บทที่ 8 ของหมั้นจากจวนจิ้งอันโหว

บทที่ 8 ของหมั้นจากจวนจิ้งอันโหว

ต้นฤดูใบไม้ร่วง รัชศกเทียนอันปีที่สิบแปด ลมแรกแห่งสารทพัดผ่านนครหลวงอย่างเยือกเย็น ใบไม้ริมถนนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองดุจถูกย้อม เช้าวันนั้นเสียงประทัดดังสนั่นขึ้นหน้าประตูจวนสกุลเยี่ย ก่อนขบวนหีบแดงยาวเหยียดจะเคลื่อนเข้ามาจนเต็มลานหน้า

จวนจิ้งอันโหวส่งแม่สื่อมาสู่ขอ

หีบของหมั้นสามสิบหกใบวางเรียงอยู่ใต้แสงอาทิตย์ มีทั้งทองคำ ผ้าแพร ไข่มุกราตรี และโสมอายุร้อยปี บ่าวจากจวนโหวแต่งกายเรียบร้อยทุกคน เพียงมองก็รู้ว่าตระกูลมู่ให้ความสำคัญกับการแต่งงานครั้งนี้เพียงใด

เยี่ยหวยอันเชิญแม่สื่อเข้าห้องรับรองด้วยตนเอง ฟางซื่อนั่งข้างสามี สีหน้ายินดีจนปิดไม่มิด

"จิ้งอันโหวกับฮูหยินได้ยินชื่อเสียงคุณหนูรองมานาน" แม่สื่อกล่าวพลางยิ้ม "คุณชายใหญ่มู่เฉิงเยียนอายุยี่สิบเจ็ดปี แม้ยังไม่มีตำแหน่งขุนนางเต็มตัว ทว่าดูแลกองคุ้มกันกับกิจการครึ่งหนึ่งของตระกูล ทั้งยังสร้างความชอบที่ชายแดน นับว่าเหมาะสมกันยิ่งเจ้าค่ะ"

เยี่ยเหล่าฟูเหรินลูบลูกประคำ "สกุลมู่เป็นตระกูลใหญ่ หนิงเอ๋อร์ของพวกเราได้เข้าไปย่อมเป็นวาสนา"

แม่สื่อหัวเราะ "ผู้คนต่างกล่าวว่าคุณหนูรองเป็นดาวนำโชค หากสองตระกูลได้ผูกสัมพันธ์ ย่อมเกื้อหนุนกันไปอีกร้อยปี"

ถ้อยคำนี้ตรงกับสิ่งที่คนสกุลเยี่ยอยากได้ยินที่สุด

เยี่ยหวยอันมองหนังสือสู่ขอบนโต๊ะ ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงใจ สกุลมู่มีอำนาจทั้งทางทหารและการค้า หากได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน ตำแหน่งรองเจ้ากรมคลังของเขาย่อมมั่นคง มิหนำซ้ำยังอาจก้าวสูงขึ้นอีกขั้น

"เรื่องใหญ่เช่นนี้ต้องถามบุตรสาวก่อน" เขากล่าวตามธรรมเนียม ทว่าน้ำเสียงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

อวี๋หนิงถูกเรียกมาพบแม่สื่อ นางสวมอาภรณ์สีชมพู หลุบหน้ารับฟังจนแก้มแดงเรื่อ เมื่อแม่สื่อถามความเห็น นางเพียงตอบว่า

"เรื่องแต่งงานย่อมให้บิดามารดาเป็นผู้ตัดสินเจ้าค่ะ"

ทุกคนจึงหัวเราะด้วยความเอ็นดู

ชิงหรานรู้ข่าวจากปากเหลียนจือในยามบ่าย นางกำลังตรวจรอยหมึกบนผ้าที่ถูกทำลายและพบว่าหมึกนั้นผสมยางไม้เพื่อให้ซักไม่ออก

"ได้ยินว่าจวนโหวส่งของหมั้นมามากจนเต็มลานเจ้าค่ะ" เหลียนจือกล่าว "คุณชายใหญ่มู่มีชื่อเสียงเก่งกาจ แม้คนจะลือว่าเย็นชา แต่ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสีย คุณหนูรองนับว่ามีวาสนาจริง"

ชิงหรานใช้ปลายเข็มเขี่ยเส้นด้ายดำ "วาสนาของนางไม่เคยน้อยอยู่แล้ว"

"คุณหนูไม่อยากไปดูของหมั้นหรือเจ้าคะ"

"ของผู้อื่นมีสิ่งใดให้น่าดู"

แม้กล่าวเช่นนั้น ทว่าในมื้อเย็นทั้งครอบครัวกลับพูดถึงเพียงเรื่องงานแต่ง ชิงหรานจึงไม่อาจหลีกเลี่ยง

จิ่งไหวเล่าว่ามู่เฉิงเยียนเคยนำคนเพียงห้าสิบขี่ฝ่ากองโจรช่วยขบวนเสบียง ฟางซื่อกล่าวถึงจิ้งอันโหวฮูหยินว่าเป็นสตรีมีเมตตา ส่วนเหล่าฟูเหรินกำลังเลือกฤกษ์มงคลด้วยตนเอง

อวี๋หนิงฟังเงียบ ๆ ก่อนหันมาหาพี่สาว "พี่หญิงเคยพบคุณชายมู่หรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่เคย"

"ได้ยินว่าเขาอยู่ในงานสกุลหลัววันนั้น บางทีท่านอาจเห็นแล้ว"

ชิงหรานนึกถึงบุรุษอาภรณ์ดำใต้ต้นสน ทว่าไม่ได้ใส่ใจ "คนในงานมีมาก ข้าไม่รู้ว่าผู้ใดคือเขา"

"หากเป็นพี่หญิง ท่านจะอยากแต่งเข้าจวนโหวหรือไม่เจ้าคะ"

ตะเกียบในมือฟางซื่อหยุดชะงัก จิ่งไหวขมวดคิ้วทันทีราวกับคำถามนี้ไม่สมควร

ชิงหรานกลับตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "ไม่อยาก"

"เหตุใดเล่าเจ้าคะ สกุลมู่มีทุกสิ่งที่หญิงสาวต้องการ"

"สิ่งที่หญิงสาวทุกคนต้องการ ไม่ได้แปลว่าเป็นสิ่งที่ข้าต้องการ"

"เจ้าพูดเช่นนี้เพราะริษยาน้องหรือ" ฟางซื่อถามอย่างระแวง

ชิงหรานวางตะเกียบ "หากข้าบอกว่าอยาก ท่านก็จะว่าข้าคิดแย่ง หากบอกว่าไม่อยาก ท่านกลับว่าข้าริษยา เช่นนั้นท่านแม่อยากให้ข้าตอบอย่างไร"

ฟางซื่อกล่าวไม่ออก เยี่ยหวยอันจึงตำหนิว่ามื้ออาหารไม่ใช่ที่ต่อปากต่อคำ ชิงหรานลุกออกจากโต๊ะโดยกินข้าวไปไม่ถึงครึ่งถ้วย

คืนนั้น รอยเขินอายบนใบหน้าอวี๋หนิงหายไปสิ้น ราวหน้ากากถูกถอดทิ้งเมื่อไม่มีผู้ใดเห็น

นางนั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้ซุนหมัวมัวสางผมยาว ดวงตาในเงาสะท้อนเย็นชาราวน้ำแข็ง ไม่เหลือความยินดีของหญิงสาวซึ่งกำลังจะได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย

"คุณหนูไม่พอใจการแต่งงานหรือเจ้าคะ" ซุนหมัวมัวถาม

"มู่เฉิงเยียนใช้ชีวิตอยู่กับกองทหารและขบวนสินค้า ปีหนึ่งไม่อยู่เมืองหลวงหลายเดือน ได้ยินว่ายังเคยสังหารโจรด้วยมือตนเอง คนเช่นนั้นจะรู้จักทะนุถนอมสตรีหรือ"

"แต่เขาเป็นทายาทจวนโหว วันหน้าท่านจะเป็นนายหญิงใหญ่"

"ตำแหน่งนายหญิงใหญ่แล้วอย่างไร" อวี๋หนิงหยิบปิ่นออกจากผม "สกุลมู่มีกฎเคร่งครัด จิ้งอันโหวฮูหยินไม่ใช่คนหลอกง่าย ข้าเข้าไปแล้วต้องก้มหน้าอยู่ใต้สายตานางทุกวัน"

นางไม่เคยต้องก้มหน้าให้ผู้ใดในจวนเยี่ย แม้แต่บิดามารดายังเกรงว่าหากขัดใจ ดาวมงคลจะกลายเป็นดาวหายนะ

เหตุใดนางต้องทิ้งชีวิตเช่นนี้ไปอยู่ในกรงของผู้อื่น

มิหนำซ้ำ หลัวจิ่นเหอ บุตรชายคนรองสกุลหลัว ยังเคยส่งบทกวีมาสามครั้ง เขามีรูปโฉมอ่อนโยนและหลงใหลนาง หากได้แต่งกับคนที่ยอมตามใจทุกอย่าง ย่อมดีกว่าอยู่กับมู่เฉิงเยียนซึ่งมีดวงตาราวกับมองคนได้ทะลุถึงกระดูก

"หนังสือสู่ขอระบุชื่อข้าหรือไม่" อวี๋หนิงถาม

"แม่สื่อกล่าวถึงท่าน แต่ในหนังสือเขียนเพียงสู่ขอธิดาสกุลเยี่ยเจ้าค่ะ"

"เหตุใดไม่ระบุชื่อ"

"ได้ยินว่าจิ้งอันโหวให้ความสำคัญกับการผูกสัมพันธ์ระหว่างตระกูล ส่วนคำว่าดาวนำโชคเป็นความประสงค์ของมู่เหล่าฟูเหริน จึงเขียนตามธรรมเนียม ไม่เจาะจงว่าธิดาคนใด"

อวี๋หนิงใช้ปลายนิ้วลูบปิ่นทองในมือ ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในดวงตา

"หมัวมัว หากก่อนวันแต่งข้าเกิดป่วยหนักจนขึ้นเกี้ยวไม่ได้ สกุลมู่จะทำอย่างไร"

ซุนหมัวมัวหยุดมือ "งานแต่งของสองตระกูลใหญ่ ย่อมเลื่อนได้เจ้าค่ะ"

"หากเลื่อนไม่ได้เล่า"

"คุณหนูหมายถึง..."

อวี๋หนิงหันไปมองเรือนของชิงหรานซึ่งอยู่ไกลออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาค่อย ๆ โค้งขึ้นอย่างเยือกเย็น

"พี่หญิงกล่าวว่านางไม่อยากแต่ง แต่คนเช่นนาง ต่อให้ถูกส่งไปแทนก็คงกัดฟันยอมรับ นางชอบทำตนแข็งแกร่งไม่ใช่หรือ"

"หากจวนมู่รู้ว่าเปลี่ยนตัวเจ้าสาว เกรงว่าจะโกรธแค้น"

"เมื่อกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว ต่อให้โกรธ พวกเขาจะส่งเจ้าสาวกลับมาให้เป็นเรื่องอื้อฉาวได้หรือ" อวี๋หนิงกล่าว "ส่วนท่านพ่อ เพียงบอกว่าการแต่งงานนี้จะช่วยรักษาเกียรติของสกุล เขาย่อมเลือกเสียสละคนที่มีค่าน้อยกว่า"

ซุนหมัวมัวมองผู้เป็นนายผ่านกระจก ก่อนค่อย ๆ วางหวีลง

"ท่านต้องมีเหตุผลที่ทำให้ทั้งจวนยอมพร้อมใจกันเจ้าค่ะ"

"เหตุผลหรือ" อวี๋หนิงยิ้มบาง "พี่หญิงมอบให้ข้ามานานแล้ว"

นั่นคือความริษยา

เพียงเติมเชื้อไฟอีกเล็กน้อย ผู้คนย่อมเชื่อว่านางทำได้ทุกอย่างเพื่อแย่งวาสนาของน้องสาว

อีกฟากหนึ่งของนครหลวง มู่เฉิงเยียนเพิ่งกลับจากค่ายทหารเมื่อได้รับแจ้งเรื่องการสู่ขอ เขาอ่านหนังสือหมั้นเพียงรอบเดียวแล้ววางลง

"ท่านแม่เชื่อเรื่องดาวนำโชคด้วยหรือขอรับ"

เสิ่นซื่อส่ายหน้า "แม่เชื่อในการผูกสัมพันธ์กับสกุลเยี่ย ส่วนย่าของเจ้าเชื่อคำทำนาย การแต่งงานครั้งเดียวทำให้ทุกฝ่ายพอใจ มีสิ่งใดไม่ดี"

"หากสตรีผู้นั้นไม่พอใจเล่า"

"แม่สื่อบอกว่านางยินยอม"

เฉิงเยียนนึกถึงหญิงอาภรณ์เขียวในงานสกุลหลัว ก่อนถามว่า "คุณหนูที่พวกท่านสู่ขอ คือผู้บรรเลงพิณหรือผู้ปักภาพหงส์"

"ย่อมเป็นผู้บรรเลงพิณ ดาวนำโชคคือคุณหนูรอง"

ชายหนุ่มไม่ได้ถามต่อ เขาเพียงรู้สึกว่าการแต่งงานซึ่งเริ่มจากผลประโยชน์และคำร่ำลือ อาจไม่ราบรื่นดังที่ผู้ใหญ่คาดหวัง