บทที่ 9 โทษของผู้ริษยา

บทที่ 9 โทษของผู้ริษยา

ฝนเย็นโปรยลงเหนือนครหลวงตั้งแต่ยามอิ๋น หมอกขาวปกคลุมหลังคาเรือนสกุลเยี่ยหนาจนมองแทบไม่เห็นชายคา กระทั่งโคมแดงซึ่งแขวนเตรียมงานมงคลยังดูเลือนรางราวกับถูกม่านบางบดบัง

ฤกษ์วิวาห์ถูกกำหนดไว้ในวันที่เก้าเดือนถัดไป

นับจากวันรับของหมั้นมีเวลาเตรียมตัวไม่ถึงหนึ่งเดือน เพราะมู่เฉิงเยียนต้องออกตรวจเส้นทางส่งเสบียงก่อนฤดูหนาว หากพลาดฤกษ์นี้ต้องรอถึงปีหน้า สองตระกูลจึงตกลงจัดงานโดยเร็ว

ทว่ายิ่งใกล้วันแต่ง อาการของอวี๋หนิงกลับยิ่งอ่อนแอ

นางเริ่มกินอาหารได้น้อย นอนหลับไม่สนิท และมักตื่นขึ้นกลางดึกพร้อมเหงื่อเย็นชุ่มหลัง ซุนหมัวมัวเล่าว่าคุณหนูรองฝันเห็นสตรีชุดสีชมพูยืนอยู่ปลายเตียง กล่าวว่าจะไม่ยอมให้นางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว

คนในจวนรู้ดีว่าชิงหรานชอบสวมอาภรณ์สีเขียวแล้ว ยังชอบสีชมพูกลีบบัว

ฟางซื่อจึงเรียกบุตรสาวคนโตไปถาม "ช่วงนี้เจ้าเคยไปเรือนหนิงเซียงหรือไม่"

"ไม่เคยเจ้าค่ะ"

"แล้วเหตุใดน้องจึงฝันเห็นเจ้า"

ชิงหรานเกือบหัวเราะ "คนในความฝันของนางสวมชุดสีชมพู จึงต้องเป็นข้าหรือ สาวใช้ทั้งจวนมีชุดสีนี้นับร้อย"

"นางไม่ได้กล่าวว่าเป็นเจ้า เพียงแต่..."

"เพียงแต่ทุกคนคิดแทนนางเรียบร้อยแล้ว"

ฟางซื่อเม้มริมฝีปาก "อีกไม่กี่วันน้องก็จะแต่งออกไป เจ้าอย่าก่อเรื่องช่วงนี้ หากทำให้สองตระกูลผิดใจกัน บิดาเจ้าไม่ละเว้นแน่"

ชิงหรานรับคำแล้วกลับเรือน นางสั่งเหลียนจือปิดประตูหน้าต่างทุกบาน และห้ามคนจากเรือนหนิงเซียงเข้ามาโดยเด็ดขาด

กระนั้นสามวันต่อมา เหตุก็ยังเกิดขึ้น

เช้าวันนั้นอวี๋หนิงลองชุดเจ้าสาวในเรือนหลัก อาภรณ์สีแดงปักหงส์ทองขับให้ใบหน้าซีดเซียวดูงดงามยิ่งขึ้น ฟางซื่อกำลังจัดชายแขนเสื้อให้บุตรสาว พลันเห็นอวี๋หนิงยกมือกุมอกแล้วล้มลง

เสียงร้องตกใจดังทั่วเรือน

หมอประจำจวนรีบมาตรวจ ชีพจรของนางสับสน ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ คล้ายได้รับสมุนไพรเย็นจัดปริมาณมาก หากปล่อยไว้อาจทำลายหัวใจและไม่อาจมีบุตรได้ในภายหน้า

ฟางซื่อแทบสิ้นสติ "เช้านี้คุณหนูกินสิ่งใดบ้าง"

ปี้เถาคุกเข่า "มีเพียงโจ๊กเม็ดบัวกับยาบำรุงเจ้าค่ะ"

ยาที่เหลือถูกนำมาตรวจ ในกากยาพบจื่อเย่เฉ่าซึ่งมีฤทธิ์เย็นและเป็นของต้องห้ามสำหรับสตรีอ่อนแอ ผู้ดูแลห้องยาตรวจสมุดเบิกจ่ายแล้วพบว่าเมื่อวานมีคนใช้ป้ายของชิงหรานมาเบิกสมุนไพรชนิดนี้

"ป้ายของข้าอยู่ที่ใด" ชิงหรานถามเหลียนจือทันที

เหลียนจือค้นในแขนเสื้อ สีหน้าค่อย ๆ ซีดลง "หายไปแล้วเจ้าค่ะ เมื่อเช้ายังอยู่กับบ่าว..."

พ่อบ้านนำป้ายไม้เข้ามา มันถูกพบใต้เตาต้มยาในเรือนหนิงเซียง

เยี่ยหวยอันขว้างป้ายลงตรงหน้าบุตรสาว "หลักฐานชัดเจน เจ้าจะปฏิเสธอีกหรือไม่!"

"คนที่ใช้ป้ายไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของ"

"แล้วเหตุใดป้ายของคนอื่นไม่หาย มีเพียงของเจ้า"

"เพราะผู้วางแผนต้องการให้ทุกคนกล่าวประโยคนี้"

จิ่งไหวซึ่งยืนข้างเตียงกำหมัดแน่น "ชิงหราน น้องกำลังจะแต่งออกไป เจ้ายังไม่ยอมปล่อยนางหรือ เจ้าคิดว่าหากนางแต่งไม่ได้ สกุลมู่จะหันมาสู่ขอเจ้าอย่างนั้นหรือ"

"ข้าเคยบอกแล้วว่าไม่อยากแต่ง"

"ปากบอกว่าไม่อยาก แต่ใจเจ้าผู้ใดจะรู้!"

ชิงหรานมองพี่ชาย ก่อนสายตาจะเคลื่อนไปยังคนบนเตียง อวี๋หนิงยังหลับตา ทว่าตรงปลายนิ้วกลับมีคราบสีม่วงจาง ๆ จื่อเย่เฉ่าเมื่อต้มแล้วจะทิ้งสีเช่นนี้ ผู้ที่ถูกผู้อื่นแอบใส่ยาไม่ควรมีคราบติดนิ้ว เว้นแต่เคยจับสมุนไพรด้วยตนเอง

ชิงหรานก้าวเข้าไป ทว่าซุนหมัวมัวรีบขวาง "คุณหนูใหญ่จะทำสิ่งใดเจ้าคะ คุณหนูรองอาการหนัก อย่าทำร้ายนางอีกเลย!"

"หลีกไป ข้าจะดูมือนาง"

ฟางซื่อผลักชิงหรานออก "ยังไม่พออีกหรือ!"

แรงผลักทำให้นางชนโต๊ะ ชุดเจ้าสาวซึ่งพาดอยู่ด้านข้างร่วงลงพื้น สิ่งหนึ่งหล่นออกจากชายกระโปรง

เป็นถุงเครื่องรางสีดำ บนผ้ามีชื่อกับวันเดือนปีเกิดของอวี๋หนิงปักด้วยด้ายแดง และมีเข็มเงินแทงอยู่เจ็ดเล่ม

คนทั้งห้องสูดลมหายใจพร้อมกัน

ปี้เถาร้องไห้ "ชุดนี้เก็บอยู่ในห้องปัก ก่อนหน้านี้คุณหนูใหญ่เคยไปตรวจลายหงส์เจ้าค่ะ"

ชิงหรานไปที่ห้องปักจริง ฟางซื่อเป็นคนสั่งให้นางตรวจว่าฝีเข็มของช่างเรียบร้อยหรือไม่

ทุกทางถูกปิดไว้หมดแล้ว

ยา ป้ายไม้ เครื่องราง และความฝันของอวี๋หนิง ทุกสิ่งชี้มาที่นางประหนึ่งลำธารหลายสายไหลมารวมกัน

"เอานางไปขังในห้องฟืน!" เยี่ยหวยอันตวาด "หลังงานแต่งค่อยตัดสินโทษ"

ชิงหรานยังไม่ทันถูกพาตัว อวี๋หนิงบนเตียงก็ครางแผ่วแล้วลืมตาขึ้น

"ท่านพ่อ...อย่าลงโทษพี่หญิงเลยเจ้าค่ะ"

ฟางซื่อรีบประคอง "หนิงเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งฟื้น อย่าเพิ่งพูด"

"หากพี่หญิงต้องการแต่งเข้าจวนมู่ ข้ายอมหลีกทาง" อวี๋หนิงกล่าวทั้งน้ำตา "ข้าไม่อยากให้พวกเราต้องเกลียดกันเพราะบุรุษผู้เดียว"

เยี่ยหวยอันชะงักไป

จิ่งไหวกลับกล่าวทันที "ไม่ได้! งานแต่งนี้สกุลมู่สู่ขอเจ้า นางไม่มีสิทธิ์แย่ง"

"แต่ร่างกายข้า..." อวี๋หนิงไอจนตัวสั่น "หมอกล่าวว่าต้องพักนาน หากเลื่อนงานแต่ง จวนโหวย่อมเสียหน้า ท่านพ่ออาจถูกกล่าวหาว่าดูหมิ่นสกุลมู่"

คำพูดทุกคำดูเหมือนเป็นห่วงครอบครัว

หากกลับชี้ทางออกเพียงทางเดียวอย่างแนบเนียน

เยี่ยหวยอันเดินวนอยู่กลางห้อง หนังสือสู่ขอระบุเพียงธิดาสกุลเยี่ย หากเปลี่ยนตัวเจ้าสาวก่อนส่งเกี้ยว แม้สกุลมู่ไม่พอใจ ทว่าเมื่อพิธีเสร็จสิ้นย่อมไม่อาจถอนความสัมพันธ์ง่าย ๆ

ที่สำคัญ อวี๋หนิงเป็นดาวนำโชค เขาไม่อาจเสี่ยงให้นางแต่งออกไปทั้งที่ป่วยหนัก

สายตาของเขาหยุดอยู่บนชิงหราน

"ในเมื่อเจ้าทำทุกอย่างเพราะอยากได้วาสนาของน้อง เช่นนั้นข้าจะมอบให้"

ชิงหรานนิ่งงัน

"อีกสิบสองวัน เจ้าขึ้นเกี้ยวแต่งเข้าจวนจิ้งอันโหวแทนอวี๋หนิง" เยี่ยหวยอันกล่าว "ถือเสียว่าเจ้าชดใช้ความผิดและรักษาหน้าของตระกูล"

"ท่านพ่อ!" จิ่งไหวตกใจ

ฟางซื่อเองก็ลังเล "หากจวนมู่รู้..."

"หนังสือสู่ขอไม่ได้ระบุชื่อ เมื่อส่งคนไปแจ้งเพียงว่าดวงชะตาของอวี๋หนิงไม่เหมาะกับฤกษ์นี้ ทว่าธิดาคนโตก็เป็นสายเลือดสกุลเยี่ยเช่นกัน พวกเขาอาจไม่พอใจ ทว่าจะไม่ยกเลิก"

ชิงหรานฟังคำตัดสินด้วยความรู้สึกราวกับยืนอยู่กลางหิมะ ลมเยือกเย็นพัดผ่านใจจนชาไปทั้งร่าง

คนเหล่านี้ไม่เคยถามว่านางอยากแต่งหรือไม่ เช่นเดียวกับที่ไม่เคยถามว่านางเจ็บหรือไม่

เมื่อนางไม่มีค่า จึงถูกใช้ชดใช้ความผิดที่ไม่ได้ก่อได้อย่างง่ายดาย

"หากข้าไม่ยอมเล่า" นางถาม

เยี่ยหวยอันมองมาอย่างเย็นชา "เหลียนจือช่วยเจ้าปกปิดเรื่องป้ายไม้ ตามกฎควรขายออกจากจวน ส่วนแม่นมเถียนซึ่งเคยเลี้ยงเจ้า เวลานี้ยังอาศัยเงินสกุลเยี่ยรักษาโรคอยู่ เจ้าคิดให้ดี"

ชิงหรานกำมือแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ

อวี๋หนิงนอนอยู่ในอ้อมแขนมารดา มองนางผ่านม่านน้ำตา แววตานั้นดูอ่อนแอ ไร้พิษภัย และเปี่ยมด้วยความสงสาร

ทว่าปลายนิ้วซึ่งมีคราบสีม่วงกลับค่อย ๆ ซ่อนเข้าใต้ผ้าห่ม

ชิงหรานเห็นทุกอย่าง

ในที่สุดนางก็เข้าใจ หมากกระดานนี้ไม่ได้เพิ่งเริ่มในวันนี้ อวี๋หนิงเลือกปลายทางไว้ตั้งแต่ของหมั้นก้าวผ่านประตูจวนแล้ว

"ได้" นางตอบ

เสียงเพียงคำเดียวทำให้คนทั้งห้องเงียบงัน

ชิงหรานเงยหน้ามองบิดา มารดา และพี่ชาย ก่อนกล่าวทีละถ้อยคำ

"ข้าจะแต่ง แต่ไม่ใช่เพราะข้ายอมรับผิด ข้าจะแต่ง เพราะนับจากวันที่เกี้ยวออกจากประตูนี้ ข้าจะไม่ติดค้างสกุลเยี่ยอีกต่อไป"