ตอนที่ 4 | ที่ทำงานแห่งใหม่

"ขอบใจมากนะเวียงพิงค์ ที่มารับถึงขนส่งเลยแบบนี้ เกรงใจมากเลยล่ะ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย เราก็ไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้วนะ เดี๋ยวไปรอที่บ้านฉันก่อน ลุงของฉันน่าจะกลับมาตอนเย็นน่ะ แล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน เธอย้ายออกจากห้องเช่าแล้วใช่ไหม"

"ตอนแรกก็ว่าจะย้ายออกนะ แต่ค่าห้องมันก็ไม่ได้แพงมาก ฉันก็ว่าจะเช่าต่อเพื่อเก็บของไปก่อนน่ะ ลืมไปเลยว่าของมันเยอะด้วย ไม่แน่ใจว่าที่พักคนงานจะเก็บของได้เยอะไหม กลัวว่ามันจะเป็นแค่ห้องเล็ก ๆ เดี๋ยวเก็บของไม่พอ อีกอย่างห้องเช่าห้องนั้นฉันก็อยู่มานานมากแล้วด้วย แถมค่าเช่าก็ยังได้ราคาเก่าก่อนที่จะขึ้นราคาอีก ก็เลยคิดว่าเก็บไปก่อนดีกว่า เพราะไม่แน่ว่าอาจจะไม่ได้ทำก็ได้ มันไม่มีอะไรแน่นอนเลย"

"ก็นั่นสินะ แต่ฉันคอนเฟิร์มว่ายังไงเธอก็ต้องได้อยู่แล้วล่ะเพลงขวัญ ก็อย่างที่บอกไปว่าลุงฉันเป็นคนเก่าคนแก่ของที่ไร่นั่น ยังไงก็ต้องได้อยู่แล้วล่ะ"

"ขอบใจนะ"

"แล้วนี่เธอยังได้ติดต่อยัยขิมอยู่ไหม" เวียงพิงค์ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเพลงขวัญ ซึ่งเรียนอยู่คณะพยาบาลศาสตร์และสาขาวิชาเดียวกัน

"ขิมบอกว่าไม่ให้ติดต่อกันน่ะ ก็ตั้งแต่ที่คลอดของขวัญ หลังจากที่เซ็นเอกสารทุกอย่างอย่างถูกต้อง ขิมก็รีบบินไปต่างประเทศทันทีเลย เห็นว่าจะไปเรียนต่อที่นู่นมั้ง"

"อะไรกัน ไม่ติดต่อเลยเนี่ยนะ ยัยขิมมันไม่คิดจะสนใจลูกของตัวเองเลยหรือไง"

"อย่าไปว่าขิมเลย แค่ขิมไม่เอาเด็กออกก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังไงขิมก็ยังมีความเป็นแม่อยู่บ้างแหละนะ"

"แต่เธอก็ไม่ใช่แม่ของเด็กนะ แต่ก็ยังรับเลี้ยงไว้อีก"

"เด็กไม่ผิดอะไรนี่นา แล้วฉันก็ไม่อยากให้ของขวัญไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเหมือนกับฉันด้วย ถึงจะมีคนช่วยเหลือ แต่มันก็มีแต่ความเหงาใจอยู่ตลอดเลยนะ ยิ่งได้เห็นครอบครัวที่อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่น คนที่ไม่มีครอบครัวแบบฉัน บางทีก็ต้องแอบร้องไห้อยู่คนเดียว มันเหงาใจจริง ๆ นะ เพราะฉันเข้าใจ ฉันถึงอยากจะเป็นความอบอุ่นให้กับเด็กคนนี้"

"เธอก็คบกับผู้หญิงคนนี้ได้ไม่นานเองนะ แล้วนี่รู้จักยัยขิมดีแค่ไหนถึงได้ไปช่วยเหลือน่ะ แถมเธอก็ยังถูกเพื่อนนินทาอีกว่าท้องป่องในวัยเรียน ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องของเธอเลยด้วยซ้ำ"

"ถึงจะไม่รู้ว่าพื้นฐานครอบครัวของขิมเป็นยังไง เพราะถึงจะสนิทกันแค่ไหนแต่ขิมก็อยู่หอพักเหมือนกับฉัน ขิมก็ไม่เคยเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังด้วย แต่จะให้มาถามว่าครอบครัวเธอเป็นยังไงมันก็ไม่ใช่ใช่ไหมล่ะ"

"แหม...ถ้ามีเงินไปเรียนต่างประเทศขนาดนั้น ก็คงจะไม่ใช่คนที่ไม่มีอันจะกินหรอก"

"นั่นสินะ มันก็จริงอย่างที่เธอว่า แต่มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ขิมก็คงจะลืมเรื่องพวกนี้แล้วละมั้ง เพราะว่าที่ทนท้องมาตั้งเก้าเดือนก็ได้แต่บ่นอยู่ตลอด พอคลอดออกมาแล้วก็เหมือนจะโล่งใจ แต่อย่างที่บอกนั่นแหละ เรื่องนี้ก็มีแค่เธอที่รู้ เธออย่าบอกเรื่องนี้กับใครเลยนะ"

"ไม่จริงหรอก ถ้าตอนนั้นฉันไม่บังเอิญไปเห็นตอนที่เธอกับยัยขิมอยู่แผนกสูติฯ ที่โรงพยาบาล ฉันก็คงจะไม่รู้เรื่องนี้หรอกนะ"

"นั่นแหละ รวมถึงเรื่องที่ฉันไม่ใช่แม่ของของขวัญด้วย อย่าให้ใครรู้ความจริงข้อนี้อีกเลยนะ ฉันไม่อยากทำให้ลูกเสียใจ เพราะชีวิตที่เหลือของลูกต่อจากวันนี้ ฉันจะเป็นคนดูแลแล้วส่งให้ลูกไปถึงฝั่งฝันเอง จะไม่ทำให้ลูกต้องรู้สึกขาดอะไรไปอย่างแน่นอน ขอให้ความจริงเรื่องนี้มันตายไปกับฉันเถอะนะ"

"พูดถึงขนาดนี้แล้ว ถึงเธอไม่ขอร้องฉันก็ไม่บอกใครหรอก ยังไงคืนนี้ก็ค้างที่บ้านฉันก่อนนะ ถ้าลุงฉันมาก็คงจะดึกแล้วล่ะ แล้วฉันจะบอกลุงให้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับไร่ข้าวโพดสักเท่าไหร่ แต่ว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ เพราะมันร้อนมาก แถมยังต้องอยู่กลางแดดทั้งวัน เธอจะไหวจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย"

"ฉันไม่เคยทำหรอก แต่ว่าฉันก็จะพยายามทำให้ได้"

"ยังไงฉันก็เอาใจช่วยนะ ถ้าเกิดว่ามีเรื่องอะไรก็อย่าลืมบอกกันล่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือเปล่า แต่ว่าฉันก็จะช่วยเธอให้สุดความสามารถนะ"

"ขอบคุณมาก ๆ เลยที่รับหนูเข้าทำงาน ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ"

"ก็เห็นยัยเวียงพิงค์อ้อนวอนขนาดนั้น ลุงก็คงต้องทำให้สมใจแล้วล่ะ"

"แต่ว่าเรื่องที่หนูมีเด็กจะไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหมคะ"

"จะมีปัญหาอะไรล่ะ ที่ไร่ก็มีเด็กเยอะแยะ แต่ว่าหนูก็ต้องจ้างพี่เลี้ยงคอยดูแลด้วยนะ เพราะจะให้กระทบกับงานไม่ได้เด็ดขาด"

"ที่นั่นมีพี่เลี้ยงด้วยเหรอคะ ตอนแรกหนูก็คิดไว้ว่าจะหาพี่เลี้ยงข้างนอกเหมือนกันค่ะ แต่ถ้ามีพี่เลี้ยงอยู่ในไร่ก็ดีเหมือนกัน หนูจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเข้าออกจากไร่ด้วย"

"นั่นแหละ เพราะที่ไร่ก็มีเด็กเยอะ บางคนที่มีครอบครัวก็ผันตัวไปเป็นแม่บ้าน ซึ่งบางคนก็ต้องหารายได้เพราะผัวหาเงินคนเดียวไม่พอใช้หรอก ยิ่งงานใช้แรงงานแบบนี้ เมียก็ต้องคอยช่วยหาเงินหารายได้เท่าที่จะทำได้นั่นแหละ บางคนก็เลี้ยงลูกตัวเองไปแล้วก็รับเลี้ยงลูกของคนอื่นด้วย ก็เพื่อจะหาเงินมาจุนเจือครอบครัว"

"หนูเข้าใจเลยค่ะ การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ เพราะมันมีแต่ค่าใช้จ่ายทั้งนั้น"

"หนูก็ลองสอบถามดูแล้วกันว่ามีใครที่พอจะรับเลี้ยงเด็กได้ไหม แต่ถ้ามีคนรับเลี้ยงแล้วต้องดูแลหลายคน ลุงก็ไม่แนะนำนะ เพราะกลัวจะดูแลลูกของเราไม่ดีพอ ก่อนจะตกลงกับใครก็สอบถามดี ๆ ก่อนล่ะ"

"ขอบคุณมากค่ะ แล้วหนูสามารถเริ่มทำงานได้เลยใช่ไหมคะ"

"ใช่ อีกสองวันก็เริ่มงานได้เลย เดี๋ยวคืนนี้จะมีผู้ดูแลฝ่ายหญิงเข้ามาทำสัญญาจ้างงานว่าจะทำระยะเวลาเท่าไหร่ แล้วก็ทำสัญญาเรื่องอยู่ในที่พักของไร่นี้ พร้อมกับเอาชุดฟอร์มของทางไร่มาให้ด้วย ถ้าเป็นพนักงานใหม่เขาจะแจกฟรีก่อน แต่ถ้าเสื้อผ้าเกิดฉีกขาดหรือชำรุด ต่อไปก็ต้องใช้เงินซื้อเองนะ เพราะทางไร่เขาช่วยแค่ครั้งแรกเท่านั้น"

"ขอบคุณมากเลยค่ะ"

"อ้อ...ลุงขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้ามีผู้ดูแลโซนนี้มาทำสัญญา หนูก็ต้องอ่านกฎอย่างละเอียดด้วยล่ะ ต้องจำและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วยล่ะ เพราะเจ้าของไร่แห่งนี้เป็นคนเข้มงวดมาก แล้วก็ไม่ค่อยให้โอกาสพนักงานที่ทำผิดกฎด้วย เพราะแบบนั้นถึงได้มีการรับสมัครพนักงานอยู่ตลอด คงจะเข้าใจใช่ไหมว่าเพราะอะไร"

"เข้าใจค่ะ"

"งั้นก็ขอให้อดทนเข้าล่ะ เพราะงานมันค่อนข้างหนักด้วย ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้จะทำงานสู้แดดไหวหรือเปล่า"

"หนูจะพยายามค่ะ"

เพลงขวัญได้ห้องพักคนงานที่ชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องพักของพนักงานหญิงล้วน เธอเดินทางเข้ามาอยู่ในไร่แห่งนี้โดยกระเป๋าลากติดตัวมาสองใบ เป็นเสื้อผ้าของเธอกับของบุตรสาวและของจำเป็นมาด้วยบางส่วนเท่านั้น ซึ่งเธอไม่สามารถขนมาทั้งหมดได้ จึงต้องเก็บของทุกอย่างไว้ที่หอพักเก่าตามเดิม

ในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีแค่พัดลมติดผนังหนึ่งตัวและมีระเบียงด้านนอกเพียงเท่านั้น เพราะที่นี่ต้องใช้ห้องน้ำรวมกับคนงานในไร่คนอื่น

"เรายังไม่มีผ้าห่มเลยนะลูก เพราะแม่ไม่ได้เตรียมมาเลย แม่คิดว่าจะมีที่นอนให้ งั้นคืนนี้ก็นอนห่มผ้าขนหนูไปก่อนนะคะคนเก่ง"

"แม่จ๋า แม่จ๋าต้องนอนกอดหนูด้วยนะคะ"

"แน่นอนสิลูก แม่จะนอนกอดหนูทั้งคืนเลยนะ แล้ววันพรุ่งนี้เราก็ค่อยไปหาซื้อที่นอนใหม่กันดีไหมลูก"

"แม่จ๋า เยาจะไปเที่ยวกันหยอคะ"

"ใช่ค่ะลูก พรุ่งนี้เราได้เดินซื้อของเข้าห้องด้วยกันนะคะ"

"เย้...แม่จ๋า หนูอยากเย่นของเย่นด้วย หนูอยากมีของเย่นจังเยยค่ะ"

"แม่ขอโทษนะคะที่มีแต่ของเล่นเก่า ๆ ให้หนู ไว้เดี๋ยวแม่ทำงานได้เงินเดือนแล้ว แม่จะพาหนูไปซื้อของที่อยากได้นะคะ"

"แม่จ๋าพูดจริงนะ"

"จริงค่ะลูก"