7 พูดแทงใจดำ

หนึ่งเดือนต่อมา

หนึ่งเดือนที่เธอมาอยู่ในบ้านของเขา เขาก็ยังมีท่าทีเฉยชากับเธอเหมือนเดิม ไม่พูดด้วย ไม่มองหน้า วันไหนที่ต้องเข้าไปทำความสะอาดห้องนอนของเขาหรือเอาเสื้อผ้าออกมาซักนั่นแหละเธอจะพูดกับเขาครั้งนึง เพราะต้องขออนุญาตเขาก่อน และเธอก็ไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้รูปถ่ายคนรักของเขาอีกเลย เพราะกลัวว่าเขาจะโกรธเธออีก

เธอทำกับข้าวทุกวัน และเขาก็กินกับข้าวที่เธอทำทุกวัน แต่เขาแค่ไม่พูดกับเธอเท่านั้น จะพูดก็ตอนที่เขาให้เงินเธอไว้ซื้อของสดหรือของใช้ในบ้านเท่านั้น

"เอาเงินนี่ไป ไว้ซื้อของเข้าบ้าน" เขาเข้ามาในครัวที่ร่างเล็กยืนล้างจานอยู่โดยวางเงินบนซิงค์ข้างๆเธอและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะเดินออกไป

"ค่ะ"

สองเดือนต่อมา

สองเดือนแล้วที่เธอมาอยู่บ้านของเขา เขาก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่คุย ไม่มองไม่สบตา แต่เธอก็ยังทำหน้าที่ของเธอโดยไม่ให้ขาดตกบกพร่อง และแม่ของเขาก็โอนเงินค่าจ้างให้เธอแล้วสองแสนบาท ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้มีเงินในบัญชีเป็นแสน

ในขณะที่สกายนั่งอยู่ในห้องโถงหลังจากทำงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงที่ลงมาจากชั้นบนก็มาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวที่ถัดไปจากเธอ สกายที่หันไปเห็นก็นึกแปลกใจ เพราะสองเดือนที่ผ่านมาเขาไม่เคยที่จะมาเข้าใกล้เธอแบบนี้เลย ทันใดนั้นเธอจึงคิดในใจว่าไม่ควรนั่งอยู่ตรงนี้ให้เกะกะลูกตาของเขา ร่างเล็กลุกจากโซฟา แต่ทว่า...

"จะไปไหน" เสียงทุ้มถามด้วยน้ำเสียงนิ่งทว่าไม่ได้หันมามองเธอ

"สกายจะขึ้นข้างบนค่ะ"

"ขึ้นไปทำอะไร" เขาก็ยังไม่หันมามองเหมือนเดิม

"เอ่อ..."

"ไม่ต้องหนี ฉันไม่กัดเธอหรอก นั่งลง" ว่าแล้ว เธอก็หย่อนสะโพกนั่งลงอีกครั้งด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่เขาชวนเธอคุย เธอจึงทำตัวไม่ค่อยถูก

"ตอนที่แม่ฉันไปเจอเธอ แม่ฉันพูดกับเธอว่ายังไงเธอถึงได้ตกลงมาอยู่ที่นี่" เรียวปากหยักสวยเอ่ยถามแล้วหันมามองเสี้ยวหน้าเธอนิดหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปตามเดิม

"คุณป้าบอกให้สกายมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ และทำงานบ้านค่ะ"

"หึ" เขาแค่นเสียงในลำคอเมื่อได้ยินที่เธอบอก เขารู้ว่าแม่ของเขาอยากหาผู้หญิงเพื่อมาเป็นตัวแทนของไอริ หวังให้เขาลืมไอริ แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆไม่รู้เลยว่าแม่ของเขามีจุดประสงค์อะไร

เมื่อสกายได้ยินเสียงหึในลำคอเหมือนกับเสียงเยาะเย้ย พลันคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างนึกสงสัยว่าหมายถึงอะไร

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ ที่แม่ฉันให้เธอมาอยู่ที่นี่เพราะคิดว่าเธอจะมาแทนที่ไอริคนรักของฉัน เพื่อให้ฉันไม่ต้องคิดถึงไอริ"

"แต่สกายไม่ได้คิดอย่างนั้นนะคะ สกายคิดแค่ว่าเข้ามาช่วยดูแลคุณอย่างที่คุณป้าบอกจริงๆ"

"ทำไมจะต้องดูแล ฉันไม่ใช่คนป่วย"

"ถึงร่างกายคุณจะไม่ป่วย แต่ใจของคุณกำลังป่วยค่ะ" เธอรีบแย้งขึ้น

"เธอรู้ได้ไง" ใบหน้าหล่อเหลาหันมาโดยตวัดสายตาคมกริบจ้องไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวเล็กอย่างเอาเรื่อง เพราะรู้สึกว่าเธอพูดแทงใจดำ

"เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหน ไม่พูดกับใคร ไม่อยากเจอหน้าใครมาตั้งเกือบปี จะไม่ให้เรียกว่าป่วยใจได้ยังไงคะ"

"เธอเป็นแค่ลูกจ้าง มีสิทธิ์อะไรมาสอนฉัน"

"ไม่ได้สอนค่ะ แต่สกายพูดไปตามที่เห็น เพราะตั้งแต่สกายมาอยู่ที่นี่สองเดือน สกายก็ไม่เห็นว่าคุณจะออกไปไหน หรือพูดกับใครเลย สกายก็เห็นว่าคุณพูดอยู่แต่กับรูปของคนรักของคุณนั่นแหละ"

"อย่ามาก้าวก่ายเรื่องของฉัน"

"ไม่ได้ก้าวก่ายค่ะ แค่พูดไปตามที่เห็น" เธอเห็นบ่อยว่าเขามองรูปคนรักและบอกรักคนในรูป ตอนที่เธอเข้าไปเก็บกวาดห้องนอนของเขา บางทีเธอก็เห็นว่าเขานอนหลับอยู่โดยที่รูปคนรักวางอยู่บนอกและกอดอยู่

"เห็นอะไร"

"เห็นคุณนอนกอดรูปของแฟนคุณไง"

"หึ ฉันก็เพิ่งรู้นะว่าเธอปากเก่งไม่เบา"

"..." เธอเงียบเพราะไม่ชอบเสียงเยาะเย้ยของเขา

"แม่ฉันจ้างเธอเดือนละเท่าไหร่"

"หนึ่งแสนค่ะ"

"บ้านจนเหรอ"

"ไม่ถึงกับจนมากค่ะ"

"พ่อแม่ทำงานอะไร"

"พ่อเสียตอนสกายห้าขวบ แม่เป็นครูประถมเสียเมื่อไม่กี่เดือนก่อนค่ะ"

"..." เขานิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยินที่เธอบอก ก่อนจะถามต่อ

"แล้วตอนนี้อยู่กับใคร"

"อยู่คนเดียวค่ะ"

"พี่น้องไม่มีเหรอ"

"ก็เหมือนคุณนั่นแหละค่ะ"

"ยอกย้อนนักนะ"

"ไม่ได้ยอกย้อนค่ะ ก็แค่บอกว่าลูกคนเดียวเหมือนคุณแล้วสกายผิดเหรอคะ"

"ตอบแบบนี้เขาเรียกว่ากวนตีน"

"..."

"มีแฟนยัง"

"เรื่องส่วนตัวค่ะ"

"ตอบแบบนี้แสดงว่ามีแล้วงั้นสิ"

"..." เธอนิ่ง เพราะคิดว่าไม่จำเป็นต้องตอบเขาทุกเรื่องก็ได้

"แฟนเธอรู้หรือเปล่าว่ามาทำงานอยู่ที่นี่"

"..."

"ตอบมาสิ เงียบทำไม"

"ไม่ตอบค่ะเพราะเรื่องส่วนตัว"

"แต่ฉันเป็นนายจ้างเธอนะ ฉันถามอะไรเธอก็ต้องตอบสิ"

"คุณป้าเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้สกาย ฉะนั้นคุณป้าค่ะที่เป็นนายจ้างของสกาย เพราะคุณป้าเป็นคนว่าจ้างให้สกายมาอยู่ดูแลคุณ"

"พอแม่ฉันเสนอเงินเดือนให้เธอก็ตอบตกลงเลยสินะ"

"กลับไปคิดสามวันค่ะถึงจะตอบตกลง"

"ได้เดือนละแสนทำไมต้องคิด"

"ที่สกายต้องคิดก่อน เพราะมีความลังเลว่าคนที่สกายต้องมาดูแลเขาจะมีนิสัยเป็นยังไง"

"แล้วรู้หรือยังล่ะว่าฉันเป็นยังไง"

"นิสัยไม่น่าอยู่ร่วมด้วยค่ะ"

"ทำไม" เขาถามด้วยอารมณ์ขุ่นที่เธอกล้าว่าเขาซึ่งๆหน้า

"แค่จับรูปแฟนนิดหน่อยก็ไม่ได้ ถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ" เธอยังฝังใจกับเรื่องนั้นไม่หาย ที่เขาเกือบจะกินหัวเธอ พอนึกไปถึงสีหน้าของเขาวันนั้นแล้วขยาด

"ก็ฉันรักของฉันนี่ ฉันต้องหวงเป็นธรรมดา"

"แฟนคุณไปแต่งงานกับคนอื่นแล้ว คุณยังรักเธออีกเหรอคะ" เมื่อเห็นว่าวันนี้เขาพูดกับเธอมากกว่าปกติ เธอจึงถาม แต่ไม่รู้ว่าเขาจะว่าเธอเสือกอีกหรือเปล่า ครั้งก่อนก็โดนเขาว่าแส่ทีนึงแล้วที่ไปจับรูปคนรักของเขา

"เสือก"

"..." นึกแล้วไม่มีผิด สกายนึกในใจ พลางก้มหน้าเม้มริมฝีปากเมื่อโดนเขาว่า

"แต่ถ้าเธออยากรู้มาก ฉันก็จะบอก"

"..." เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอจึงหันหน้าไปทางเขาและรอฟังอย่างตั้งใจ

"ฉันกับไอริรักกันมาสองปี แต่แล้วอยู่ๆพ่อของไอริก็บังคับให้แต่งงานกับลูกชายของเพื่อนที่พวกเขาเคยสัญญาไว้ตอนที่ไอริยังเด็กๆ ไอริไม่สามารถปฏิเสธพ่อของเธอได้ ดังนั้นไอริจึงต้องฝืนใจแต่งงานกับลูกชายเพื่อนพ่อของเธอ และไอริบอกฉันว่าถ้าครบหนึ่งปีแล้วจะหย่ากับผู้ชายคนนั้นแล้วกลับมาหาฉันและจะอยู่ด้วยกัน และบ้านหลังนี้ฉันก็ซื้อเอาไว้เป็นเรือนหอหลังแต่งงานกับไอริ นี่ก็ยังเหลือเวลาอีกสามเดือนแล้วที่ไอริจะหย่ากับผู้ชายคนนั้น"

"อ๋อค่ะ สกายเข้าใจแล้ว"

"แต่เรื่องที่ไอริจะหย่าแล้วมาอยู่กับฉัน เรื่องนี้พ่อกับแม่ฉันไม่รู้ เพราะฉันไม่อยากบอก"

"ค่ะ"

"ดังนั้นถ้าถึงวันที่ไอริเข้ามาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่ เธอก็ออกไปจากที่นี่ได้เลย เพราะฉันจะไม่ป่วยใจอย่างที่เธอว่าอีกแล้วถ้าฉันได้อยู่กับไอริ"

"สกายทราบค่ะ"

"ตอนออกไปจากที่นี่เธอก็มีเงินห้าแสนติดตัวกลับไปสินะ"

"อันที่จริงคุณป้าบอกให้สกายอยู่ดูแลคุณหกเดือน แต่ถ้าคุณยังเป็นเหมือนเดิม คุณป้าก็จะให้สกายอยู่ต่อค่ะ"

"เห็นทีเธอคงไม่ต้องอยู่ไปจนครบหกเดือนหรอก อันที่จริงเธอออกไปจากที่นี่ตอนนี้เลยก็ได้ เพราะสภาพจิตใจฉันดีขึ้นมากแล้ว ที่บอกว่าสภาพจิตใจดีไม่ใช่เพราะเธอหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าการรอคอยของฉันที่จะได้อยู่กับไอริจะสิ้นสุดลงในอีกสามเดือนข้างหน้า"

"สกายดีใจด้วยนะคะที่คุณโซเรนกลับมามีจิตใจที่สดใสเหมือนเมื่อก่อนแล้ว" เธอเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส และมีความยินดีที่สภาพจิตใจของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว

"อืม งั้นฉันขึ้นห้องก่อนนะ"

"ค่ะ" จากนั้น ร่างสูงก็ลุกจากโซฟาแล้วสาวเท้าขึ้นชั้นสองไป