คนมีคดีติดตัว

ติ๊ด... แกร๊ก

เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องพักที่ถูกผลักเข้ามาอย่างเชื่องช้า พริกแกงค่อยๆ แทรกตัวผ่านช่องประตูเข้ามาในห้อง ก้าวเท้าแต่ละทีเหมือนเอ็นร้อยหวายถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ หญิงสาวต้องเดินถ่างขาออกเล็กน้อย ทิ้งน้ำหนักลงบนฝ่าเท้าอย่างระมัดระวังอาการคล้ายนกเพนกวินที่เพิ่งหัดเดินบนลานน้ำแข็ง

"อีพริก! อีเพื่อนเลว!"

เสียงแหลมปรี๊ดของเจย์ดังแหวแหวกอากาศมาทันทีที่ปลายเท้าของพริกแกงแตะพื้นห้องนั่งเล่น ร่างสูงใหญ่ของเพื่อนเก้งกะเด้งตัวลุกจากโซฟา พุ่งตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับวาโยที่วิ่งหน้าตื่นตามมาติดๆ

พริกแกงสะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปรามเพื่อน

"พวกมึงใจเย็น... กูเจ็บ..."

"เจ็บสิยะ! หายหัวไปทั้งคืน โทรไปเป็นร้อยสายก็ไม่รับ ไลน์ก็ไม่ตอบ พวกกูเกือบจะไปแจ้งความคนหายอยู่แล้วนะ!"

เจย์เท้าสะเอว ถลึงตาใส่เพื่อนสาวตัวแสบ ก่อนที่สายตาเฉียบคมระดับเครื่องสแกนเรดาร์จะกวาดมองสภาพพริกแกงตั้งแต่หัวจรดเท้า

วาโยขยับเข้ามาใกล้ จมูกฟุดฟิดดมเสื้อผ้าเพื่อน

"กลิ่นสบู่ผู้ชายหึ่งเลยมึง... แล้วนั่น เสื้อแจ็กเกตใคร ไซส์ผู้ชายตัวควายขนาดนี้ มึงไปเอาของใครมาใส่เนี่ย"

พริกแกงก้มลงมองเสื้อหนังสีดำตัวโคร่งที่ตัวเองสวมทับอยู่ รูดซิปปิดมิดชิดยันคอหอย เธอเม้มปากแน่น หลบสายตาจับผิดของเพื่อนทั้งสองคน ขยับตัวเดินกระเผลกๆ ไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างระมัดระวังขั้นสุด ร้องโอดโอยเบาๆ ตอนที่สะโพกสัมผัสกับเบาะนุ่ม

เจย์กับวาโยมองหน้ากันขวับ อาการเดินถ่างขาแบบนี้ ท่าทางนั่งหย่อนก้นแบบระแวดระวังแบบนี้... คนผ่านโลกมาเยอะอย่างพวกเขามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามันคืออะไร!

"อีพริก..." เจย์ลดเสียงลง หรี่ตาจับผิด "มึงอย่าบอกนะว่า..."

"เออ..." พริกแกงตอบเสียงอ่อย ซุกหน้าลงกับหมอนอิง "กูหิ้วโฮสต์ไปกินมา"

"กรี๊ดดดด!"

วาโยกรีดร้องลั่นห้อง กระโดดขึ้นไปยืนบนโซฟา ส่วนเจย์ยกมือขึ้นทาบอก เบิกตากว้าง

"มึงบ้าไปแล้วอีพริก! ประชดผัวเก่าด้วยการไปสอยโฮสต์เนี่ยนะ! แล้วสภาพมึงคือเยินมาก นี่โดนรุมโทรมหรือโดนจัดหนักกี่รอบยะถึงเดินเป็นเพนกวินปวดขี้แบบนี้!"

"รอบเดียว... มั้ง" พริกแกงตอบเสียงอู้อี้ "กูเมามาก จำอะไรแทบไม่ได้เลย รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมาล่อนจ้อนอยู่บนเตียงโรงแรมแล้ว"

"แล้วไอ้แจ็กเกตตัวนี้ล่ะ" วาโยชี้นิ้วมาที่เสื้อหนัง

"กูโนบรา..." พริกแกงเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าจะร้องไห้ "เสื้อในกูมันไปตกอยู่หน้าห้องน้ำ แล้วไอ้โฮสต์นั่นกำลังอาบน้ำอยู่ กระจกแม่งใสแจ๋วแบบซีทรู กูเห็นมันแก้ผ้าล่อนจ้อน แถมไอ้นั่น... ไอ้นั่นมันตื่นมาชี้หน้ากู! กูเลยไม่กล้าเดินไปหยิบ คว้าเสื้อแจ็กเกตมันมาใส่คลุมกางเกงยีนส์หนีออกมาก่อนนี่แหละ"

เจย์กับวาโยอ้าปากค้าง ก่อนที่เพื่อนเก้งจะเอื้อมมือมาลูบเนื้อผ้าของเสื้อแจ็กเกตที่พริกแกงใส่อยู่

"อีพริก... มึงดูยี่ห้อเสื้อที่มึงขโมยมันมาก่อน นี่มันแบรนด์เนมของแท้ ตัวนึงเฉียดแสนนะยะ! โฮสต์ร้านไหนมันรวยขนาดใส่เสื้อตัวละแสนมาทำงานวะ หรือมันเป็นลูกมาเฟียปลอมตัวมา!"

พริกแกงหน้าถอดสี ก้มลงมองโลโก้เล็กๆ ตรงหน้าอกเสื้อ... ฉิบหายแล้ว! ขโมยเสื้อราคาเหยียบแสน แลกกับการทิ้งเงินฟาดหน้าเขาไว้แค่สองพันเนี่ยนะ! ถ้าผู้ชายคนนั้นไปแจ้งความจับเธอข้อหาลักทรัพย์ขึ้นมาจะทำยังไง!

"ช่างเรื่องเสื้อก่อนเถอะ" วาโยขัดจังหวะ ดึงแขนพริกแกงให้ลุกขึ้น "คำถามสำคัญที่สุดเลยนะ... เมื่อคืนมึงป้องกันหรือเปล่า"

คำถามนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องนั่งเล่นเดดแอร์ไปชั่วขณะ

พริกแกงกะพริบตาปริบๆ สมองพยายามประมวลผลอย่างหนัก แต่ภาพความทรงจำมันตัดฉับไปตั้งแต่ตอนที่เธองับคอเขาหน้าห้องน้ำผับแล้ว รู้แค่ว่าตื่นมาก็เจ็บร้าวไปทั้งช่วงล่าง

"กู... กูไม่รู้..." พริกแกงเสียงสั่น "กูจำไม่ได้จริงๆ ว่ะมึง แต่ตื่นมามันไม่มีซองถุงยางตกอยู่เลยนะ..."

"อีผี!" เจย์ตบเข่าฉาดใหญ่ "ไม่ได้การละ ลุกขึ้นเลยอีชะนี! ไปเปลี่ยนกางเกงยีนส์รัดๆ ของมึงออก ใส่กางเกงวอร์มหลวมๆ แล้วไปคลินิกสูติฯ กับกูเดี๋ยวนี้!"

"ป... ไปทำไมคลินิกสูติฯ!" พริกแกงเบรกตัวโก่ง เกาะพนักโซฟาแน่น

"ไปตรวจโรค ตรวจภายใน แล้วก็ขอยาคุมฉุกเฉินไงโว้ย! โดนใครสอยมาก็ไม่รู้ เกิดมันเอาโรคมาติดมึงจะทำยังไง ลุกขึ้น!"

วาโยกับเจย์ช่วยกันหิ้วปีกเพื่อนสาวที่หน้าซีดเป็นไก่ต้มเข้าไปในห้องนอนทันที