ราคีร้าย 10

“เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่มีเงิน เวลาไปหาหมอหรือซื้อของที่จำเป็น เธอจะเอาเงินมาจากไหน ฉันไม่ได้ใจดำขนาดนั้นหรอกนะ ให้ก็เอาไปเถอะ”

ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยใจดีกับผู้หญิงที่ไม่ใช่คนในครอบครัวเลยนะ แต่กับพาขวัญ เขาบอกตัวเองว่าเพื่อลูก ถึงแม้ว่าเด็กจะยังไม่ได้ตรวจดีเอ็นเอ แต่เขาก็อยากจะดูแล เพราะถ้าเป็นลูกของเขาจริงๆ เขาจะได้ไม่เสียใจกับเวลาที่ผ่านมา

          “ขอบคุณนะคะที่เมตตาฉันกับลูก”

          “ฉันไม่ได้เมตตาหรอก ฉันแค่ทำเพื่อเด็กในท้อง เพราะถ้าคลอดและตรวจดีเอ็นเอแล้วเขาเป็นลูกฉันจริง ฉันจะได้ไม่รู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดที่ไม่ได้ดูแลเขาตอนอยู่ในท้องของเธอ”

          “ค่ะ คุณทำเพราะลูก”

          “ดี ฉันหมดธุระแล้ว ถ้ามีอะไรฉันจะบอกอีก ว่าแต่เธอมีโทรศัพท์ไหม” เขาถามเมื่อเห็นว่ากระเป๋าย่ามของหล่อนจะมีของมากมายเหลือเกินอยู่ข้างใน

          “มีค่ะ”

          “เอาเบอร์เธอมาสิ” ว่าแล้วเขาก็ล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมาเพื่อกดเบอร์โทรของเธอไว้ เผื่อเวลามีเรื่องด่วนจะได้โทรคุยได้ หรือเวลามีเรื่องจะคุยจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินมายังตึกคนรับใช้

          “ค่ะ” แล้วเธอก็บอกเบอร์โทรของตัวเองให้กับชายหนุ่ม และไม่นานเขาก็กดโทรหาเธอ

          “เผื่อเวลามีเรื่องด่วนหรือเวลามีเรื่องอยากคุยด้วย แต่ไม่อยากเดินมาตึกคนใช้ ฉันจะโทรหาเธอ”

          “ค่ะ”

          “และถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ แต่ต้องจำเป็นและสำคัญเท่านั้น”

          “ค่ะ”

          “พูดเป็นแค่คำนี้คำเดียวรึไงขวัญ”

          เงียบ!

          หึ!

          “โอเค ฉันไปแล้ว เธอก็พักผ่อนเถอะ เมื่อเช้าอาเจียนจนแทบไม่มีแรงเดินนี่” พูดจบเขาก็กำมือถือแน่นเดินไปเปิดประตูห้องออกไปโดยไม่หันกลับมามองเจ้าของห้องอีก

          เฮ้อ!

          พออชิระออกไปแล้ว เธอก็ถอนหายใจดังออกมาพร้อมกับสาวเท้าเร็วๆ ไปกดล็อกประตูห้องของตัวเองแล้วกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงแล้วก็คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ คิดแล้วก็พานหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เมื่อกี้เธอเปลือยต่อหน้าเขาและเขาก็กอดเธอ แถมมือของเขาก็จับหน้าอกของเธอ คิดแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวตัวเองบิดตัวไปมา

          “บ้า...ยัยขวัญ มาเขินอะไรกับเรื่องแบบนี้” เธอบ่นว่าตัวเองแต่ก็ยังอมยิ้มเขินอาย สองแก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้สองแก้มนั้นแดงมากแค่ไหน

พรพจีมองพาขวัญที่กำลังช่วยเด็กรับใช้ในบ้านคนอื่นทำความสะอาด แล้วนางก็เบะปากเล็กน้อยให้กับภาพที่เห็นแล้วก็เดินผ่านเข้าไปในห้องนั่งเล่น โดยมีผ่องแม่บ้านเก่าแก่และเป็นคนสนิทของตัวเองเดินตามไปด้วย ก่อนหน้านั้นผ่องลากลับไปที่บ้านต่างจังหวัดและเพิ่งกลับมาเมื่อสามวันก่อน นางจึงมีเพื่อนได้พูดคุยและคิดแผนการกลั่นแกล้งพาขวัญ

          ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่อชิระ ลูกชายของนางพาพาขวัญเข้ามาอยู่ในบ้านของนาง ยิ่งตอนนี้ท้องของเธอโตขึ้นทุกวัน และก็เหมือนว่าลูกชายจะใส่ใจเธอเหมือนกัน เพราะเด็กรับใช้ในบ้านต่างพูดต่อๆ กันจนมาถึงหูของนางว่าอชิระมักซื้อของกินและของบำรุงมาให้หญิงสาวทุกครั้งที่กลับมาจากทำงาน แถมลูกชายของนางก็กลับมาค้างที่บ้านเป็นประจำด้วยตอนนี้ ซึ่งเมื่อก่อนจะกลับมาค้างที่บ้านแค่วันเสาร์และวันอาทิตย์เท่านั้น

          “ผ่อง...ฉันทนไม่ไหวแล้วนะตอนนี้”

          “คุณจีอดทนหน่อยนะคะ คุณอชิบอกว่ารอแค่ให้แม่คนนั้นคลอดลูก อีกไม่นานค่ะ”

          “ไม่นาน ไม่นานแต่มันนานมากเลยนะ และตอนนี้หนูตาก็มาที่บ้านบ่อยมาก ฉันกลัวว่าหนูตาจะเสียใจและไม่พอใจ”

          “แต่คุณอชิก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับยัยเด็กนั่นไม่ใช่เหรอคะ”

          “ก็จริงอย่างผ่องว่า แต่ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ เด็กรับใช้ในบ้านก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอชิไปหาผู้หญิงชั้นต่ำที่ตึกคนใช้บ่อยนะพักหลังๆ มานี้ อีกอย่างอชิก็กลับมานอนที่บ้านทุกวัน มันผิดปกติ ฉันไม่ค่อยสบายใจเลย แล้วแบบนี้จะให้ฉันเชื่อลูกชายได้อีกเหรอ” พรพจีคิดไม่ตก ยิ่งนับวันลูกชายก็ยิ่งทำให้นางไม่มั่นใจแล้วสิว่าจะยังเหมือนวันแรกที่พาพาขวัญเข้ามาในบ้านหรือเปล่า

          “แล้ววันนี้หนูตาจะมาทานข้าวที่บ้านเราด้วยใช่ไหม ผ่องไปบอกยัยชั้นต่ำนั่นให้อยู่แต่หลังบ้านนะ ไม่ต้องเสนอหน้ามาเดินเพ่นพ่านให้คนอื่นเห็นโดยเฉพาะหนูแก้วตา”

          “ค่ะคุณจี เดี๋ยวผ่องไปจัดการให้”

          “ดีมากผ่อง ในบ้านก็มีแต่ผ่องเนี่ยแหละที่ฉันไว้ใจ ส่วนเด็กรับใช้คนอื่นๆ ก็เหมือนจะเข้าข้างมัน ฉันล่ะเกลียดมันนัก ไม่รู้ทำไมทุกคนถึงเอ็นดูมัน”

          “ใครที่คุณจีไม่ชอบ ผ่องก็ไม่ชอบค่ะ”

          “ขอบใจมากนะผ่อง เธอไปดูเด็กๆ เตรียมมื้อเย็นรอว่าที่ลูกสะใภ้ฉันเถอะ”

          “ค่ะ”

          “แล้วก่อนไปก็ไปจัดการไล่ยัยชั้นต่ำนั่นออกไปให้พ้นบริเวณบ้านใหญ่ด้วยล่ะ แล้วกับข้าวให้เธอทำกินเอง สั่งเด็กในบ้านห้ามทำกับข้าวหรือแบ่งกับข้าวให้ยัยนั่นกิน ก่อนหน้านี้ที่ฉันยอมเพราะตาอชิบอกว่ายัยนั่นแพ้ท้องหนัก แต่ตอนนี้เห็นว่าไม่แพ้ท้องแล้ว ฉะนั้นให้ทำกับข้าวกินเอง ถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องกิน”

          “รับคำสั่งค่ะคุณจี ผ่องคนนี้จะรีบจัดการให้เลยค่ะ”

          “ไปเถอะ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว จะไปเอนหลังสักหน่อย พักนี้มีแต่เรื่องให้ปวดหัวและหงุดหงิด” แล้วนายและบ่าวคู่หูก็ต่างแยกย้ายกัน