หน้าที่

8หน้าที่

“พี่หมอ... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ปรางขอร้อง” มะปรางกระซิบเสียงสั่น พลางเหลือบมองไปทางห้องนอนของแม่พัชราด้วยความกังวล “คุณแม่หลับแล้วจริงๆ ถ้าพี่เข้าไปตอนนี้ท่านจะตกใจนะคะ”

ศรัณย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลดกระเป๋าหมอในมือลงแต่ยังไม่ยอมถอยห่าง “ได้... ในเมื่อบอกว่าคุณป้าหลับ พี่จะไม่เข้าไปกวน แต่ในฐานะหมอเจ้าของไข้ พี่ต้องถามอาการโดยละเอียดจาก ‘คนดูแล’ หน่อยว่าที่คุณบอกว่าไม่สบาย... อาการเป็นยังไง?”

เขารุกคืบเข้ามาจนมะปรางต้องถอยหลังไปจนติดราวระเบียงไม้ ลมพัดแรงจากแม่น้ำเจ้าพระยาทำให้กลิ่นดอกจำปีและกลิ่นน้ำหอมสะอาดจากตัวศรัณย์ตีรวนกันจนมะปรางมึนงง

“ก็... ก็มีไข้นิดหน่อยค่ะ แล้วก็เพลียๆ” มะปรางก้มหน้าตอบ ไม่กล้าสบตาคมกริบคู่นั้น

“เหรอครับ...” ศรัณย์แค่นยิ้มเย็น มือหนาข้างหนึ่งยันราวระเบียงไว้ กักตัวร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนกลายๆ “แต่แปลกนะ มะปรางลืมไปหรือเปล่าว่าพี่แวะมาดูคุณป้าเมื่อวานตอนบ่าย อาการท่านปกติดีทุกอย่าง ความดันเสถียร ผลเลือดไม่มีอะไรน่าห่วง... หรือว่าพัลส์ของคนไข้จะเปลี่ยนไปเพียงแค่ชั่วข้ามคืน?”

มะปรางเม้มปากแน่นจนห่อเลือด เธอรู้ตัวแล้วว่าความแตกอย่างยับเยิน

“พี่ให้โอกาสพูดใหม่... ที่ไม่รับสาย ไม่ตอบไลน์ และที่โกหกพี่ตอนนี้ เป็นเพราะ ‘แม่ไม่สบาย’ หรือเป็นเพราะ ‘เธอไม่อยากเจอพี่’ กันแน่?”

“ก็แล้วพี่จะอยากเจอคนใจแตกอย่างปรางไปทำไมล่ะคะ!” มะปรางโพล่งออกมาพร้อมน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ “ในเมื่อพี่หมอก็เชื่อที่คุณน้าวิยะดาพูด เชื่อว่าปรางหนีเที่ยวจนค้างคืนกับผู้ชาย พี่จะมาสนใจคนไร้ค่าอย่างปรางทำไม!”

ศรัณย์ชะงักไป แววตาที่เคยคาดคั้นกลับสั่นไหววูบหนึ่ง เขาเอื้อมมือไปเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมองเขาชัดๆ

“พี่เคยบอกเหรอว่าพี่เชื่อคำพูดพวกนั้น?” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงความหนักแน่น “ที่พี่โมโห... ไม่ใช่เพราะพี่คิดว่าเธอใจแตก แต่พี่โมโหที่เธอพาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตราย และที่สำคัญที่สุด พี่โมโหตัวเองที่ปกป้องเธอไม่ได้จนเรื่องมันเกิด!”

“พี่หมอ...”

“หยุดหนีพี่ได้แล้วมะปราง” ศรัณย์กระซิบชิดหน้าผากเนียน “เรื่องคืนนั้นมันไม่ใช่ความผิดพลาดของเธอคนเดียว และพี่จะไม่ยอมให้เธอมองว่ามันเป็นแค่ ‘อุบัติเหตุ’ พี่จะรับผิดชอบทุกอย่างตามที่พูดไว้ และพี่จะจัดการเรื่องการหมั้นให้เร็วที่สุด”

“แต่ปรางไม่อยากให้พี่ทำเพราะหน้าที่! ปรางไม่อยากเป็นภาระของพี่หมอไปตลอดชีวิต!”

“แล้วใครบอกว่าพี่ทำเพราะหน้าที่?” ศรัณย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ถ้าคนอย่างพี่จะรับหน้าที่เป็นเจ้าของชีวิตใครสักคน... คนคนนั้นต้องมีความหมายกับพี่มากกว่าแค่คำว่าหน้าที่... เข้าใจที่พี่พูดไหม?”

มะปรางนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิดออกนอกอก คำพูดที่กึ่งบอกรักกึ่งเผด็จการของเขาทำเอาเธอทำตัวไม่ถูก

ในมุมมืดของเรือนไม้...

วิยะดา ที่แอบเดินตามหลังมาหมายจะจับผิดมะปราง ยืนกำหมัดแน่นอยู่หลังเสา เธอได้ยินทุกคำพูดที่ศรัณย์ยืนยันเรื่องการหมั้น แผนการที่จะเขี่ยศัตรูหัวใจอย่างพัชราและลูกเมียน้อยออกจากบ้านกำลังจะพังพินาศเพราะหมอหนุ่มคนนี้

“หมั้นงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ถ้าฉันไม่ได้คฤหาสน์หลังนี้ ยัยเด็กนี่ก็ต้องไม่ได้อะไรไปเหมือนกัน!”

หลายวันที่ผ่านมา ศรัณย์ เหมือนคนบ้าที่ถือโทรศัพท์ติดตัวตลอดเวลา เขากดส่งข้อความทางไลน์ไปนับไม่ถ้วน และโทรออกจนสายแทบไหม้ แต่ผลตอบรับกลับมีเพียงความเงียบงัน มะปรางไม่เพียงแต่จะไม่รับสาย แต่เธอยังจงใจ "ไม่อ่าน" ข้อความเหล่านั้น ราวกับต้องการตัดเขาออกจากโลกของเธออย่างถาวร

ศัลยแพทย์ผู้สุขุมอย่างเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ความเป็นห่วงปนความโหยหาทำให้เขาตัดสินใจบุกไปที่บ้านก้องเกียรติไพบูลย์โดยไม่นัดหมาย หวังจะใช้ความเป็น "หมอประจำตัว" ของแม่พัชราเป็นข้ออ้างเพื่อเข้าถึงตัวลูกสาว แต่ทว่า... จังหวะนรก กลับเล่นตลกกับเขามากกว่าที่คิด

ศรัณย์นั่งหน้านิ่งอยู่บนโซฟาหลุยส์ ท่าทางของเขาดูเคร่งเครียดและรุ่มร้อนจนสังเกตได้ชัด แต่ในสายตาของ วิยะดา เธอกลับมองว่านั่นคืออาการประหม่าของชายหนุ่มที่มาหาผู้หญิงที่หมายปอง เธอนั่งประคองยิ้มอย่างผู้ชนะ โดยมี ลูกเกด (วิลาวัลย์) ลูกสาวบุญธรรมที่แต่งตัวสวยพริ้งราวกับหลุดมาจากนิตยสาร นั่งยิ้มหวานหยดย้อยอยู่ข้าง ๆ หมอหนุ่ม

“คุณหมอนี่ช่างมีน้ำใจจริง ๆ นะคะ อุตส่าห์แวะมาหาหนูลูกเกดถึงบ้านทั้งที่งานยุ่ง” วิยะดาเอ่ยจีบปากจีบคอ ก่อนจะหันไปพยักพเยิดกับลูกสาว “เดี๋ยวน้องเกดช่วยหยิบขนมไทยที่เพิ่งทำเสร็จให้คุณหมอชิมหน่อยสิลูก เห็นคุณแม่คุณหมอบอกว่าท่านชอบทานมาก”

ลูกเกดโน้มตัวเข้าไปใกล้ศรัณย์จนกลิ่นน้ำหอมจากตัวเธอแตะจมูกเขา “คุณหมอทานหน่อยนะคะ เกดตั้งใจเตรียมไว้ให้คุณหมอโดยเฉพาะเลยค่ะ”

ศรัณย์ขยับตัวออกห่างอย่างสุภาพ แววตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูโถงบ้านตลอดเวลา เขาไม่ได้สนใจขนมหรือคนข้างกายแม้แต่น้อย ในหัวมีเพียงคำถามเดียว... มะปรางอยู่ไหน?

ในขณะนั้นเอง...

มะปราง ในชุดเรียบง่ายรวบผมเกล้าๆ พยุง แม่พัชรา ที่เพิ่งกลับจากการไปทำบุญที่วัด เดินเข้ามาทางประตูหน้าบ้านพอดี

ภาพที่ปรากฏแก่สายตามะปรางคือ หมอศรัณย์ กำลังนั่งอยู่ในวงล้อมของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เขานั่งใกล้ชิดกับพี่ลูกเกดที่สวยเพียบพร้อม และกำลังได้รับคำอวยพรจากวิยะดาที่เกลียดเธอเข้าไส้

'จริงอย่างที่คุณน้าวิยะดาบอก... พี่หมอเขาสูงส่งเกินไป เขาคู่ควรกับคนระดับพี่ลูกเกด' หัวใจของมะปรางบีบรัดจนเจ็บจี๊ด น้ำตาที่พยายามสะกดไว้เริ่มเอ่อคลอ เธอไม่อยากให้เขาเห็นสภาพที่ดูน่าสมเพชของเธอในตอนนี้ และไม่อยากได้ยินคำยืนยันความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ มะปรางจึงรีบพยุงแม่เลี่ยงไปทางประตูด้านข้างที่เชื่อมไปยังเรือนไม้หลังเล็กทันทีโดยไม่แม้แต่จะทักทายหรือปรายตามองมาที่ห้องรับแขก

“มะปราง!” ศรัณย์เหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยพอดี เขาตัดสินใจลุกขึ้นทันทีจนถ้วยน้ำชาสั่นสะเทือน “เดี๋ยวก่อน! มะปราง!”

เขากำลังจะก้าวตามไป แต่กลับถูกมือของวิยะดาคว้าหมับเข้าที่แขนอย่างรวดเร็ว

“ปล่อยเด็กคนนั้นไปเถอะค่ะคุณหมอ อย่าไปสนใจเลย สงสัยคงจะไปเที่ยวเล่นจนพาแม่เข้าโรงพยาบาลอีกตามเคยนั่นแหละค่ะ” วิยะดาเอ่ยเสียงดังจงใจให้คนข้างนอกได้ยิน ก่อนจะดึงศรัณย์ให้นั่งลงตามเดิม “เรามาคุยเรื่องที่ผู้ใหญ่เปรยไว้ดีกว่าค่ะ เรื่อง งานหมั้นของเกดกับคุณหมอ... เห็นว่าทางศิริมานนท์อยากให้จัดช่วงสิ้นปีนี้เลยใช่ไหมคะ?”

มะปรางที่หลบอยู่หลังเสาไม้หน้าบ้าน ได้ยินประโยคนั้นชัดเจนราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ

‘งานหมั้นของเกดกับคุณหมอ’

โลกทั้งใบของเธอพังครืนลงมาในพริบตา คืนนั้นยังบอกว่าจะหมั้นกับเธอความหวังเล็ก ๆ ที่ว่าเขาอาจจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอบ้างถูกทำลายสิ้นซาก คืนนั้นสำหรับเขาคงเป็นเพียง "ความซวยและความผิดพลาด" ที่เขาต้องมาเจอเด็กใจแตกอย่างเธอ และตอนนี้เขากำลังจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่คู่ควร

มะปรางพยุงแม่เดินต่อไปด้วยขาที่สั่นเทา เธอตัดสินใจในวินาทีนั้นด้วยความเด็ดเดี่ยวที่แฝงไปด้วยความแค้นเคืองและเสียใจ

“ปรางจะไม่ยอมให้พี่หมอเห็นหน้าปรางอีก... ปรางจะไม่ยอมเป็นเมียเก็บ หรือเมียที่เขาจำใจรับผิดชอบเด็ดขาด!”

เธอนึกถึงทุนเรียนต่อทางด้านศิลปะที่ปารีสที่อาจารย์เคยเสนอไว้ และตั๋วเครื่องบินที่เธอเคยลังเลที่จะกดจอง... บัดนี้มันคือทางออกเดียวที่จะพาเธอไปให้พ้นจากกรงขังแห่งความเจ็บปวดนี้

“ปารีส... ฉันต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด