บทที่ 2

พระสุรเสียงเรียบนิ่งติดจะรำคาญตรัสอย่างเฉียบขาด ทำเอาหลี่กงกงต้องรีบกราบทูลเป็นพัลวัน

“พูดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมพูดแล้วพ่ะย่ะค่ะ เมื่อเช้าหลังจากเสียนเฟยกลับจากตำหนักฮองเฮา เห็นนางกำนัลน้อยบอกว่าทรงประชวรพระวาโย ฝ่าบาทจะเสด็จไปทอดพระเนตรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

คราวนี้มือหนาวางพู่กันลงบนแท่นวางเสียงดังปึก! ตวัดสายพระเนตรมองขันทีข้างกาย จากนั้นก็ถอนหายใจยืดยาวออกมาอย่างเอือมระอา

“เจ้าก็เห็นเราเป็นหมอหลวงเช่นกันหรือหลี่กงกง” 

ลูกไม้ของสตรีในวังหลังเขาเห็นจนชินตา ป่วยแล้วไม่ยอมรักษาตัวให้ดี กลับให้ข้ารับใช้วิ่งวุ่นมารายงานตน ก็แค่แผนเรียกร้องความสนใจไม่ใช่หรืออย่างไร

“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

“เอาเถอะ ๆ เห็นแก่หน้าราชครูเสิ่นเราจะไปเยี่ยมนางสักครั้งก็แล้วกัน”

“กระหม่อมจะให้คนไปแจ้งตำหนัก...”

หลี่กงกงยังพูดไม่ทันจบ โอรสสวรรค์พลันยกพระหัตถ์ห้ามเอาไว้ กายหนาหยัดขึ้นยืนตรงหลังโต๊ะทรงงานก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำออกไปแม้ในใจจะเบื่อหน่ายเพียงใดก็ตาม

ตำหนักหรงหวา

สตรีร่างเพรียวบางในอาภรณ์ชาววังสีม่วงอ่อน กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตั่งตัวยาว ให้นางกำนัลข้างกายบีบนวดไปพลางขยับมือจิบน้ำชาไปพลาง ทว่าใบหน้ากลับดูขาวซีดอย่างเห็นได้ชัด

“เสียนเฟยเพคะ นี่ก็เลยยามอู่มาแล้วตำหนักหย่งซินยังไม่มีความเคลื่อนไหว หรือว่าฝ่าบาท...”

นางกำนัลน้อยข้างกายเว้นคำพูดไว้เพียงเท่านั้น เพราะเป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่เหล่าสนมล้มป่วย นอกจากตำหนักไทเฮาแล้วฝ่าบาทก็แทบไม่เคยเสด็จไปเยี่ยมเยียนตำแหน่งใด

“ข้าชินเสียแล้ว ครั้งนี้ก็แค่ลองดูเท่านั้น ถ้าพระองค์เสด็จมาเจ้าคิดว่าใครกันเล่าจะเสียหน้า”

“แน่นอนว่าต้องเป็นคนผู้นั้น แต่ถ้าฝ่าบาททรงเสด็จมา แล้วเห็นพระองค์นอนจิบชาอย่างสบายใจเช่นนี้ จะไม่เป็นการดีนะเพคะ”

เสียนเฟยตระกูลเสิ่นปรายหางตามองข้ารับใช้ก่อนจะหัวเราะออกมา ส่ายใบหน้าไม่เอ่ยสิ่งใด นางเพียงยกชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ต่อไป...

ฝ่ายหน้าตำหนักหรงหวา ตอนนี้หลี่กงกงกำลังยืนอ้าปากพะงาบ ๆ สีหน้ากระอักกระอ่วน หลังได้ฟังคำพูดของนายบ่าวที่ลอยออกมาจากด้านใน ลอบมองนายเหนือหัวของตนที่หน้าดำคล้ำเป็นก้นหม้อก็ยิ่งประหวั่นพรั่นพรึง

“เห็นหรือไม่ นางป่วยเสียที่ใดกัน”

“เอ่อ ใช่แล้ว ฝ่าบาททรงพระปรีชาพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นเสด็จกลับตำหนักหย่งซินหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไปตำหนักโซ่คัง เราไม่เจอเสด็จแม่หลายวันแล้ว”

หลี่กงกงตอบรับยกแซ่ปัดในมือโบกเป็นสัญญาณให้ขบวนเสด็จถอยห่างจากตำหนักหรงหวา มุ่งหน้าไปยังตำหนักโซ่คังที่ประทับของไทเฮาทันที

จ้าวหลงเหว่ย ขึ้นครองราชย์ตั้งแต่มีพระชนมายุสิบเจ็ดพรรษานับจากวันนั้นก็ผ่านมาสิบปีแล้ว บ้านเมืองภายใต้การปกครองของพระองค์สงบสุขร่มเย็น พืชพันธุ์ธัญญาหารพร้อมมูล ท้องพระคลังอัดแน่นด้วยทรัพย์สิน เหล่าสตรีในวังหลังของพระองค์ก็มีมากจนใช้ไม่หวาดไม่ไหว...

ทว่าสิ่งที่ทำให้ไทเฮาและเหล่าขุนนางเป็นกังวลก็คือ แม้สตรีในวังหลังเยอะราวกับขนวัว ฮ่องเต้หว่านเชื้อพันธุ์มังกรทุกย่อมหญ้า แต่ไม่มีสนมนางใดให้กำเนิดทายาทเลยสักคน!