LOGINShare
The End 2
publish date:
2026-06-14 18:01:17
Latest chapter
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร The End 2
รอกันก่อนได้มั้ยล่ะ“ถ้าพี่ไม่รอ” พี่ครามพูดขึ้นย้ำ“พี่ครามใจร้าย” ฉันมองหน้าพี่ครามอย่างตัดพ้อใจร้ายจัง แค่นี้ก็รอไม่ได้พรึบพี่ครามลุกขึ้นยืนแล้วกอดมาโอบเอวฉันแล้วยิ้มให้ฉันเล็กน้อย เขาดึงช่อดอกไม้ในมือฉันยื่นไปให้พี่นุช“ล้อเล่น”“พะ พี่ครามรอได้ใช่มั้ย” ฉันเงยขึ้นมองหน้าพี่ครามอย่างมีความหวัง“อื้ม ทั้งชีวิตก็รอได้” พี่ครามพยักหน้ารับ“งะ งั้นพายไปเรียนต่อที่อังกฤษก่อนค่อยกลับมาแต่งได้รึป่าว” ฉันเอ่ยต่อรองแล้วก็แกล้งเขาด้วย เพราะฉันเคยพูดกับเขาเรื่องนี้แล้วว่าอยากจะไปเรียนต่อโทที่อังกฤษ มหาลัยเดียวกันกับพิพลอยก่อน แต่พี่ครามก็ไม่ยอมท่าเดียวเลยแต่ที่พูดไปเนี่ยฉันก็ไม่ได้จริงจังหรอก อย่างฉันนี่นะจะไปอยู่ที่อื่นคนเดียวไม่มีทาง“อ่ะ ล้อเล่นน่าาาา” เมื่อเห็นพี่ครามหุบยิ้มแล้วทำหน้าตึงฉันยิ้มออกมาแล้วพูดล้อเขา“ไอ้แสบ แล้วยังไง จะแต่งไม่แต่ง” พี่ครามเค้นเสียงพูดกับฉันอย่างหมั่นไส้ ตามด้วยคำถามที่แสนจะห้วน“เห้ยๆ มึงขอน้องแต่งงานเว้ย ไม่ใช่จะดักฉุดลูกสาวเค้า” พี่ขุนเขาพูดขึ้นท้วงเมื่อเห็นพี่ครามถามฉันเสียงห้วนแบบนั้น“เออ มีอย่างที่ไหนขู่น้องให้แต่งด้วย” ตามด้วยพี่ฟีนิกซ์ที่พูดขึ้นอ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร The End 1
ฮัลโหลลลลลลสวัสดีวันรับปริญญาของพี่ครามจ้า หลังจากที่พี่ครามฝึกงานแล้วก็ทำเล่มจบส่งเสร็จแล้ว พี่ครามก็ถือว่าเรียนจบอย่างเป็นทางการ แล้ววันนี้ก็รับปริญญา คนมาแสดงความยินดีกับพี่ครามเยอะมาก รวมไปถึงครอบครัวของเขาและของฉันด้วย“ยินดีด้วยนะคราม” พ่อกับแม่ฉันเดินมาแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้พี่ครามพร้อมพูดแสดงความยินดี“ขอบคุณนะครับคุณพ่อคุณแม่” พี่ครามยกมือขึ้นไหว้พ่อแม่ฉันแล้วรับดอกไม้มาถือไว้“จบแล้วทำงานเลยรึป่าวลูก คิดเอาไว้รึยัง” แม่ฉันยิ้มแล้วถามถึงอนาคตที่พี่ครามวางแผนไว้“ครับ คนแถวนี้เค้าอยากลงจากตำแหน่งเต็มทนแล้ว” พี่ครามตอบแล้วเหลือบมองไปที่คุณพ่อของเขานิ่งๆ“อะไร ฉันก็อยากพักบ้าง” พ่อพี่ครามพูดขึ้นอย่างลอยหน้าลอยตาจนฉันต้องหลุดขำ เพราะช่วงนี้พี่ครามทำงานหนักมาก ส่วนคุณพ่อนั้นแทบจะไม่ได้เข้าบริษัทเลย โดยที่ท่านให้เหตุผลว่าอยากจะพักมา 3 เดือนแล้ว“พ่อก็พักตลอดนั่นแหละค่ะ ตอนพี่ครามเรียนอยู่ก็ชอบขโมยแม่ไปเที่ยวแล้วทิ้งงานให้พี่ครามทำ” คะนิ้งมองพ่อตัวเองแล้วกรอกตามองบน“ตัวแสบ เผาพ่อหรอ” คุณพ่อหันไปหยิกแก้มน้องแล้วพูดเสียงเค้นเหมือนหมั่นไส้ลูกสาวตัวเอง“หึ เหนื่อยมั้ย” พี่ครามหัวเราะพ่อ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร แมวน้อยโกรธ 2
“พายเก่งมั้ย ทำตามที่ข้าวหอมสอนมาเป๊ะๆ เลย” ฉันถามย้ำเพราะอยากได้ยินคำชมจากพี่คราม“ข้าวหอมสอนว่ายังไง”“ก็สอนว่าให้สู้คน เค้าทำเรายังไงให้ทำเค้าคืน” ฉันบอกถึงคำสอนของข้าวหอมก่อนมา แล้วทำหน้าตาเหมือนนางร้ายในละครหลังข่าว“เป็นเด็กขี้แค้นตั้งแต่เมื่อไหร่”“พึ่งเป็นค่ะ พายไม่ชอบสายตาของพี่ๆ เขาเวลามองพาย” ฉันบอกเขาไปแล้วทำหน้ามุ่ยเมื่อนึกถึงตอนที่สองคนนั้นมองแล้วหัวเราะเยาะฉัน“หึ ทำแมวน้อยของพี่โกรธได้เนี่ยไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย” พี่ครามส่ายหน้าเบาๆ แล้วขำ“ใช่ค่ะ เหมือนแม่มดที่ข้าวหอมบอกไม่มีผิด” ฉันพยักหน้ารับรัวๆ แล้วนึกถึงคำพูดของข้าวหอม“หึ แม่มดเลยหรอ” พี่ครามหัวเราะในลำคอเล็กน้อย“ค่ะ แล้วข้าวหอมก็บอกด้วยนะคะว่าแม่มดชอบดักหน้าลิฟท์ แล้วก็จริงๆ ด้วยค่ะ ข้าวหอมนี่รู้ดีจริงๆ” ฉันบอกแล้วทำหน้าภูมิใจในตัวเองแล้วก็เพื่อนกลุ่มเรานี่ฉลาดกันจริงๆ“ฮ่าๆๆๆ” พี่ครามหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง“พี่ครามขำอะไร” ฉันถามแล้วทำหน้างง ทำไมต้องขำขนาดนั้นด้วย“หึหึ แมวน้อยซื่อบื้อ” แหนะ ยังมาว่าฉันอีกนะ“ขำอะไรคะ” ฉันถามย้ำ“ไม่มีอะไร แล้วนี่แต่งตัวอะไร” พี่ครามเลิกหัวเราะแล้วก็มองฉันนิ่ง“สวยมั้ยคะ” ฉัน
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร แมวน้อยโกรธ 1
“แต่เป็นคู่หมั้น นี่พะพาย คู่หมั้นผมเอง” พี่ครามมองหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เอื้อมมือมาโอบเอวฉันให้แนบชิดตัวเขาแล้วหันไปมองผู้หญิงสองคนนั้นฉันหันไปมองก็เห็นพวกเธออ้าปากค้างแล้วมองมาที่เราสองคนอย่างไม่เชื่อสายตา“คะ คู่หมั้น” พวกเธอหันไปมองหน้ากันตื่นๆ แล้วพูดขึ้นพร้อมกันเสียงสั่น“อ้าว คุณพะพาย เจอคุณครามแล้วหรอคะ” พี่ปลายฝนที่เดินผ่านมาเห็นพอดีก็เดินเข้ามาทักฉัน“ค่ะ พี่ปลายฝน” ฉันยิ้มให้พี่เขาไป“อ้าว พวกเธอมายืนอะไรตรงนี้” แล้วพี่ปลายฝนก็หันไปมองพี่สองคนนั้นที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่“กะ แกรู้จักหรอ” พวกเธอหันไปมองพี่ปลายฝนแล้วถามเสียงสั่น“ก็คุณพะพายเป็นคู่หมั้นคุณคราม นั่นบัตรที่ฉันให้น้องเค้ามานี่ ทำไมมาอยู่กับแกอ่ะ” แล้วคำตอบของพี่ปลายฝนก็ทำเอาพวกเธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วหันมามองฉันอึ้งๆ“ชิ” ฉันเชิดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ เชอะ ก่อนหน้านี้พวกเธอไล่ฉัน ฉันจำได้ขึ้นใจเลย“หึ เดี๋ยวผมขอคุยกับแมวน้อยตัวนี้ก่อนก็แล้วกันว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แต่ก็รู้ดีอยู่แล้วใช่มั้ยว่าพวกคุณทำอะไรไว้” พี่ครามหันมามองหน้าฉันแล้วหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปพูดกับพนักงานของเขาเสียงนิ่ง“อะ เอ่อ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร เปิดตัว 2
“รอซักครู่นะคะคุณ...” เมื่อคนมาใหม่ตอบแล้วพี่คนสวยก็หันมาบอกฉัน“พะพายค่ะ” ฉันแนะนำตัวไป“ค่ะคุณพะพาย เดี๋ยวพี่ขอรับลูกค้าก่อนแล้วจะพาขึ้นไปหาคุณครามนะคะ” เธอเอ่ยบอกฉันอย่างลำบากใจ“งั้นไม่เป็นไรค่ะ พายไปเองก็ได้ พี่คนสวยทำงานเถอะค่ะ” ฉันมองไปที่คนมาใหม่ที่ยืนรออยู่แล้วก็หันไปบอกพี่คนสวย ฉันขึ้นไปเองได้ แค่บอกทางก็พอ เพราะคนจีพีเอสตายแบบฉันคงขึ้นไปเองไม่ได้แน่ๆ“พี่ชื่อปลายฝนนะคะ” พี่คนสวยบอกฉันเสียงหวาน“ค่ะพี่ปลายฝน พายไปเองได้”“เอางั้นหรอคะ งั้นเดินขึ้นลิฟท์ผู้บริหารที่อยู่อีกด้านได้เลยนะคะ บอก รปภ. หน้าลิฟท์ว่าเข้าพบคุณครามค่ะ” พี่ปลายฝนทำท่าลังเลเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ยื่นบัตรอะไรบางอย่างให้ฉันแล้วเอ่ยบอก“ขอบคุณนะคะ พายไปแล้วน๊าาา” ฉันรับมาแล้วเอ่ยขอบคุณเธอไป จากนั้นก็หันไปเดินตามทางที่พี่ปลายฝนบอก“มาพบพี่ครามค่ะ” ฉันเดินไปพบพี่ รปภ. ที่ยืนอยู่หน้าลิฟท์แล้วยื่นบัตรให้พี่เขาดู“ครับ” พี่ รปภ. รับบัตรไปดูแล้วก็ยื่นบัตรคืนให้ฉัน จากนั้นก็หันไปกดเปิดลิฟท์ให้ฉัน“เดี๋ยว” แต่ขาฉันยังไม่ทันก้าวไปไหนเลยก็มีเสียงร้องห้ามที่ดังขึ้น“มาพบใคร ทำไมให้ใช้ลิฟท์ผู้บริหาร” ฉันหันไปมองคนมาใหม่ที่
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร เปิดตัว 1
“กะ กลับกันเถอะ” มือฉันกำสายเบลล์แน่นแล้วหันไปบอกเพื่อนอย่างกลัวๆก็จะอะไรซะอีกล่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าบริษัทของพี่ครามเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เช้าที่เพื่อนทั้งสามคนของฉันไปหาแล้วจับฉันแต่งตัวใส่กระโปรงทรงเอที่สั้นที่สุดในชีวิตของฉัน แม้มันจะไม่ได้สั้นจนน่าเกลียดแต่ฉันไม่ชินเพราะไม่เคยใส่แบบนี้มาก่อน แล้วเสื้อก็ตัวเล็กกว่าปกติที่ฉันใส่ พอแต่งตัวให้ฉันเสร็จก็จับฉันแต่งหน้า แล้วก็เอาแต่ชมฉันว่าสวย น่ารัก จนฉันมั่นใจในตัวเองขึ้นมาในระดับหนึ่งแต่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่มั่นใจแล้วสิ“ห๊ะ” ข้าวหอมที่นั่งข้างๆ หันมามองฉันงงๆ“ได้ไง มาถึงนี่แล้ว” ปลาทองที่นั่งอยู่เบาะหลังพูดขึ้น“พายไม่กล้า” ฉันพูดเสียงอ่อนแล้วก้มหน้าลง“แกไม่คิดถึงพี่ครามรึยังไง” เซรีนถามขึ้น“คิดถึงสิ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปแล้วพยักหน้างึกๆ ให้เพื่อน“พี่ครามอยู่ที่นี่นะ ถ้าแกขึ้นไปหาเขา แกก็จะได้เจอ” ปลาทองพูดแล้วชี้ไปที่ตึกใหญ่ตรงหน้า“พายขึ้นไปก็ได้” ฉันมองตามแล้วชั่งใจคิด ความกลัวมันก็มีนะ แต่ความคิดถึงของฉันมันมีมากกว่าซะอีก“ต้องอย่างงี้สิเพื่อนฉัน” ปลาทองดีดนิ้วแล้วมองฉันอย่างภูมิใจ“ตามสเต๊ปแกต้องเจอนางร้ายหน้าลิฟท์”“แม่มดหรอ” ฉั
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร พี่ครามน่ารักจัง 2
“คุณพ่อเจอน้องรึยังคะพี่คราม” คุณแม่ยิ้มกว้างแล้วหันไปถามพี่คราม“หื้มมม พ่ออยู่บ้านหรอครับ” พี่ครามขมวดคิ้วเล็กน้อย“ใช่ค่ะ วันนี้คุณพ่อว่างเลยอยู่บ้าน นี่แม่กำลังทำขนมพอดีเลย หนูพายชอบกินขนมมั้ยคะ” คุณแม่ตอบพี่ครามแล้วหันมาถามฉัน“ชอบค่ะ” ฉันชะโงกหน้าไปดูตรงเตาอบที่มีขนมวางอยู่ก็ตาเป็นประกายทันที
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร คิดว่าฉันโง่หรือไง 1
05.12 น.มหาวิทยาลัย Kสวัสดีเช้าวันจันทร์ค่ะ ตอนนี้ฉัน พี่คราม และเพื่อนๆ อีก 3 คนกำลังนั่งรถไปที่มหาลัย เพราะวันนี้เรามีกิจกรรมรับน้องกันที่สัตหีบ อยากบอกว่าฉันและเพื่อนๆ ตื่นเต้นมากเพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราจะได้ไปทะเลด้วยกัน ซึ่งวันนี้พี่ครามเป็นคนขับรถพาพวกฉันออกมาตั้งแต่เช้าเลย เพราะถึงจ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ฟื้น 2
“ครับ ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุด” พี่ครามรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เรื่องนี้ไม่มีใครโทษครามหรอก ยัยพวกนั้นต่างหากที่ประสาทแดก ส่วนเราไม่เอาแล้วนะพะพาย เลิกเชื่อคนง่ายได้แล้ว เห็นมั้ยว่าทุกคนเป็นห่วงแค่ไหน” พิพลอยพูดขึ้นแล้วเดินมาหาฉัน จากนั้นก็ยกมือชี้หน้าฉันดุๆ“แม่ขา” ฉันหันไปหาแล้วเบะปากฟ้องเมื่อ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ฝากปลาย่างไว้กับแมว 3
“หนูไม่อยากอยู่คอนโดแล้ว ขอกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิมได้มั้ยคะ” ฉันพูดเสียงอู้อี้อยู่กับอกของพ่อ“พะพาย” เสียงพี่ครามเรียกฉันฉันผละออกจากพ่อแล้วมองหน้าพี่คราม“ไหนบอกว่าอยากเก่งเหมือนข้าวหอมไง ไหนบอกว่าอยากใช้ชีวิตเหมือนเพื่อน อยากโต อยากทำอะไรเองเป็นไง” พี่ครามถามขึ้นแล้วมองหน้าฉันนิ่งใช่ ฉันอยากม
You May Also Like
I'm evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Phat_sara110.6K viewsSO BAD เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
Phat_sara26.0K viewsHOT FRIEND เพื่อนกันมันส์(ดีย์)เกิน
Ballamira114.7K viewsMyDear วิศวะเพลย์บอย NC18+
เรนเดียร์ B-5214.3K viewsPeat Dote วิศวะหลงรัก
Sweet_Moon480 viewsOAB Engineer คนโหดมีเกียร์
Baby_Snow1.1K viewsสถานะเพื่อนลับ
ไรท์ฟิน406 viewsBAD GUY ร้ายคลั่งรัก
RiTAA226 views
