนเบาะข้างคนขับ มะปรางพยายามขดตัวเข้าหาความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ มือบางจิกกำเบาะแน่นจนสั่นเทา เหงื่อเม็ดใสผุดซึมเต็มกรอบหน้าและลำคอระหงจนเส้นผมเปียกชื้น แก้มของเ
ไนท์คลับหรูPM99 โซน VIP เสียงเพลงดังกระหึ่มเสียงเบสหนัก ๆ กระแทกกระทั้นสอดประสานไปกับแสงไฟนีออนสลัวสีน้ำเงินและม่วง สร้างบรรยากาศมึนเมาที่ชวนให้ผู้คนปลดปล่อยตัวตนออกมา สาว ๆ ทั้ง 4 คน มิ้น มะนาว น้ำหวาน และ มะปราง กำลังหัวเราะร่าพร้อมชนแก้วกันอย่างสุดเหวี่ยงตามประสาคนเพิ่งหลุดพ้นจากกองหนังสือสอบ
หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดัง แสงแดดยามบ่ายแผดจ้าพอๆ กับความตื่นเต้นของเหล่านักศึกษาปี 4 ที่เพิ่งก้าวออกจากห้องสอบวิชาสุดท้าย มะปราง (มณีลดา ก้องเกียรติไพบูลย์) ถอนหายใจยาวพลางบิดขี้เกียจจนสุดตัว เธอสลัดภาพเจ้าหญิงผู้อ่อนหวานในบ้าน "ก้องเกียรติไพบูลย์" ออกจนหมด เหลือเพียงนักศึกษาศ
บ้านทรงไทยริมน้ำเจ้าพระยา, 10 ปีก่อน ในวันที่ ครอบครัวรัตน์เวทต์ ตกอยู่ในความสับสนหลังการเสียชีวิตของ ประมุขใหญ่ กรองแก้ว เลือกที่จะหันหลังให้กับความวุ่นวายนั้นแล้วพา พัชรา ที่อุ้มท้องแก่กลับมายังบ้านไม้ทรงไทยหลังเก่าริมน้ำเจ้าพระยา อันเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เธอมี ท่ามกลางเสียงระลอกน้ำที่กระ







