Beranda / โรแมนติก / รังสิมันตุ์ไร้ใจ / ตอนที่ 4 | ที่ทำงานแห่งใหม่

Share

ตอนที่ 4 | ที่ทำงานแห่งใหม่

last update Tanggal publikasi: 2025-12-30 14:49:09

"ขอบใจมากนะเวียงพิงค์ ที่มารับถึงขนส่งเลยแบบนี้ เกรงใจมากเลยล่ะ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย เราก็ไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้วนะ เดี๋ยวไปรอที่บ้านฉันก่อน ลุงของฉันน่าจะกลับมาตอนเย็นน่ะ แล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน เธอย้ายออกจากห้องเช่าแล้วใช่ไหม"

"ตอนแรกก็ว่าจะย้ายออกนะ แต่ค่าห้องมันก็ไม่ได้แพงมาก ฉันก็ว่าจะเช่าต่อเพื่อเก็บของไปก่อนน่ะ ลืมไปเลยว่าของมันเยอะด้วย ไม่แน่ใจว่าที่พักคนงานจะเก็บของได้เยอะไหม กลัวว่ามันจะเป็นแค่ห้องเล็ก ๆ เดี๋ยวเก็บของไม่พอ อีกอย่างห้องเช่าห้องนั้นฉันก็อยู่มานานมากแล้วด้วย แถมค่าเช่าก็ยังได้ราคาเก่าก่อนที่จะขึ้นราคาอีก ก็เลยคิดว่าเก็บไปก่อนดีกว่า เพราะไม่แน่ว่าอาจจะไม่ได้ทำก็ได้ มันไม่มีอะไรแน่นอนเลย"

"ก็นั่นสินะ แต่ฉันคอนเฟิร์มว่ายังไงเธอก็ต้องได้อยู่แล้วล่ะเพลงขวัญ ก็อย่างที่บอกไปว่าลุงฉันเป็นคนเก่าคนแก่ของที่ไร่นั่น ยังไงก็ต้องได้อยู่แล้วล่ะ"

"ขอบใจนะ"

"แล้วนี่เธอยังได้ติดต่อยัยขิมอยู่ไหม" เวียงพิงค์ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเพลงขวัญ ซึ่งเรียนอยู่คณะพยาบาลศาสตร์และสาขาวิชาเดียวกัน

"ขิมบอกว่าไม่ให้ติดต่อกันน่ะ ก็ตั้งแต่ที่คลอดของขวัญ หลังจากที่เซ็นเอกสารทุกอย่างอย่างถูกต้อง ขิมก็รีบบินไปต่างประเทศทันทีเลย เห็นว่าจะไปเรียนต่อที่นู่นมั้ง"

"อะไรกัน ไม่ติดต่อเลยเนี่ยนะ ยัยขิมมันไม่คิดจะสนใจลูกของตัวเองเลยหรือไง"

"อย่าไปว่าขิมเลย แค่ขิมไม่เอาเด็กออกก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังไงขิมก็ยังมีความเป็นแม่อยู่บ้างแหละนะ"

"แต่เธอก็ไม่ใช่แม่ของเด็กนะ แต่ก็ยังรับเลี้ยงไว้อีก"

"เด็กไม่ผิดอะไรนี่นา แล้วฉันก็ไม่อยากให้ของขวัญไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเหมือนกับฉันด้วย ถึงจะมีคนช่วยเหลือ แต่มันก็มีแต่ความเหงาใจอยู่ตลอดเลยนะ ยิ่งได้เห็นครอบครัวที่อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่น คนที่ไม่มีครอบครัวแบบฉัน บางทีก็ต้องแอบร้องไห้อยู่คนเดียว มันเหงาใจจริง ๆ นะ เพราะฉันเข้าใจ ฉันถึงอยากจะเป็นความอบอุ่นให้กับเด็กคนนี้"

"เธอก็คบกับผู้หญิงคนนี้ได้ไม่นานเองนะ แล้วนี่รู้จักยัยขิมดีแค่ไหนถึงได้ไปช่วยเหลือน่ะ แถมเธอก็ยังถูกเพื่อนนินทาอีกว่าท้องป่องในวัยเรียน ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องของเธอเลยด้วยซ้ำ"

"ถึงจะไม่รู้ว่าพื้นฐานครอบครัวของขิมเป็นยังไง เพราะถึงจะสนิทกันแค่ไหนแต่ขิมก็อยู่หอพักเหมือนกับฉัน ขิมก็ไม่เคยเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังด้วย แต่จะให้มาถามว่าครอบครัวเธอเป็นยังไงมันก็ไม่ใช่ใช่ไหมล่ะ"

"แหม...ถ้ามีเงินไปเรียนต่างประเทศขนาดนั้น ก็คงจะไม่ใช่คนที่ไม่มีอันจะกินหรอก"

"นั่นสินะ มันก็จริงอย่างที่เธอว่า แต่มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ขิมก็คงจะลืมเรื่องพวกนี้แล้วละมั้ง เพราะว่าที่ทนท้องมาตั้งเก้าเดือนก็ได้แต่บ่นอยู่ตลอด พอคลอดออกมาแล้วก็เหมือนจะโล่งใจ แต่อย่างที่บอกนั่นแหละ เรื่องนี้ก็มีแค่เธอที่รู้ เธออย่าบอกเรื่องนี้กับใครเลยนะ"

"ไม่จริงหรอก ถ้าตอนนั้นฉันไม่บังเอิญไปเห็นตอนที่เธอกับยัยขิมอยู่แผนกสูติฯ ที่โรงพยาบาล ฉันก็คงจะไม่รู้เรื่องนี้หรอกนะ"

"นั่นแหละ รวมถึงเรื่องที่ฉันไม่ใช่แม่ของของขวัญด้วย อย่าให้ใครรู้ความจริงข้อนี้อีกเลยนะ ฉันไม่อยากทำให้ลูกเสียใจ เพราะชีวิตที่เหลือของลูกต่อจากวันนี้ ฉันจะเป็นคนดูแลแล้วส่งให้ลูกไปถึงฝั่งฝันเอง จะไม่ทำให้ลูกต้องรู้สึกขาดอะไรไปอย่างแน่นอน ขอให้ความจริงเรื่องนี้มันตายไปกับฉันเถอะนะ"

"พูดถึงขนาดนี้แล้ว ถึงเธอไม่ขอร้องฉันก็ไม่บอกใครหรอก ยังไงคืนนี้ก็ค้างที่บ้านฉันก่อนนะ ถ้าลุงฉันมาก็คงจะดึกแล้วล่ะ แล้วฉันจะบอกลุงให้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับไร่ข้าวโพดสักเท่าไหร่ แต่ว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ เพราะมันร้อนมาก แถมยังต้องอยู่กลางแดดทั้งวัน เธอจะไหวจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย"

"ฉันไม่เคยทำหรอก แต่ว่าฉันก็จะพยายามทำให้ได้"

"ยังไงฉันก็เอาใจช่วยนะ ถ้าเกิดว่ามีเรื่องอะไรก็อย่าลืมบอกกันล่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือเปล่า แต่ว่าฉันก็จะช่วยเธอให้สุดความสามารถนะ"

"ขอบคุณมาก ๆ เลยที่รับหนูเข้าทำงาน ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ"

"ก็เห็นยัยเวียงพิงค์อ้อนวอนขนาดนั้น ลุงก็คงต้องทำให้สมใจแล้วล่ะ"

"แต่ว่าเรื่องที่หนูมีเด็กจะไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหมคะ"

"จะมีปัญหาอะไรล่ะ ที่ไร่ก็มีเด็กเยอะแยะ แต่ว่าหนูก็ต้องจ้างพี่เลี้ยงคอยดูแลด้วยนะ เพราะจะให้กระทบกับงานไม่ได้เด็ดขาด"

"ที่นั่นมีพี่เลี้ยงด้วยเหรอคะ ตอนแรกหนูก็คิดไว้ว่าจะหาพี่เลี้ยงข้างนอกเหมือนกันค่ะ แต่ถ้ามีพี่เลี้ยงอยู่ในไร่ก็ดีเหมือนกัน หนูจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเข้าออกจากไร่ด้วย"

"นั่นแหละ เพราะที่ไร่ก็มีเด็กเยอะ บางคนที่มีครอบครัวก็ผันตัวไปเป็นแม่บ้าน ซึ่งบางคนก็ต้องหารายได้เพราะผัวหาเงินคนเดียวไม่พอใช้หรอก ยิ่งงานใช้แรงงานแบบนี้ เมียก็ต้องคอยช่วยหาเงินหารายได้เท่าที่จะทำได้นั่นแหละ บางคนก็เลี้ยงลูกตัวเองไปแล้วก็รับเลี้ยงลูกของคนอื่นด้วย ก็เพื่อจะหาเงินมาจุนเจือครอบครัว"

"หนูเข้าใจเลยค่ะ การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ เพราะมันมีแต่ค่าใช้จ่ายทั้งนั้น"

"หนูก็ลองสอบถามดูแล้วกันว่ามีใครที่พอจะรับเลี้ยงเด็กได้ไหม แต่ถ้ามีคนรับเลี้ยงแล้วต้องดูแลหลายคน ลุงก็ไม่แนะนำนะ เพราะกลัวจะดูแลลูกของเราไม่ดีพอ ก่อนจะตกลงกับใครก็สอบถามดี ๆ ก่อนล่ะ"

"ขอบคุณมากค่ะ แล้วหนูสามารถเริ่มทำงานได้เลยใช่ไหมคะ"

"ใช่ อีกสองวันก็เริ่มงานได้เลย เดี๋ยวคืนนี้จะมีผู้ดูแลฝ่ายหญิงเข้ามาทำสัญญาจ้างงานว่าจะทำระยะเวลาเท่าไหร่ แล้วก็ทำสัญญาเรื่องอยู่ในที่พักของไร่นี้ พร้อมกับเอาชุดฟอร์มของทางไร่มาให้ด้วย ถ้าเป็นพนักงานใหม่เขาจะแจกฟรีก่อน แต่ถ้าเสื้อผ้าเกิดฉีกขาดหรือชำรุด ต่อไปก็ต้องใช้เงินซื้อเองนะ เพราะทางไร่เขาช่วยแค่ครั้งแรกเท่านั้น"

"ขอบคุณมากเลยค่ะ"

"อ้อ...ลุงขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้ามีผู้ดูแลโซนนี้มาทำสัญญา หนูก็ต้องอ่านกฎอย่างละเอียดด้วยล่ะ ต้องจำและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วยล่ะ เพราะเจ้าของไร่แห่งนี้เป็นคนเข้มงวดมาก แล้วก็ไม่ค่อยให้โอกาสพนักงานที่ทำผิดกฎด้วย เพราะแบบนั้นถึงได้มีการรับสมัครพนักงานอยู่ตลอด คงจะเข้าใจใช่ไหมว่าเพราะอะไร"

"เข้าใจค่ะ"

"งั้นก็ขอให้อดทนเข้าล่ะ เพราะงานมันค่อนข้างหนักด้วย ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้จะทำงานสู้แดดไหวหรือเปล่า"

"หนูจะพยายามค่ะ"

เพลงขวัญได้ห้องพักคนงานที่ชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องพักของพนักงานหญิงล้วน เธอเดินทางเข้ามาอยู่ในไร่แห่งนี้โดยกระเป๋าลากติดตัวมาสองใบ เป็นเสื้อผ้าของเธอกับของบุตรสาวและของจำเป็นมาด้วยบางส่วนเท่านั้น ซึ่งเธอไม่สามารถขนมาทั้งหมดได้ จึงต้องเก็บของทุกอย่างไว้ที่หอพักเก่าตามเดิม

ในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีแค่พัดลมติดผนังหนึ่งตัวและมีระเบียงด้านนอกเพียงเท่านั้น เพราะที่นี่ต้องใช้ห้องน้ำรวมกับคนงานในไร่คนอื่น

"เรายังไม่มีผ้าห่มเลยนะลูก เพราะแม่ไม่ได้เตรียมมาเลย แม่คิดว่าจะมีที่นอนให้ งั้นคืนนี้ก็นอนห่มผ้าขนหนูไปก่อนนะคะคนเก่ง"

"แม่จ๋า แม่จ๋าต้องนอนกอดหนูด้วยนะคะ"

"แน่นอนสิลูก แม่จะนอนกอดหนูทั้งคืนเลยนะ แล้ววันพรุ่งนี้เราก็ค่อยไปหาซื้อที่นอนใหม่กันดีไหมลูก"

"แม่จ๋า เยาจะไปเที่ยวกันหยอคะ"

"ใช่ค่ะลูก พรุ่งนี้เราได้เดินซื้อของเข้าห้องด้วยกันนะคะ"

"เย้...แม่จ๋า หนูอยากเย่นของเย่นด้วย หนูอยากมีของเย่นจังเยยค่ะ"

"แม่ขอโทษนะคะที่มีแต่ของเล่นเก่า ๆ ให้หนู ไว้เดี๋ยวแม่ทำงานได้เงินเดือนแล้ว แม่จะพาหนูไปซื้อของที่อยากได้นะคะ"

"แม่จ๋าพูดจริงนะ"

"จริงค่ะลูก"

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนพิเศษ NC Special 2 จบบริบูรณ์

    ...สามสิบนาทีต่อมา"พี่เขม อื้อ...ทำอะไรคะ" เพลงขวัญก็ทำเสียงงัวเงียเมื่อจู่ ๆ ก็โดนสามีกวนใจ ฝีปากอุ่นร้อนก็ค่อย ๆ สัมผัสเรือนร่างของเพลงขวัญไปทุกสัดส่วน ซึ่งเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกถอดออกไปตั้งแต่ตอนไหนเพลงขวัญก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้เธอกำลังถูกมือแกร่งสัมผัสไปทั่วทุกจุด โดยเฉพาะริมฝีปากของเขาที่กำลังวนลิ้นเป็นวงกลมไปรอบเนินอกของเธอและนิ้วแกร่งที่กำลังกระตุ้นและสัมผัสจุดอ่อนนุ่มใต้สะดืออย่างไม่น้อยหน้ากัน"ยะ...อย่านะคะ อื้อ ขยับนิ้วแรงเกินไปแล้ว อ๊า...""น่ารักจังเลย พอตื่นก็เสร็จแล้วเหรอครับ""แล้วลูกล่ะคะ ขวัญข้าวไปไหน""ไม่ต้องห่วงครับ ตอนนี้ทางสะดวก เพราะขวัญข้าวกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่เตียงของตัวเองแล้วล่ะ แถมพี่ก็ยังอ้อนลูกด้วยนะว่าอย่าพึ่งกวนเวลาพ่อกับแม่ อยากจะขอเวลาหนูสักหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้ก็คงจะทำตามคำขอของพ่อจ๋าอยู่แน่นอนเลยล่ะมั้ง""หนึ่งชั่วโมงอะไรกันคะ""ก็หนึ่งชั่วโมงของเราสองคนไงครับ เดี๋ยวกว่าเราจะทำเสร็จ พี่ก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปรับของขวัญกลับจากที่เรียนพิเศษก็ยังทันเลย หนูรู้หรือเปล่าว่าความปรารถนาของพี่ไม่เคยลดลงเลยนะ เวลาที่อยู่ใกล้หนู ตอนนี้พ

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนพิเศษ Special 1

    "เสร็จหรือยังจ๊ะของขวัญ เดี๋ยวเราต้องรีบออกไปที่ไร่แล้วนะลูก""แม่จ๋า รอหนูด้วยค่ะ""เร็วหน่อยนะคะ เดี๋ยวพ่อจะไปตรวจงานที่ไร่ไม่ทันนะลูก""เสร็จแล้วค่ะแม่จ๋า หนูมาแล้วค่ะ""รีบเร่งเลยค่ะลูก เดี๋ยวไม่ทันนะคะ""ทันแน่นอนค่ะ เดี๋ยวให้ลุงสิงห์บึ่งรถไปอย่างไวเลย""ขึ้นมาได้แล้วครับของขวัญ เดี๋ยวพ่อจะไปตรวจงานไม่ทันนะลูก""แล้วนี่คิดยังไงถึงอยากจะมาตรวจงานกับพ่อแม่ล่ะคะของขวัญ""หนูไม่ได้อยากไปตรวจงานหรอกค่ะ หนูแค่อยากจะไปเจอทุกคนที่โซนห้าค่ะแม่จ๋า""ก็เพิ่งไปเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วเองนี่ลูก หนูอยากไปอีกแล้วเหรอคะ""ก็หนูคิดถึงป้าเฟิร์นแล้วก็คิดถึงทุกคนนี่คะ""แม่ไม่ได้ว่าอะไรหรอก แม่ก็แค่ถามเฉย ๆ น่ะลูก""งั้นเดี๋ยวก็รอพ่อไปตรวจไร่เสร็จก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพ่อค่อยพาหนูไปนะ""เดี๋ยวตอนที่ไปตรวจโซนห้า หนูขอแวะลงก็ได้ค่ะพ่อจ๋า""ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพ่อก็ไปตรวจโซนอื่นให้หมดก่อน แล้วก็ค่อยไปโซนห้าเป็นโซนสุดท้ายก็แล้วกัน ดูเหมือนว่าแม่ของหนูก็น่าจะอยากไปด้วยเหมือนกันนะ""วันนี้เป็นวันเกิดพี่เฟิร์นด้วยค่ะ ก็เลยอยากจะแวะไปสุขสันต์วันเกิดซะหน่อย""แม่จ๋าก็ไม่ลืมสินะคะ เพราะว่าหนูก็เตรียมของขวัญให้ป้าเฟ

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 57 | คำมั่นสัญญา

    สองปีต่อมา"แง แง แง""แม่จ๋า น้องขวัญข้าวร้องอีกแล้วค่ะ""โอ๋ ๆ ๆ น้องคงจะหิวนมน่ะลูก แล้วนี่หนูยังไม่แต่งตัวอีกเหรอคะ เดี๋ยวต้องไปโรงเรียนแล้วนะลูก""หนูแค่อยากมาหอมน้องก่อนไปเรียนน่ะค่ะ แต่ไม่คิดว่าน้องจะตื่น หนูพยายามหอมเบา ๆ แล้วนะคะแม่จ๋า""ไม่เป็นไรค่ะลูก น้องร้องเพราะน้องหิวนมค่ะ งั้นก็ไปแต่งตัวได้แล้วนะคะของขวัญ ลุงสิงห์น่าจะเอารถออกมารอรับแล้วมั้งลูก""งั้นหนูไปแต่งตัวก่อนนะคะ หนูทานข้าวอิ่มแล้วค่ะแม่จ๋า""เก่งมาก ๆ เลยลูก งั้นก็ไปแต่งตัวเลยค่ะ เดี๋ยวแม่เอาน้องนอนก่อนนะคะ"ยี่สิบนาทีผ่านไป"ลูกหลับแล้วเหรอหนู""เพิ่งหลับไปเมื่อกี้เองค่ะ ส่วนของขวัญก็ไปโรงเรียนแล้ว เพิ่งออกไปเมื่อห้านาทีก่อนนี่แหละค่ะ""ช่วงอายุนี้ก็มีแค่กินกับนอนนั่นแหละนะ""ใช่ค่ะ แล้วนี่พี่เขมทานข้าวหรือยังคะ เพิ่งไปตรวจไร่ช่วงเช้ามา คงจะเหนื่อยแย่เลย""ยังเลย เดี๋ยวว่าจะทานพร้อมหนูนี่แหละ ช่วงนี้พี่ก็ยุ่ง ๆ เรื่องไร่เพราะยังอยู่ในช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิตน่ะ เราไม่ค่อยได้ทานข้าวพร้อมกันมาเกือบสัปดาห์แล้วนะ""เอ่อ...พี่เขมนับวันได้เลยเหรอคะเนี่ย หนูก็ยุ่ง ๆ ดูขวัญข้าวจนไม่มีเวลาเหมือนกัน แล้วเป็นยังไงบ้างคะงานท

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 56 | พ่อที่แท้จริงของของขวัญ

    งานพิธีฉลองมงคลสมรสของพ่อเลี้ยงรังสิมันตุ์และภรรยาสาวก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีแขกเหรื่อมากมายมาร่วมเป็นสักขีพยานกันอย่างเนืองแน่น โดยเฉพาะคนใหญ่คนโตในวงการเกษตรกรรมและวงการธุรกิจในจังหวัดเชียงใหม่ที่มาร่วมงานกันอย่างมากมาย ซึ่งเป็นงานฉลองมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจนเป็นที่ฮือฮาไปทั่วทั้งจังหวัดเชียงใหม่"ขอบคุณมากนะคะลุงที่มาร่วมงานแต่งงานของหนูในวันนี้ ขอบคุณมากนะคะที่เคยให้โอกาสและช่วยเหลือหนูได้เข้ามาทำงานที่ไร่แห่งนี้ ถ้าไม่อย่างงั้น หนูก็คงไม่มีความสุขเหมือนในตอนนี้แน่นอนเลยล่ะค่ะ""ลุงก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะลูก ขอให้มีความสุขมาก ๆ หนูก็แต่งงานเข้าพิธีวิวาห์แล้ว แต่ยัยเวียงพิงค์หลานลุงนี่สิ ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะมีใครเลย""ลุงละก็ หนูมัวทำแต่งานจะเอาเวลาที่ไหนมาหาแฟนล่ะคะ""ขอบคุณมากนะเวียงพิงค์ที่มาร่วมงานในวันนี้ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างด้วย ที่เธอคอยช่วยหางานให้ฉันในตอนที่ฉันเดือดร้อนที่สุด ถ้าไม่มีเธอกับลุง ชีวิตของฉันจะเป็นยังไงก็ไม่รู้เลย อาจจะไม่ได้มายืนเป็นเจ้าสาวในคืนนี้ก็ได้ ขอบคุณจริง ๆ นะ""ฉันก็ขอให้เธอกับพ่อเลี้ยงมีความสุขมาก ๆ นะเพลงขวัญ แล้วก็ยินดีกับ

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 55 | แต่งงานกับฉันไหม

    "พ่อเลี้ยง เอ่อ...พี่พูดอะไรน่ะ ตะ...แต่งงานเหรอคะ" เพลงขวัญเอ่ยถามเสียงแผ่วด้วยความไม่แน่ใจ คิดว่าตัวเองคงจะหูฝาดไปแน่ ๆ"หนูอยากสร้างครอบครัวและอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตหรือเปล่า พี่ขอโทษนะที่คำขอแต่งงานของพี่มันไม่ได้สวยหรูอะไร เพราะมันไม่ได้เซอร์ไพรส์และไม่ได้ไปขอในสถานที่ที่พิเศษแบบคู่รักคนอื่น แต่พี่แค่ไม่อยากรอและไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว ตอนนี้พี่ได้แต่วาดฝันไว้ว่าอยากจะให้อนาคตข้างหน้าของพี่ มีหนูและของขวัญเดินเคียงข้างพี่ตลอดไป จะขอเป็นแบบนั้นได้หรือเปล่า""มันไม่เกี่ยวหรอกนะคะว่าคำขอแต่งงานมันจะต้องทำแบบไหน จะต้องสวยหรูหรือเปล่า คนแบบหนูจะคู่ควรกับคำขอแต่งงานแบบนี้หรือเปล่าคะ เพราะหนูไม่ได้ตัวคนเดียวแถมยังมีลูกติดด้วยนะ ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าในชีวิตนี้ ตัวเองจะถูกใครสักคนมาขอแต่งงานแบบนี้ จนคิดว่านี่คือความฝันด้วยซ้ำ ถ้าเกิดว่าหนูไม่ได้ฝันไป นี่มันเกินกว่าที่คิดไว้อีก พี่อยากจะแต่งงานกับหนูจริง ๆ เหรอคะ""ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ ก็เพราะว่าพี่มั่นใจถึงได้ถามไง เพราะว่าพี่อยากจะให้หนูอยู่เคียงข้างพี่ไปทุกย่างก้าวของชีวิตนับต่อจากนี้ ถึงพี่จะไม่ใช่คนที่โรแมนติก ถึงพี่จะบ้างาน

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 54 | เรียกพี่กับฉันสิ

    "ให้ของขวัญมาเรียนไกลแบบนี้จะดีหรือเปล่าคะพ่อเลี้ยง""ไม่หรอก ฉันแค่อยากให้ของขวัญได้เรียนปรับพื้นฐานก่อนแค่นั้นเอง ช่วงนี้ก็อาจจะเหนื่อยหน่อยเพราะของขวัญมาเข้าเรียนเตรียมอนุบาลตอนอายุสี่ขวบแล้ว ซึ่งกลัวจะเรียนไม่ทันคนอื่นที่เคยเรียนตั้งแต่สามขวบน่ะสิ ก็เลยอยากจะให้ไปปรับพื้นฐานและลองเรียนที่นั่นดูก่อน เพราะที่นั่นมันฝึกการเข้าสังคมและสภาพแวดล้อมได้ดีทีเดียว อันนี้เพื่อนของฉันแนะนำมาอีกทีน่ะ""แบบนี้นี่เอง เพราะถ้าไปเรียนโรงเรียนนานาชาติ นักเรียนที่อยู่ในรุ่นราวคราวเดียวกับของขวัญก็เรียนนำหน้าไปก่อนแล้วสินะคะ ก็เลยต้องไปปรับพื้นฐานก่อนที่จะไปเรียนที่นานาชาติใช่ไหม""ใช่ เพราะนานาชาติเขาใช้หลักสูตรสากล ต้องสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษด้วย แต่ของขวัญก็ยังไม่ค่อยได้พูดสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษเลย แต่ดีที่ว่าเธอได้สอนพื้นฐานท่องคำศัพท์มาบ้าง ของขวัญก็พอมีพื้นฐานค่อนข้างดี แต่ถ้าไปเข้าเรียนตอนนี้เลยก็คงจะตามเพื่อนไม่ทันแน่ เพราะเพื่อนก็ปูพื้นฐานมาตั้งแต่เตรียมอนุบาลหนึ่งแล้ว""นั่นสิคะ แต่ถ้าให้ของขวัญเรียนนานาชาติแบบนี้ จะกดดันของขวัญเกินไปไหมคะพ่อเลี้ยง""ไม่หรอก ก็ลองให้เรียนไปก่อน การจะเรียนเก่งภ

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 52 | ทายาทตัวน้อยแห่งไร่รังสิมันตุ์

    "น่าคิดถึงจัง เวลาผ่านไปเร็วมาก เผลอแป๊บเดียวก็อยู่ที่ไร่มาเกินครึ่งปีแล้วสิ พอไม่ได้ทำงานก็รู้สึกไม่ชินเลย แล้วชีวิตของเราต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปนะ ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งความจริงถูกเปิดเผยขึ้นมา ลูกสาวของเราจะได้อยู่กับเราไปตลอดหรือเปล่า หรือว่าเราจะต้องแยกจากกันนะ"เพลงขวัญย่อตัวลงนั่งพิงใต้ต้นไม้

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 50 | พ่อเลี้ยงผู้เอาแต่ใจ

    สองสัปดาห์ต่อมา"พ่อเลี้ยงจะทำอะไรเหรอคะ""ทำอะไรน่ะเหรอ ก็ย้ายของไง""เอ๊ะ? ย้ายของ? ย้ายทำไมเหรอคะ""ก็เธอเป็นแฟนฉันแล้ว แล้วทำไมเธอยังต้องอยู่ที่นี่อีกล่ะ""เอ่อ...ก็เป็นแฟนกันนี่คะ แต่ไม่ได้เป็นสามีภรรยากันสักหน่อย ทำไมถึงต้องย้ายด้วยล่ะคะ""ไม่ใช่แค่ย้ายของอย่างเดียวหรอกนะ แล้วฉันก็จะไม่ให้เธอ

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 47 | คำขอโทษของผู้ชายเอาแต่ใจ

    "ของขวัญนอนแล้วล่ะค่ะ งั้นพ่อเลี้ยงก็กลับไปได้เลยนะคะ""พอลูกนอนก็จะไล่กันเลยสินะ""ก็ของขวัญนอนแล้วนี่คะ ที่ฉันยอมให้พ่อเลี้ยงขึ้นมาก็เพราะของขวัญหรอกค่ะ ไม่อย่างงั้นไม่มีทางที่ฉันจะให้พ่อเลี้ยงขึ้นมาในห้องนี้อย่างแน่นอน""ฉันแค่ต้องการจะคุยกับเธอนิดหน่อย""คะ?""ก็ตามที่ฉันบอกไง ฉันอยากจะคุยกับเธ

  • รังสิมันตุ์ไร้ใจ   ตอนที่ 43 | เข้าทางเด็ก

    สองสัปดาห์ต่อมา"พ่อจ๋า พ่อจ๋ามาแย้วหยอคะ"วันนี้ก็เป็นอีกวันที่รังสิมันตุ์ต้องมาตรวจงานที่ไร่ ซึ่งนั่นก็สร้างความแปลกใจให้กับคนงานในไร่เป็นอย่างมาก เพราะปกติรังสิมันตุ์ไม่เคยอุ้มของขวัญเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่อนุญาตให้ยืนอยู่ใกล้ตัวเองได้ แต่วันนี้กลับอุ้มของขวัญไว้ในอ้อมแขน หลังจากที่ของขวัญยื่นมือทั้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status