ตอนที่ 5 | เจอกันอีกครั้ง

"เริ่มทำงานพรุ่งนี้น่ะ เมื่อวานก็พาของขวัญไปซื้อของเข้าห้องบางส่วนด้วย เพราะยังไม่มีที่นอนกัน แต่ก็แอบเสียดายอยู่นะที่ฉันไม่ได้อยู่ในไร่โซนเดียวกับลุงของเธอน่ะเวียงพิงค์"

"เห็นลุงบอกเหมือนกันว่าโซนของลุงไม่มีที่ว่างให้แทรกน่ะ ก็เลยให้เธอไปอยู่โซนอื่นแทน"

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าไร่จะใหญ่โตขนาดนี้ อันนี้แค่โซนฉันก็เป็นร้อยไร่แล้วนะ พอเห็นพื้นที่โล่งขนาดนี้ก็เลยรู้ว่ามันกว้างใหญ่แค่ไหน นี่แค่โซนของฉันก็กว้างจนสุดลูกหูลูกตาแล้ว"

"อืม ช่วงนี้เป็นช่วงที่ต้องปลูกข้าวโพดน่ะสิ เธอก็เลยเห็นพื้นที่แบบที่ยังไม่มีอะไร"

"มันไกลสุดลูกหูลูกตามาก แถมที่พักก็มีคนเยอะมากเลยด้วย ของขวัญดูจะตื่นเต้นมากเลยล่ะนะ"

"พูดถึงแล้วก็คิดถึงของขวัญจังเลย เด็กอะไรก็ไม่รู้หน้าตาน่ารักชะมัด ตากลม ๆ ผมสีดำ ฉันเริ่มจะเชื่อแล้วล่ะว่าเธอรักลูกของเธอมากแค่ไหน ขนาดฉันเห็นก็ยังหลงเลย แถมยังฉลาดและยังพูดเก่งอีกด้วย"

"งั้นแม่เวียงพิงค์ก็ต้องรักลูกสาวคนนี้เยอะ ๆ นะ เพราะของขวัญก็มีแม่ที่ชื่อเวียงพิงค์เหมือนกัน"

"แน่นอนอยู่แล้วสิ ว่าแต่เธอเริ่มงานพรุ่งนี้แล้วสินะ"

"ใช่ ฉันก็กลัวเหมือนกันนะ แต่พอดีพี่ที่อยู่ข้างห้องเข้ามาทักฉันน่ะ ชื่อพี่ใบเฟิร์น อายุก็พอ ๆ กันเลย ห่างฉันแค่ห้าปีเอง แถมยังช่วยแนะนำอะไรหลายอย่าง เลยช่วยได้มากเลยล่ะ เห็นบอกว่าช่วงนี้เป็นช่วงปลูกข้าวโพดกัน แถมยังบอกว่าถ้าไม่เคยทำก็จะสอนให้ แต่พี่เฟิร์นก็กำชับมาด้วยนะว่าอย่าให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองทำไม่เป็น เพราะมันจะมีคนที่หาว่าเรากินแรงคนอื่น ฉันก็กลัวมากเลยล่ะว่าจะเป็นตัวถ่วงของคนในไร่หรือเปล่า"

"เอาจริง ๆ ที่โซนของลุงฉันแต่ก่อนก็เคยรับคนเยอะนะ คนที่ทำไม่เป็นก็ยังไปสมัครได้เลย เพราะเป็นงานที่ใช้แรงงาน ถ้าต้องหาคนที่มีประสบการณ์อย่างเดียวก็คงจะหายากนั่นแหละ มันก็ต้องค่อย ๆ ฝึกกันไปไม่ต้องเครียดหรอก แต่ที่โซนเธออาจจะเจอคนที่ขี้อิจฉาริษยากันก็ได้ ถ้าเธอกลัวว่าคนอื่นจะคิดหรือมองกับเธอแบบนั้น เธอก็ไปดูวิธีการปลูกในอินเทอร์เน็ตก่อนสิ อย่างน้อยก็ศึกษาเบื้องต้นไปก่อนก็ยังดีนะ"

"ฉันดูแล้วล่ะ ส่วนพี่เฟิร์นเขาก็แนะนำมาเหมือนกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ทำงานวันแรกฉันจะลองดู"

"ยังไงก็สู้ ๆ นะเพลงขวัญ แล้วนี่ทำสัญญานานเท่าไหร่"

"เอาหนึ่งปีก่อนน่ะเพราะอะไรมันก็ไม่แน่นอน เผื่อว่าในอนาคตฉันอยากจะทำงานอย่างอื่นอีกก็ได้ แต่ถ้าเกิดว่าจะทำที่นี่ต่อ มันก็ต่อสัญญาได้ ก็เลยเอาขั้นต่ำหนึ่งปีไปก่อนน่ะ"

"โอเค งั้นเธอก็สู้ ๆ นะ"

"ขอบใจมากนะ ฉันต้องสู้อยู่แล้วล่ะเพราะตอนนี้ลูกของฉันก็โตขึ้นทุกวัน ฉันอยากจะเก็บเงินไว้ให้ของขวัญเยอะ ๆ"

"เอาล่ะ วันนี้ก็จะเริ่มปลูกข้าวโพดกันแล้ว เดี๋ยวก็แบ่งคนไปตามจุดที่ได้แบ่งไว้ด้วยล่ะ ให้ใส่ข้าวโพดลงไปตามพื้นที่ใครพื้นที่มัน เสร็จแล้วก็เดินใส่ไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จนกว่าจะถึงจุดที่ธงปักตรงโน้น ถึงจะพักดื่มน้ำได้นะ วันนี้มีคนเข้ามาใหม่ในโซนเราถึงสิบคน คนใหม่ก็ยืนคละกันกับคนเก่าด้วยล่ะ อย่าไปอยู่ติดกันนะ"

"คนใหม่มีใครบ้างเหรอครับหัวหน้า"

"คนใหม่ก็แบ่งไปตามจุดต่าง ๆ คละกันแล้ว ส่วนที่จุดนี้ก็มีสองคนนะ เป็นผู้หญิงทั้งคู่ สองคนตรงโน้นน่ะ"

"รอบนี้มีแต่คนน่ารักด้วยสิ แบบนี้ก็มีกำลังใจทำงานแล้วล่ะ"

"อย่ามัวแต่เหล่สาว ๆ จนอู้งานล่ะ อ้อ...เดี๋ยวเย็นนี้พ่อเลี้ยงเขมจะเข้ามาตรวจดูความเรียบร้อยในไร่นะ เด็กใหม่ยังไม่รู้สินะว่าพ่อเลี้ยงจะมาตรวจงานทุกสัปดาห์ อย่างต่ำก็สัปดาห์ละหนึ่งครั้ง ทุกคนจะรู้เวลากันอยู่แล้วว่าจะต้องออกมารอต้อนรับพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่กันครอบครัวละหนึ่งคน ส่วนเวลาไหนก็จะประกาศล่วงหน้าครึ่งชั่วโมง เพราะฉะนั้นก็เตรียมตัวกันด้วยล่ะ"

"ครับหัวหน้า/ค่ะหัวหน้า"

ในแต่ละโซนของไร่ก็จะมีการแบ่งจุดย่อย ๆ ออกไปอีก เพื่อความสะดวกต่อการดูแลคนซึ่งมีจำนวนมาก ทำให้หัวหน้าในแต่ละจุดดูแลคนงานได้อย่างทั่วถึงด้วย

"โอ้โห...มือแตกเลยนะเนี่ยเพลงขวัญ แล้วนี่ทำไมไม่รีบบอกล่ะว่าเจ็บขนาดนี้"

ใบเฟิร์น เป็นคนงานที่อยู่ในไร่แห่งนี้และเป็นคนงานที่พักอยู่ห้องข้าง ๆ กับเพลงขวัญ ก็รีบคว้ามือเล็กของเพลงขวัญมาดูก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ตอนที่ทำก็รู้สึกเจ็บมากเลย แต่หนูไม่อยากเป็นตัวถ่วงของทุกคนน่ะค่ะ แถมวันนี้ก็เป็นการทำงานวันแรกด้วย หนูไม่อยากทำให้งานชะงักไปเพียงเพราะหนูเจ็บมือเพียงคนเดียวนี่คะ"

"มันไม่ได้สิ แต่มือเราเจ็บนะ แล้วแบบนี้พรุ่งนี้จะทำไหวหรือเปล่า"

"หนูเพิ่งเริ่มงานเองนะคะ หนูไม่อยากหยุดหรอกค่ะพี่เฟิร์น มาทำงานวันเดียวก็หยุดพักแบบนี้เขาคงไล่หนูออกแน่"

"แน่ใจนะว่าไหว เดี๋ยวก็ทายาด้วยนะคืนนี้ แล้วนี่ของขวัญไม่มาด้วยหรือไง"

"พี่เลี้ยงเขาบอกว่าจะช่วยดูให้ก่อน ระหว่างที่ออกมารอพ่อเลี้ยงตรวจงานน่ะค่ะ"

"ดีเหมือนกันนะเนี่ย"

"คือหนูสงสัยนิดหน่อยค่ะ หนูได้ยินคนงานพูดถึงพ่อเลี้ยงรังสิมันตุ์บ่อยมาก โดยเฉพาะคนงานที่เป็นผู้หญิง ทำไมคนถึงได้พูดถึงกันมากเลยล่ะคะ วันนี้หนูทำงานวันแรก ก็ได้ยินคนพูดถึงแต่พ่อเลี้ยงกันทั้งวันเลย"

"ปกติก็มีพูดกันบ้างนะ แต่ถ้าสัปดาห์ไหนที่พ่อเลี้ยงจะลงมาดูงานด้วยตัวเองก็จะตื่นเต้นกันแบบนี้แหละ ใคร ๆ ต่างก็ตื่นเต้นกันทั้งนั้นแหละนะ ก็จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ไง ก็คนที่เพียบพร้อมไปด้วยสมบัติชาติตระกูลขนาดนั้น แถมยังทำงานเก่งมาก ปกครองคนหลายพันคนได้ หน้าตาก็หล่อเหลาระดับพระเอกละครหลังข่าว แถมยังโสดอีกด้วยน่ะสิ ผู้หญิงคนไหนก็ต่างหมายปองกันทั้งนั้นแหละ"

"โอ้โห...ฟังที่พี่เฟิร์นพูดสาธยายมาขนาดนี้ หนูก็เริ่มเชื่อแล้วล่ะค่ะว่าพ่อเลี้ยงรังสิมันตุ์คงจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ"

"เรียกพ่อเลี้ยงเขมก็พอแล้ว คนทั้งไร่ก็เรียกกันแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ" เพลงขวัญก็ออกไปยืนตรงลานกว้างที่เป็นจุดสำหรับเรียกประชุมคนงานในโซนนี้ ซึ่งในโซนนี้มีคนงานเกือบสี่ร้อยคน เพลงขวัญกับใบเฟิร์นก็ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก

รถหรูก็มาจอดเทียบตรงที่จอดรถส่วนตัวของเจ้าของไร่เท่านั้น ซึ่งคนงานทุกคนต่างก็หันไปมองเป็นทางเดียวกัน

คนขับรถก็รีบลงมาเปิดประตูให้ แต่รังสิมันตุ์ก็ยกมือห้ามไว้ทันที

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันเปิดเองได้"

"ขอโทษครับพ่อเลี้ยง"

หัวหน้าที่ดูแลคนงานในโซนที่ห้า ก็รีบออกมายืนต้อนรับเจ้าของไร่กันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ก่อนจะรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดสัปดาห์นี้ให้ฟังเหมือนปกติ ซึ่งรังสิมันตุ์ก็ยืนกอดอกและรับฟังโดยไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ

"นี่เพลงขวัญ เธอเป็นอะไรไปน่ะ เพลงขวัญ? เพลงขวัญ!"

เพลงขวัญก็รีบย่อตัวลงนั่งอัตโนมัติ เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวออกมาจากรถหรู ซึ่งเธอไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันอีกครั้งหลังจากที่เจอกันครั้งแรกในผับ แถมตอนนี้เธอก็ยังต้องมาเป็นคนงานในไร่ของเขาอีกด้วย

"ว่าไงนะคะ พี่เฟิร์นว่าอะไรนะ"

"เป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมถึงหน้าซีดแบบนั้นล่ะ เธอไม่สบายหรือเปล่า นี่...ทำไมจู่ ๆ ถึงย่อตัวลงกะทันหันแบบนั้นล่ะ เธอทำแบบนั้นไม่ได้นะเพลงขวัญ เดี๋ยวเธอจะโดนเพ่งเล็งเอา รีบลุกขึ้นสิ"

"คนตรงนั้นน่ะ จะนั่งลงทำไม ไม่รู้หรือไงว่ามันเสียมารยาทกับพ่อเลี้ยงเขมนะ"

"คนนั้นใช่เด็กใหม่หรือเปล่า แบบนี้ต้องเรียกมาคุยหน่อยแล้วนะ ไปนั่งลงระหว่างที่พ่อเลี้ยงมาตรวจงานแบบนี้ไม่มีมารยาทเอาซะเลย ส่วนอีกคนก็ทำงานมานานแล้วนะ ทำไมถึงไม่เตือนเพื่อนบ้าง"

หลังจากที่เพลงขวัญรีบลุกขึ้นเพราะเธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่ควรทำแบบนี้ลงไป ซึ่งตอนที่เธอเห็นโฉมหน้าของเจ้าของไร่ครั้งแรกก็รีบหลบอัตโนมัติโดยไม่รู้ตัว ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้น แต่เธอก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สมควรที่จะมาอยู่ที่ไร่แห่งนี้ตั้งแต่แรก ถ้ารู้ว่าเจ้าของไร่แห่งนี้คือเขา

หลังจากที่เป็นจุดสนใจเพราะคนงานในไร่ต่างก็พากันหันไปมองเพลงขวัญเป็นตาเดียว นั่นก็ทำให้รังสิมันตุ์ตกใจไม่น้อย เพราะไม่นึกว่าคนงานที่มาใหม่จะเป็นผู้หญิงที่เคยทำให้เขาเสียหน้าในผับคืนนั้น