มัดจำ

มะปรางยืนกำซองเอกสารแน่น รู้สึกประหม่า"คุณพ่อคะ... คือเรื่องที่ปรางขอไปเรียนต่อที่ปารีส ปรางเตรียมแผนการเรียนกับงบประมาณมาให้คุณพ่อพิจารณาค่ะปรางสัญญาว่าถ้าเรียนจบจะกลับมาช่วยงานที่บริษัทให้เต็มที่..."

ก้องภพขมวดคิ้ว พลิกดูเอกสารผ่านๆ"ปารีสเหรอ? มะปราง... พ่อว่ามันไกลไปหน่อยนะ แล้วช่วงนี้โปรเจกต์ใหม่ของบริษัทก็กำลังยุ่ง พ่ออยากให้เราอยู่ที่นี่ช่วยเป็นหูเป็นตาให้พ่อมากกว่า"

มะปรางหน้าเสียเล็กน้อย"แต่คุณพ่อคะ หลักสูตรนี้มันดีที่สุดในสายงานนี้ ปรางอยาก..."

วิยะดาเปิดประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ในมือถือถ้วยรังนก"คุยอะไรกันอยู่คะเสียงดังเชียว อ๋อ... เรื่องที่หนูมะปรางจะไปเมืองนอกใช่ไหมคะคุณก้อง"

ก้องภพขมวดคิ้ว"คุณ.. รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

วิยะดาวางถ้วยรังนกลงบนโต๊ะ แล้วเดินไปบีบไหล่มะปรางเบาๆ อย่างสนิทสนม"รู้สิคะ น่าจะสนับสนุนแกนะคะคุณก้อง เด็กสมัยนี้ถ้าไม่ได้ภาษาหรือประสบการณ์ต่างประเทศจะเสียเปรียบเอาได้ อีกอย่าง... มะปรางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ให้แกไปเปิดหูเปิดตาบ้างเถอะค่ะ"

มะปรางมองวิยะดาด้วยความแปลกใจและซึ้งใจ"คุณน้าวิ... ขอบคุณนะคะที่เข้าใจปราง"

วิยะดายิ้มหวานให้มะปราง ก่อนจะหันไปสบตากับก้องภพด้วยสายตาที่มีเลศนัย “จริงไหมคะคุณก้อง? มะปรางไปเรียนน่ะดีแล้ว ส่วนงานที่บริษัทน่ะ ให้ 'ลูกเกด' เข้ามาช่วยทำแทนตำแหน่งที่ว่างก็ได้ค่ะ ลูกเกดเขาบ่นกับวิอยู่บ่อยๆ ว่าอยากช่วยแบ่งเบาภาระของคุณพ่อบ้าง"

ก้องภพนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ถ้าคุณวิว่าอย่างนั้น... ก็ได้ มะปราง พ่อจะให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินให้เร็วที่สุด เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเตรียมตัวนาน"

วิยะดารีบเสริมทันที"ไม่ต้องรบกวนเลขาหรอกค่ะคุณก้อง เดี๋ยววิจัดการเรื่องตั๋วกับที่พักให้หนูมะปรางเอง รับรองว่า... จะให้เดินทางไปให้เร็วที่สุดเลยค่ะ"

มะปราง: "ขอบคุณค่ะคุณพ่อ ขอบคุณนะคะคุณน้าวิ" มะปรางยิ้มออกมาด้วยความดีใจ โดยไม่ทันเห็นสายตาของวิยะดาที่มองผ่านเธอไปอย่างเย็นชา'ไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาแย่งอะไรจากลูกสาวฉันอีกนะ...'

วันรุ่งขึ้น4สาวนัดเจอกันที่คาเฟ่ ร้านประจำ

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดแต่เด็ดเดี่ยว สาวๆ ทั้ง 4 คนสบตากันอย่างรู้กันว่า "ต้องไป"

มะปรางพยายามฝืนยิ้ม นัยน์ตาหม่นเศร้าจนเพื่อนๆ สังเกตได้"ฉันตัดสินใจแล้วนะพวกแก... ฉันจะไปปารีสกับพวกแกด้วย ฉันไปขอคุณพ่อมาแล้ว ท่านตกลงจะส่งฉันไปเรียนบริหารกับน้ำหวาน"

มิ้นพูดพลางนึกถึงความสายเปย์ของ ธีร์ ที่ดูแลเธอประดุจเจ้าหญิง"ดีเลยปราง... พี่ธีร์เขาจัดการเรื่องทุนให้ฉันแล้ว เขาบอกว่าเจ้านายที่ Diamond Group สนับสนุนเต็มที่ อยากเรียนอะไรเพิ่มก็ได้ พี่ธีร์นี่... ใจดีจนฉันเริ่มเกรงใจแล้วเนี่ย"

น้ำหวาน: "เริ่ด! ฉันก็สละทุนออกแบบให้ยัยมะนาวไปแล้ว ฉันจะไปเรียนบริหารเป็นเพื่อนแกเองมะปราง ชีวิตที่ปารีสต้องแซ่บกว่าที่นี่แน่ๆ ไม่ต้องมีใครมาตามด่าว่าฉันเป็นแมวเปรี้ยวหมาแก่ให้รำคาญหู!"

มะนาวมองเพื่อนอย่างซึ้งใจ “ขอบใจแกมากนะหวาน ถ้าไม่ได้แกช่วยโกหกม้าว่าฉันไปเรียนทุนมหาลัย ม้าคงไม่ยอมแน่ๆ มฟ้าชอบบังคับให้ฉันรายงานตัวทุกชั่วโมงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ไปนู่นฉันจะได้เป็นอิสระเสียที!”

ศรัณย์ พยายามโทรหามะปรางอีกครั้งเพื่อจะอธิบายว่าเรื่องลูกเกดเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่สิ่งที่เขาได้รับคือ "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้"

มะปรางยืนมองหน้าต่างบ้านข้างๆ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหยิบพาสปอร์ตใส่กระเป๋า

"ลาก่อนนะคะพี่หมอ... หวังว่าตอนที่ปรางกลับมา พี่หมอกับพี่เกดคงจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์อย่างที่น้าวิต้องการนะคะ"

บรรยากาศในคลับคืนนี้คึกคักเป็นพิเศษ เพราะเป็นคืนเลี้ยงส่งสี่สาวก่อนบินไปปารีสในวันรุ่งขึ้น

ในโซนVIPโซฟานุ่ม ธีร์นั่งโอบไหล่มิ้นไม่ห่าง มือหนาคอยลูบผมและกระซิบข้างหูเธอตลอดเวลาจนมิ้นหน้าแดงก่ำ

น้ำหวานเบะปาก กลอกตามองบน ”แหม... พี่ธีร์คะ มิ้นมันไม่หายไปไหนหรอกค่ะ นั่งคลอเคลียกันจนมดจะขึ้นคลับอยู่แล้ว!"

ธีร์หัวเราะอย่างไม่แคร์ "ก็คนมันรัก... มีปัญหาไหมน้ำหวาน?"

น้ำหวานที่ทำเป็นเก่ง กระดกไวน์จนหมดแก้วแล้วลุกเดินหนีไปทางระเบียงลมเย็นๆ วิศรุตที่จ้องอยู่แล้วรีบวางแก้วและตามไปติดๆ ทันทีที่พ้นสายตาคน...

วิศรุตคว้าเอวบางมาประชิดตัว "จะหนีไปปารีสทั้งที่ยังติดค้างพี่เหรอ?"

น้ำหวานยังไม่ทันได้อ้าปากด่า จูบที่แสนเอาแต่ใจของวิศรุตก็ปิดปากเธอทันที ก่อนที่เขาจะอุ้มเธอหายเข้าไปในห้อง VIP เพื่อ "สั่งลา" ให้สมกับความคิดถึง

มะนาวพยายามจะสลัดความกลัว ทิ้งตัวเต้นอยู่กลางฟลอร์อย่างสุดเหวี่ยง แต่ไม่นานมือหนาที่คุ้นเคยก็กระชากแขนเธอไว้อย่างแรง

"เต้นยั่วใคร! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าฉันไม่อนุญาต ห้ามออกมาเต้น!“

มะนาวยังไม่ทันเอ่ยอะไรพายุก็ลากเธอขึ้นลิฟต์มุ่งตรงไปยังห้องส่วนตัวทันที คืนนี้เขาจะขังเธอไว้ให้หนำใจก่อนจะปล่อยให้บินไปไกลตา

มะปรางเดินเลี่ยงออกมาทางสวนดาดฟ้าที่เงียบสงบ เธออยากสูดอากาศบริสุทธิ์ก่อนจะจากบ้านเกิดไป แต่แรงกระชากที่ข้อมือทำให้เธอสะดุ้ง