ราคีร้าย 9

“ระวังหน่อยสิ” เขาเอ็ดเธอเมื่อตอนนี้ทุกอย่างกลับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว และตอนนี้เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่ไหว เพราะร่างนุ่มนิ่มเปลือยเปล่าทาบทับเหนือร่าง และมือของเขาก็กอดรัดตรงหน้าอกอวบอูมของพาขวัญ

          “คะ...ฉันขอโทษ ก็อยู่ๆ คุณก็เข้ามาในห้อง ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว” เธอบอกเขาเสียงสั่นแผ่ว เธอยังตกใจไม่หาย หากเมื่อครู่เธอลื่นล้มลงไป ไม่รู้ว่าลูกในท้องจะเป็นยังไงบ้าง ดีที่เขาเข้ามารับไว้ทัน นึกแล้วใจก็หาย แต่ยังไงเขาก็ไม่ควรเข้ามาในห้องนี้

          “ลุกไหวไหม”

เขาถามเสียงเรียบพร้อมกับดันร่างเหนือร่างตัวเองให้ลุกขึ้น เพราะตอนนี้เขารู้สึกร้อนวูบวาบกลางกายความเป็นบุรุษ พาขวัญลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้ตัวเธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น เมื่อครู่เขายอมรับตอนเห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาตกใจมากและก็รู้สึกอยากมองร่างอวบอิ่มขาวๆ ของเธอนานๆ แต่ยังดีที่เขาดึงสติตัวเองกลับมาทัน ไม่งั้นเธอได้ล้มหงายหลังกระแทกพื้นและอาจแท้งลูกก็ได้

          “ขอบคุณค่ะ” เมื่อถูกดันให้ลุกขึ้นได้ เธอก็เอ่ยขอบคุณคนที่ลุกขึ้นตามตนเอง เธอมองตามสายตาของคนตัวโตที่ตอนนี้เอาแต่เงียบแล้วก็ต้องยกมือขึ้นปิดอกตัวเอง สองขาไขว้ปิดความเป็นสาว

          “คะ...คุณอชิระ คุณเข้าไปในห้องน้ำก่อนได้ไหมคะ” เธอไม่ได้สั่งเขา แต่ขอร้องให้เขาทำตาม

          “ทำไมฉันต้องเข้าไปด้วย เธอก็ไม่ใช่คนอื่น จะว่าไปเธอก็เป็นเมียฉันนะพาขวัญ” เขามองสำรวจร่างงามเปลือยเปล่าอวบอิ่มตรงหน้าที่ตอนนี้เจ้าตัวงอตัวขดตัวหลบสายตาของเขา ยิ่งเธอขยับตัวห่อตัวหดตัว เขาก็ยิ่งปวดร้าวทรมานจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความยากลำบาก

          “คะ...คุณ...”

          “ทำไมล่ะ อย่าบอกว่าไม่ใช่นะ เพราะเราก็เคยได้กันมาแล้ว และเธอก็บอกเองว่าเด็กในท้องเป็นลูกของฉัน” ครั้งนี้อชิระไม่ได้พูดเปล่า แต่ยื่นมือไปวางบนไหล่เล็กสั่นเทาของเธอด้วย

          “คะ...คุณ...”

          “ทำไม? เธอไปแต่งตัวให้เรียบร้อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ ถ้าชักช้า ฉันอาจจะไม่คุยแล้วก็ได้นะ แต่จะทำอย่างอื่นแทน”

อชิระโน้มหน้าลงไปกระซิบข้างแก้มนวลของหล่อน เพียงแค่ชิดใกล้ เขาก็ได้กลิ่นกายของหล่อน และกลิ่นของเธอเนี่ยแหละน่ากลัว ทั้งๆ ที่เธออาบน้ำมา มันน่าจะเป็นกลิ่นสบู่ กลิ่นนั้นหอมแบบที่เขาเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่ากลิ่นอะไรกันแน่ เพราะเกิดมาไม่เคยได้กลิ่นนี้จากที่ไหนนอกจากตัวของพาขวัญ

          “คะ...ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นแล้วก็เหลือบตามองไปยังกระเป๋าย่ามของตัวเองที่อยู่ห่างออกไปสองก้าวเดิน

          “รีบสิ ยืนนิ่งทำไม”

          “คุณอชิระหันหลังไปหน่อยได้ไหมคะ ฉันจะเดินไปเอาของในย่าม” เธอบอกเขาพร้อมกับส่งสายตาขอร้องไป เพราะตอนนี้เธอทั้งอายและรู้สึกหนาว สายตาที่มองตอบมามันแฝงอะไรบางอย่าง เขามองเธอราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัว

          “อืม” อชิระครางรับปากแล้วก็หันหลังให้อย่างที่เธอต้องการ เพราะเขาเองก็ไม่อยากมองร่างอวบอิ่มยั่วยวนนานกว่านี้เหมือนกัน ยิ่งมองยิ่งจ้อง ความเป็นบุรุษกลางกายระหว่างขาก็ยิ่งร้อนรุ่มทรมาน

          พาขวัญมองจนแน่ใจแล้วว่าเขาจะไม่หันกลับมาอีก เธอจึงเดินไปหากระเป๋าย่ามของตัวเองเพื่อนำผ้าเช็ดตัวผืนเล็กของตัวเองออกมาเช็ดตัวให้แห้งและก็ชุดไม่กี่ชุดในกระเป๋า เลือกเสื้อยืดสีชมพู่อ่อนตัวใหญ่และกางเกงวอร์มเอวยืดสีดำออกมา และชุดชั้นในเข้าชุดสีเนื้อของเธอออกมา เมื่อได้ชุดครบแล้วก็มองไปยังคนตัวโตที่ยืนหันหลังนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำ หญิงสาวก็รีบจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย ส่วนคนที่บอกว่าหันหลังนั้นก็แอบใช้หางตามองพาขวัญตลอดเวลาที่หล่อนยุ่งกับการแต่งตัว

          “เสร็จแล้วค่ะ” พอจบคำบอกของหญิงสาว อชิระก็รีบหันมาทันทีพร้อมกับก้าวเดินผ่านหน้าเธอไปนั่งที่ปลายเตียงเล็ก

          “เธอก็มานั่งด้วยกันสิ” มือใหญ่ตบมือที่พื้นที่ว่างข้างๆ ตนเอง

          “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยืนได้”

          “ตามใจ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากต้นคอระหงของหล่อนเลย เขาอยากซุกไซ้ซอกคอของหล่อนและกัดเม้มให้เกิดรอยเหลือเกินตอนนี้

          “คุณอชิระมีอะไรรึเปล่าคะ เห็นบอกมีเรื่องจะมาตกลงกับฉัน”

          “ก่อนอื่นเธอมีชื่อเล่นไหมพาขวัญ ฉันว่าเรียกพาขวัญมันยาวไป”

          “มีค่ะ เรียกฉันว่าขวัญก็ได้ค่ะ”

          “อือ...งั้นก็เลิกเรียกฉันชื่อเต็มด้วยนะ ฟังแล้วขัดหูยังไงไม่รู้ เรียกฉันอชิเหมือนคนในบ้านนี้ก็พอ”

          “ค่ะ”

          “อยู่ที่บ้านหลังนี้เธอเป็นเพียงแม่บ้านเท่านั้น เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร เธอจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะคลอดลูก และระหว่างอยู่ที่นี่ เธอก็ทำงานเหมือนเด็กรับใช้ในบ้านทั่วไป ไม่มีอภิสิทธิ์พิเศษสำหรับเธอ แม้ว่าเธอจะอุ้มท้องลูกของฉันหรือไม่ก็ตาม และพยายามเลี่ยงการเจอกับคุณแม่ของฉันด้วย อย่าเสนอหน้าไปให้ท่านเห็นถ้าไม่จำเป็น”

          “ค่ะ ฉันจะอยู่ในที่ของฉัน คุณไม่ต้องห่วงค่ะ”

          “ดี และถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้ ต้องการอะไรฉันจะซื้อมาให้ หรือเธอจะไปซื้อเองก็ได้ ฉันจะให้เงินเดือนเธอเดือนละเจ็ดพันไว้ใช้จ่ายซื้อของใช้ส่วนตัวและเก็บไว้ไปหาหมอตามนัดตรวจ เธออยู่บ้านหลังนี้ไม่ได้เช่า แถมข้าวปลาก็ฟรี ฉะนั้นฉันให้เธอเดือนละเจ็ดพันก็ถือว่าเยอะมากแล้ว งานในบ้านเธอก็ช่วยเท่าที่เธอทำไหวก็แล้วกัน เพราะเด็กรับใช้ในบ้านรู้ว่าเธอท้อง ไม่มีใครให้เธอทำงานพวกยกของแบกหามอะไรหรอก”

          “คุณไม่เห็นต้องให้เงินเดือนฉันเลยค่ะ เพราะแค่ที่คุณให้ที่ซุกหัวนอนและมีข้าวให้กิน แค่นี้ก็มากพอแล้ว”