ศักดิ์ศรีวิศวะที่ป่นปี้

เสียงน้ำจากฝักบัวหยุดลง ประตูกระจกห้องน้ำถูกเปิดออก ตุลย์เดินเช็ดผมที่เปียกหมาดๆ ออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่พันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบ

ท่อนแขนแกร่งชะงักผ้าขนหนูผืนเล็ก สายตาคมกริบกวาดมองไปที่เตียงนอนกว้าง... ว่างเปล่า

"พริกแกง?"

ตุลย์เรียกชื่อคนที่น่าจะนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่มีวี่แววของร่างบาง ประตูห้องปิดสนิท เสื้อผ้าของเธอที่เคยกระจัดกระจายหายไปหมดแล้ว

ชายหนุ่มเสยผมขึ้นลวกๆ ริมฝีปากได้รูปกระตุกยิ้ม มุมปากขยับกว้างขึ้นเมื่อสายตาเหลือบไปเห็น 'บราเซียลูกไม้สีดำ' ตกอยู่บนพื้นหน้าห้องน้ำ ยัยตัวเล็กนั่นเมาแอ๋ก็จริง แต่บทจะดื้อก็รั้นสุดขีด กัดเขาที ทึ้งผมเขาที ทำเอาประธานรุ่นวิศวะที่เคยแต่คุมเกมต้องเหงื่อตกกว่าจะปราบพยศลูกแมวขี้เมาให้อยู่หมัดได้

"ตื่นมาก็หนีกลับไปเลยเหรอวะ สงสัยจะอายจัด... แถมยังทิ้งหลักฐานไว้ให้ดูต่างหน้าอีก"

ตุลย์ก้มลงหยิบบราเซียลูกไม้ขึ้นมาพาดไว้บนบ่าตัวเองอย่างอารมณ์ดี เขาหมุนตัวเดินไปที่เตียงตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์มือถือ แต่หางตากลับสะดุดเข้ากับสีสะท้อนแสงของกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่วางทับอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง

เขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา

โพสต์อิตสีชมพูแปร๋นถูกเขียนด้วยลายมือขยุกขยิก และสิ่งที่อยู่ใต้กระดาษแผ่นนั้นคือ... ธนบัตรใบละหนึ่งพันบาท จำนวนสองใบ

สายตาของตุลย์ไล่อ่านข้อความบนกระดาษทีละตัวอักษร

'บริการดีนะ แต่ฉันมีแค่นี้ บาย'

รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาจางหายไปในพริบตา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะชนกัน นัยน์ตาที่เคยทอประกายเอ็นดูแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง ก่อนจะลุกโชนไปด้วยความโกรธจัด

สองพันบาท...

นี่เธอเห็นเขาเป็นผู้ชายขายน้ำงั้นเหรอ!

ตุลย์กำโพสต์อิตและแบงก์พันในมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย ศักดิ์ศรีประธานรุ่นวิศวะปีห้า ศักดิ์ศรีลูกชายคนเดียวของบ้านที่นาฬิกาข้อมือเรือนเดียวก็ซื้อรถเก๋งได้เป็นคัน โดนยัยเด็กสถาปัตย์หน้าจิ้มลิ้มหยามเกียรติจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!

แล้วนั่น... แจ็กเกตหนังตัวโปรดของเขาที่พาดอยู่ปลายเตียงก็หายไปด้วย! ขโมยเสื้อเขาไปไม่พอ ยังทิ้งเงินฟาดหน้าเขาไว้อีกสองพัน!

ครืดดด! ครืดดด!

เสียงสมาร์ตโฟนสั่นเตือนสายเรียกเข้า ตุลย์หยิบมันขึ้นมากดรับสายด้วยอารมณ์ขุ่นมัวขั้นสุด

"มึงอยู่ไหนเนี่ยไอ้ตุลย์!" เสียงของ ต้นไม้ เพื่อนสนิทดังทะลุลำโพงออกมา "เมื่อคืนเจ๊กันย์เมาอาละวาดโวยวายหาว่ามึงทิ้งเจ๊แกจนกูเกือบโดนถีบตกบันไดหน้าผับ แล้วมึงล่ะ หิ้วสาวที่ไหนไป หายหัวไปยันสายป่านนี้!"

"ต้นไม้..." เสียงของตุลย์กดต่ำจนเย็นเยียบ

"เออ ทำไม เสียงเข้มเชียว โดนสูบวิญญาณเหรอเพื่อน หรือสาวเด็ดจัดจนลุกไม่ขึ้น" ต้นไม้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ไมค์ แกล้งแซวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"กูโดนฟันแล้วทิ้ง"

"ฮะ!?" ปลายสายอุทานลั่น "ใครฟันมึง ทิ้งมึง! บ้าไปแล้ว ระดับมึงเนี่ยนะโดนทิ้ง! มึงเมาค้างปะเนี่ยไอ้ตุลย์"

"แถมเขายังทิ้งค่าตัวไว้ให้กูด้วย" ตุลย์กัดฟันพูดทีละคำ สายตาจ้องเขม็งไปที่เศษเงินสองพันในมือ

"เชี่ยยย! ผู้หญิงสายเปย์! ใครวะ โคตรใจถึง! แล้วเขาให้มึงเท่าไหร่ หลักหมื่น? หรือทิ้งเช็คเงินสดไว้ให้"

"สองพัน"

ความเงียบปกคลุมสายสนทนาไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะก๊ากจะระเบิดออกมาดังลั่นจนตุลย์ต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู

"ฮ่าๆๆๆ! ไอ้สัส! สองพัน! โคตรคุ้มค่าตัวประธานรุ่นเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ!" ต้นไม้ขำจนสำลักน้ำลายตัวเอง "โอ๊ยยย กูขำจนปวดท้อง! สองพัน! มึงเอาไปกินชาบูยังไม่พอจ่ายทั้งโต๊ะเลยเพื่อน!"

"มึงหยุดขำเดี๋ยวนี้ไอ้ต้นไม้ ก่อนที่กูจะไปเตะยอดหน้ามึงถึงคณะ" ตุลย์ขู่ฟ่อ

"เออๆ โทษที... แต่มันอดไม่ได้จริงๆ ว่ะ" ต้นไม้พยายามกลั้นขำ หายใจหอบ "แล้วมึงจะเอาไงต่อ ปล่อยผ่านไหม ผู้หญิงเขาคงเมามากจนไม่รู้มั้งว่ามึงเป็นใคร"

"ปล่อยผ่านเหรอ..."

ตุลย์แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมดุหรี่แคบลงอย่างมาดหมาย ภาพใบหน้าหวานๆ ที่ตื่นตระหนกตอนงับคอเขาในผับลอยเข้ามาในหัว

"ฟันกูแล้วทิ้ง ตีราคากูแค่สองพัน ขโมยเสื้อกูไปอีก... มึงคิดว่ากูจะปล่อยยัยตัวแสบนั่นไปง่ายๆ หรือไง"

เขาขยำกระดาษโพสต์อิตในมือทิ้งลงถังขยะอย่างแรง เลื่อนสายตาไปมองบราเซียสีดำที่พาดอยู่บนบ่าตัวเอง

"จำไว้เลยนะพริกแกง... หนี้ก้อนนี้ พี่จะตามไปทวงคืนให้ถึงเตียงเลยคอยดู!"