หน้าหลัก / รักโบราณ / รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ / ตอนที่ 6 เลี้ยงดูหรือเอาเปรียบ

แชร์

ตอนที่ 6 เลี้ยงดูหรือเอาเปรียบ

ผู้เขียน: ลัยลา
last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-02 08:20:33

“เถียนเอ๋อ ฉันกับป้าแกช่วยกันดูแลแกกับน้องๆมาตลอด ถึงเวลาแล้วที่แกต้องตอบแทนบุญคุณพวกเรานะ”

หลังได้ยินคำพูดจากปากหลานสาวที่จู่ๆก็เฉลียวฉลาดปากกล้าขึ้นมาตงฉินก็เถียงอะไรไม่ออก สุดท้ายจึงอ้างบุญคุณขึ้นมาแทน

“บุญคุณเลี้ยงดูงั้นเหรอ” ชิงเถียนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันเสียดสีเต็มที่

“ใช่ หลังพ่อแม่แกตายไปพวกฉันก็ช่วยกันดูแลพวกแกสามพี่น้องมาโดยตลอด ไม่ให้พวกแกต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนยังไงล่ะ”

“แกกับน้องๆของแก สมควรสำนึกในบุญคุณนี้นะ” ผิงอันพูดเอาความดีเข้าตัวอีกคน

“เร่ร่อนเนี่ยนะ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า”

“หลังพ่อแม่ฉันเสีย พวกคุณก็ย้ายกันมาอยู่ที่บ้านที่พ่อแม่ฉันทิ้งเอาไว้ให้ฉันกับน้อง”

“อ้างว่ามาดูแลเอาใจใส่พวกเรา แต่ความจริงแล้วกลับมาเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองล้วนๆ”

“ยึดเงินชดเชยการเสียชีวิตของพ่อแม่เราไป ใช้งานเราสามพี่น้องสารพัด ส่วนตัวเองกับลูกสาวใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย”

“จิกหัวเราให้ทำนู่นทำนี่ทุกอย่าง เห็นเราเป็นคนรับใช้มากกว่าเป็นคนในครอบครัวกระมัง”

“เวลากินข้าวยังต้องแยกโต๊ะกัน ให้พวกเราอยู่ดูแลรับใช้จนพวกคุณกินอาหารดีๆหรูหรา มีเนื้อกินกันทุกมื้อจนอิ่มหนำสำราญก่อน”

“จากนั้นก็เหลือเศษอาหาร ซึ่งบางครั้งก็ไม่มีเหลือให้เราเลยด้วยซ้ำ”

“ปล่อยให้เรากินหมั่นโถวแข็งเย็นชืด กับผักดองและเศษอาหารที่เหลือจากพวกคุณ”

“อ้างว่า ต้องอดออมเงินเอาไว้ให้ฉันกับน้องๆได้เรียนหนังสือ แต่ความจริงคุณเอาเงินที่พ่อแม่เราทิ้งไว้ให้ไปสร้างความสุขสบายให้ตัวเอง”

“เจียลี่ซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนใหม่ทุกเดือน ในขณะที่พวกเราต้องสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ปะแล้วปะอีก”

“ตอนฉันขอเงินพวกคุณแบ่งไปซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าใหม่ แทนของเก่าที่ผุพังเต็มที คุณก็หาว่าฉันเป็นเด็กไม่มีหัวคิด เอาแต่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย”

“เนี่ยอ่ะนะที่คุณบอกว่าเลี้ยงดูพวกเรา”

“ทั้งที่พ่อแม่เราเพิ่งเสียไปได้เพียงสองปี เงินชดเชยของพวกท่านรวมเงินเก็บส่วนหนึ่งซึ่งทิ้งเอาไว้ที่บ้าน น่าจะเหลือกินเหลือเก็บไปได้นานหลายปีเลยล่ะ”

“แต่หลังพวกคุณย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงสองปี เอาแต่พูดบอกว่ามีเงินไม่พอ ต้องอดออม ไม่ยอมจ่ายแม้นแต่อุปกรณ์ค่าเล่าเรียนให้พวกเราด้วยซ้ำไป”

ชิงเถียนเอ่ยทุกอย่างตามภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างเปี่ยมไปด้วยอารมณ์อึดอัดคับแค้นใจร่วมไปกับเจ้าของร่างด้วย

“เลวจริงๆ เข้ามาหาผลประโยชน์กับหลานตัวเองแท้ๆ”

“ใช่ ชั่วร้ายยิ่งนัก”

“นี่ยังคิดจะขายหลานสาวเพื่อเงินอีก”

“ร้ายกาจจริงๆ”

“น่าสงสารพวกเด็กๆ ไม่น่าต้องมาเจอญาติเลวๆแบบนี้เลย”

“นั่นสิ ทั้งที่พ่อแม่ของเถียนเอ๋อเป็นทหาร เป็นหมอทำงานเพื่อชาติบ้านเมือง เสียสละชีวิตเพื่อช่วยเหลือคนอื่นแท้ๆ สุดท้ายกลับถูกญาติพี่น้องมาเอาเปรียบทำร้ายลูกหลานตัวเอง”

“จิตใจคนพวกนี้ทำด้วยอะไรกัน”

ชาวบ้านแวดล้อมที่รู้จักคุ้นเคยกับครอบครัวของชิงเถียนดีกล่าวขึ้น แม้นครอบครัวตงฉินจะพยายามเสแสร้งแสดงออกให้คนอื่นเห็นว่าตนเองรักและเอาใจใส่ชิงเถียนกับน้องๆ

แต่ก็ไม่อาจปิดบังความจริงที่เห็นกันอยู่ได้ว่าพวกเขาใช้แรงงานเด็กๆ โดยครอบครัวตัวเองมีชีวิตอยู่อย่างหรูหราฟุ่มเฟือย สุขสบายมากเพียงใด

“ไม่นะ เถียนเอ๋อหยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้ว” ตงฉินเอ่ยเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ

“เหลวไหลหรือเปล่าพวกคุณสามคนพ่อแม่ลูกน่าจะรู้อยู่แก่ใจดี”

“ที่ผ่านมา ฉันยังเคารพว่าพวกคุณเป็นญาติ เป็นผู้อาวุโสกว่า แต่มาตอนนี้คุณถึงกับคิดจะขายฉันออกไปให้คนเลวๆแบบสือจื่อโม่นั่นเพื่อเงินสินสอดและความมั่นคงในหน้าที่การงานตัวเอง”

“ดังนั้นฉันจึงหมดความอดทน เคารพนับถือไว้วางใจอะไรในตัวพวกคุณไม่ได้อีกแล้วล่ะ” ชิงเถียนกล่าวอย่างเหลืออด

“พวกคุณก็เหมือนกัน..นายท่านสือ สือจื่อโม่ พวกคุณบังคับตกลงกับเยว่ตงฉินและครอบครัวเขาคิดเอาตัวฉันไปแต่งงานด้วยโดยฉันไม่ยินยอมแบบนี้ ถือเป็นพวกค้ามนุษย์นะ”

            ชิงเถียนหันไปเล่นงานสองพ่อลูกสกุลสือ ซึ่งเมื่อได้ยินชิงเถียนเอ่ยข้อหาหนักออกมาแบบนั้นก็เริ่มร้อนรนทำหน้าไม่ถูก

เพราะถึงอย่างไรชิงเถียนกับน้องๆของเธอก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกหลานวีรชนซึ่งเสียสละชีวิตเพื่อชาติ การล่วงเกินพวกเขานับเป็นโทษร้ายแรงทีเดียว

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รุ่งอรุณแห่งวันใหม่   ตอนที่ 60 ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัส

    หลังกลับเข้ามายังห้องหอชิงเถียนและมู่เฉินยังคงได้ยินเสียงแขกเหรื่อพูดคุยหัวเราะสนุกสนานกันอยู่ด้านล่าง พวกเขาจึงผลัดกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวเมื่อสองคนอาบน้ำเสร็จ บรรดาแขกเหรื่อก็ถูกคุณนายหานที่รู้ใจลูกชายกับลูกสะใภ้ดีเชิญกลับกันไปหมดแล้วบรรยากาศสงบเงียบลงเยอะ สองบ่าวสาวจึงจับจูงมือกันออกไปยังระเบียงกว้างที่สร้างต่อกับห้องนอนหลักมู่เฉินยืนโอบกอดชิงเถียนซึ่งเอนตัวพิงหน้าอกกว้างของสามี ทอดสายตาไปยังผืนน้ำในทะเลสาบหยางเฉิงอันงดงามเบื้องหน้า“คืนนี้มองเห็นดวงดาวได้เพียงไม่กี่ดวง แต่กลับมีพระจันทร์ดวงกลมโตส่องแสงสว่างสวยงามมากเลยนะคะ”“ใช่ พระจันทร์ดวงใหญ่สะท้อนกับผืนน้ำในทะเลสาบสวยไม่แพ้หมู่ดาวเลยสักนิด” มู่เฉินกล่าวพร้อมยื่นหน้าเข้าไปวางซุกซบลงบนไหล่บางของภรรยาสาว“เถียนเถียน เข้านอนกันเถอะ” มู่เฉินเอ่ยชิงเถียนรับรู้ได้ทันทีว่าเจ้าบ่าวของเธอต้องการอะไร เธอจึงหันตัวกลับมาหาเขา โอบกอดตอบรับมู่เฉินกลับไป พร้อมแหงนเงยหน้าจ้องสบตาคนตัวโตด้วยแววตาซุกซน“ทำไมคะ คุณง่วงแล้วงั้นเหรอ&

  • รุ่งอรุณแห่งวันใหม่   ตอนที่ 59 จากคนรักกลายเป็นคู่หมั้น

    หลังประกาศตัวคบหากันไม่นาน จากคนรักชิงเถียนก็กลายเป็นคู่หมั้นของมู่เฉินภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘พวกเธอสองคนรู้จักกันมานานกว่าสามปีแล้ว ไม่จำเป็นต้องรีรออะไรอีก’ ซึ่งเป็นคำพูดจากปากคุณนายหานนั่นเอง ส่วนชิงเถียนนั้นเธอเป็นคนชัดเจนและไม่ชอบเสียเวลาอยู่แล้ว เมื่อรู้แน่ชัดว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับมู่เฉินก็พร้อมเดินร่วมทางกับเขาไปโดยไม่ลังเล ทางมู่เฉินตอนนี้ก็ได้บทเรียนจากคำพูดของชิงเถียนหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเขาถึง 7 ปี แต่กลับตัดสินใจทำอะไรได้เด็ดขาดรวดเร็วกว่าเขาเยอะครั้งนี้เขาจึงตกลงเรื่องงานหมั้นอย่างรวดเร็ว ทั้งยังคิดขอชิงเถียนแต่งงานหลังเธอเรียนจบ ซึ่งมีเวลาไม่กี่เดือนนี้แล้วหลังชิงเถียนขึ้นมหาลัยชั้นปีสี่ ร้านชุนเฉินที่หมายถึงรุ่งอรุณในฤดูใบไม้ผลิ ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ของเธอก็เปิดให้บริการมาได้ราวครึ่งปีแล้วชิงเถ

  • รุ่งอรุณแห่งวันใหม่   ตอนที่ 58 ไม่ใช่สาวน้อยคนเดิม

    “ให้ฉันรออยู่นานเลยนะคะ กว่าพี่มู่เฉินจะพูดประโยคเหล่านี้ออกมาได้” ชิงเถียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยสบายๆ พร้อมกับรอยยิ้มแฝงอาการล้อเลียนคนตัวโตเบื้องหน้ามู่เฉินฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง“เธอหมายความว่า เธอรู้มานานแล้วงั้นเหรอว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ” มู่เฉินถามออกไป“ค่ะ ฉันรู้นานแล้ว และนึกสงสัยอยู่ตลอดว่าทำไมผู้ชายตัวโตอีกทั้งยังเป็นนายทหารกล้าอย่างพี่มู่เฉินถึงไม่ยอมพูดมันออกมาเสียที”ชิงเถียนจงใจพูดจาเย้าแหย่เขา ชอบดูเวลามู่เฉินเขินอายทำตัวไม่ถูกแบบนี้“เป็นเพราะก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเธอยังเด็ก ทั้งยังมีเรื่องการงานให้ทำมากมายจึงไม่อยากรบกวนใจเธอน่ะสิ”“ฮึ ไม่มีอะไรมารบกวนจิตใจฉันในการใช้ชีวิตและทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการได้หรอกค่ะ”‘นั่นสินะ เด็กสาวที่เก่งกล้าสามารถ เฉลียวฉลาดไม่ธรรมดาอย่างชิงเถียนไม่มีทางอ่อนไหวขนาดนั้นแน่’ มู่เฉินเพิ่งจะสำนึกได้ เขาไม่น่าปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเลยจริงๆ“แล้วทำไมพี่มู่เฉินถึงตัดสินใจพูดมันออกมาในตอนนี้ล่ะคะ” ชิงเถียน

  • รุ่งอรุณแห่งวันใหม่   ตอนที่ 57 รู้มานานแล้ว

    มู่เฉินตามเข้ามาช่วยชิงเถียนทำอาหารโดยวันนี้เธอตั้งใจว่าจะทำหม้อไฟรวมวัตถุดิบชั้นดีจากทะเลสาบหยางเฉินให้ทุกคนทาน โดยมีหอยกาบ กุ้งสด ปลาหลีฮื้อ ปลาแมนดาริน รวมทั้งปูขนที่จับได้จากทะเลสาบหยางเฉิง ตามด้วยสายบัว รากบัว และยวี่โถว(เผือก)ที่ขุดได้ตามริมฝั่งน้ำ มีผักสดจากสวนของเธออย่างปวยเล้ง ผักบุ้ง ผักกาดขาว แคร์รอต หัวไชเท้า ฟักทอง ข้าวโพดอ่อน เห็ดหอมสด เห็ดหูหนู เห็ดนางรม และเห็ดเข็มทองที่เพาะขึ้นมาเอง จานหลักเป็นหม้อไฟ ตามด้วยหอยขมจากทะเลสาบผัดน้ำมันพริกฮวาเจียว พริกแห้ง ต้นหอม กระเทียมขิงรสชาติจัดจ้าน รายการที่สามเป็นกุ้งผัดใบชาหอมๆเนื้อกุ้งเด้งๆ จานที่สี่เป็นขาหมูตุ๋นใส่เต้าหู้แห้งของดีเมืองซูโจว กับหน่อไผ่อ่อนใต้ดินที่ชิงเถียนนำไผ่พันธุ์ดีมาปลูกเอาไว้ในสวน&nbs

  • รุ่งอรุณแห่งวันใหม่   ตอนที่ 56 มาช่วยทำมื้อเย็น

    คุณนายหานที่เห็นมู่เฉินบุตรชายตัวเองมีสีหน้าวิตกกังวลยามจ้องมองไปทางชิงเถียนซึ่งกำลังพูดคุยอยู่กับชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีแล้วก็อดพอใจไม่ได้“เป็นไง เริ่มรู้สึกกังวลใจบ้างหรือยังล่ะ”“แกเนี่ยนะ ปล่อยให้แม่คิดกังวลใจคนเดียวอยู่ได้ตั้งนาน ดีเลยคราวนี้ถึงตาตัวเองบ้างแล้ว” คุณนายหานเอ่ยอย่างหมั่นไส้ในตัวบุตรชาย “โธ่แม่ครับ เป็นเพราะผมเห็นว่าเถียนเอ๋อยังเด็ก ที่สำคัญเธอมีสิ่งที่ตั้งใจทำมากมาย ตอนนี้ก็ยุ่งอยู่กับเรื่องเปิดร้านอาหารด้วยจึงไม่อยากรบกวนใจเธอยังไงละครับ” “เออ แล้วไงล่ะ ตอนนี้ก็ยังคิดแบบนั้นอยู่อีกงั้นสิ” “ถ้าอย่างนั้นแกก็ปล่อยให้พ่อหนุ่มนั่นคว้าเถียนเอ๋อไปก็แล้วกัน” “แม่บ้านลู่ไปช่วยฉันทำอาหารสักอย่างสองอย่า

  • รุ่งอรุณแห่งวันใหม่   ตอนที่ 55 ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม

    ชิงเถียนนั่งพูดคุยกับจางเหว่ยโดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีสายตาหลายคู่จับจ้องมองอยู่ “อาจิวชายหนุ่มคนนั้นเป็นใครน่ะ” แม่บ้านลู่ที่ไปดักรอสองแฝดเลิกเรียนมาแล้วเอ่ยถามขึ้น ซึ่งตอนนี้พวกเขาทั้งสี่ นำโดยคุณนายหาน แม่บ้านลู่ ชิงหลันและอาจิวกำลังมองไปทางชิงเถียนกับจางเหว่ยที่นั่งจิบชาทานของว่างสนทนากันอย่างเพลิดเพลินทีเดียว “นั่นพี่จางเหว่ยเป็นหลานชายคุณอาเหว่ยอัน เจ้าของร้านหนังสือโม่เป่ยยังไงล่ะครับ”ลู่จิวตอบกลับไป “ที่แท้อย่างงี้นี้เอง หลานชายเจ้าของร้านหนังสือที่ว่าจ้างเถียนเอ๋อแปลเอกสารให้สินะ” คุณนายหานพูดพร้อมพยักหน้ารับรู้ “ใช่ค่ะ พี่จางเหว่ยเรียนจบมหาลัยที

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status