ตอนที่ 10 ท่านคิดอย่างไรกับนาง

ในช่วงหลายวันมานี้ซูเหวินทั้งรักและผูกพันกับซิ่วอิงเป็นอย่างมากอาจจะเป็นเพราะเด็กสาวตัวน้อยนั้นนางขาดความรักความอบอุ่นจากผู้เป็นมารดาและทางด้านของซิ่วอิงนางก็ทั้งรักและเอ็นดูเด็กสาวคนนี้เช่นกัน

“ท่านไป๋อัน ตลอดหลายวันมานี้บุตรสาวของข้ารบกวนครอบครัวท่านมาไม่ใช่น้อยๆเลยความรักความอบอุ่นที่ข้ามอบให้นางมันอาจจะยังไม่เพียงพอ” หวังซุนกล่าวกับผู้นำหมู่บ้านด้วยความเกรงใจเพราะเดียวนี้ตัวของนางนั้นแทบที่จะไม่อยากนอนบ้านเลยเอาแต่ร้องหาพี่สาวซิ่วอิงอยู่ตลอดเวลา

“นายน้อยท่านอย่าได้พูดเช่นนั้นเลย หลานสาวของข้านั้นนางเป็นคนรักเด็กและก็เป็นตัวของนางเองที่เชิญชวนซูเหวินมาเล่นบ้านด้วยแต่ใครจะไปคิดได้ว่าคนทั้งสองนั้นจะรักและผูกพันกันมากถึงเพียงนี้” ชายชราพูดออกมาพร้อมทั้งพยายามสังเกตสีหน้าท่าทางของชายหนุ่มตรงหน้า

“ซิ่วอิง ถึงดูภายนอกนางจะแข็งกระด้างไปบ้างแต่ตัวของนางนั้นก็เป็นหญิงสาวที่มีจิตใจดี ข้าเชื่อว่าผู้ชายภายในหมู่บ้านหลายคนไม่น้อยที่แอบหลงรักนาง” ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวที่สุดแสนจะงดงามที่กำลังหยอกล้อกับบุตรสาวของตน ชายชราจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังแอบมองหลานสาวของตนอย่างไม่วางตา

“นายน้อยชอบนางอย่างงั้นเหรอ” น้ำเสียงของชายชราเปลี่ยนแปลงไปเข้มขรึมเล็กน้อยเพราะนี่เกี่ยวพันกับความสุขของหลานสาวของเขาทั้งชีวิตและตัวของนายน้อยผู้นี้เองก็เคยผ่านการมีครอบครัวมาแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าชายผู้นี้นั้นแท้ที่จริงแล้วจะทำให้หลานสาวที่น่ารักของเขามีความสุขได้รึไม่

“ท่านผู้นำหมู่บ้านตอนแรกข้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับนางแต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ตัวข้าจะแอบตกหลุมรักนางเข้าแล้วนางช่างเป็นผู้หญิงที่สุดแสนจะวิเศษ” ในที่สุดตัวของหวังซุนก็เผยความในใจของตนออกมาว่าตัวของเขานั้นหลงรักสตรีนางนี้เข้าให้แล้วและดูเหมือนว่าบุตรสาวของเขานั้นจะยอมรับในตัวนางได้อีกด้วย

“นายน้อยข้าจะมั่นใจได้ยังไงว่าท่านรักนางจริงๆนางจะไม่ใช่แค่ตัวตายตัวแทนเมียท่านที่ต้องมารับหน้าที่ดูแลซูเหวินเพื่อให้นางเติบโตเป็นหญิงสาวที่ดี” ชายชรารู้อยู่เต็มอกว่าหลานสาวของตนนั้นหลงรักและชื่นชอบชายผู้นี้เป็นอย่างมากแต่ตัวของเขานั้นอยากจะรู้ถึงหัวใจของชายผู้นี้เหลือเกินว่าคิดอย่างไรกับหลานสาวของตนกันแน่

“หากข้ามีโอกาสได้ดูแลนาง ข้าจะทำให้นางเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดเท่าที่ตัวของข้านั้นจะทำได้” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความมุ่งมั่นอาจจะเป็นเพราะในช่วงหลายวันมานี้เขาได้เห็นในด้านที่สดใสของนางจึงทำให้ตัวของชายหนุ่มค่อยๆตกหลุมรักนางอย่างช้าๆในตลอดหลายวันมานี้เขายังไม่ค่อยแน่ใจว่าแท้ที่จริงแล้วเขารู้สึกกับนางอย่างไรกันแน่เขาแค่หลงนางหรือว่าเขาตกหลุมรักนางกันแน่และในวันนี้ในที่สุดเขาก็รู้ถึงความต้องการของตัวเองว่าแท้ที่จริงตัวเขานั้นหลงรักนางเข้าให้แล้ว

“ฮ่า ฮ่า ดี!!! ในเมื่อนายน้อยพูดกับข้าเช่นนี้ข้าก็สบายใจตัวข้าเองก็แก่ชรามากแล้วไหนเลยที่จะมาขัดขวางความรักของคนหนุ่มสาว” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างมากหลานสาวของเขาไม่ได้หลงรักเจ้าหนุ่มนี่เพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นแต่ตัวของเขานั้นก็ยังหลงรักนางอีกด้วยราวกับว่าฟ้าเบื้องบนนั้นต้องการที่จะให้คนทั้งสองมาพบเจอกัน

“ขอบคุณท่านมาก” ชายหนุ่มตอบรับคำของชายชราด้วยความยินดีเขาดีใจเหลือเกินที่ชายชราผู้นี้นั้นไม่รังเกียจตนที่ตนเองเคยมีครอบครัวมาก่อน

“นายน้อยข้ามีอะไรที่จะบอกท่าน” ชายชราค่อยยื่นใบหน้าของตนมากระซิบที่ข้างหูของหวังซุน หลังจากนั้นไม่นานดวงตาของชายหนุ่มนั้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นเขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าสตรีนางนี้นั้นแท้ที่จริงแล้วตัวของนางก็มีความรู้สึกดีๆให้กับเขาเช่นกันเขาไม่ได้หลงรักนางเพียงแค่ฝ่ายเดียว

“ที่ท่านพูดมาเป็นความจริงอย่างงั้นเหรอ” ชายหนุ่มกล่าวถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“นางตกหลุมรักท่านมาสักพักใหญ่แล้ว แต่นายน้อยอย่าบอกเรื่องนี้กับนางล่ะไม่ใช่นั้นนางคงได้โกรธเคืองข้าเป็นแน่หญิงสาวนางนี้ยามที่นางโกรธเคืองช่างน่ากลัวนัก” ชายชรากำลังพยายามนึกใบหน้าของหลานสาวของตนที่กำลังโกรธเคืองตนอย่างถึงขีดสุดแค่คิดตัวเขาก็แอบตัวสั่นแล้วไม่รู้เหมือนกันว่าตัวของนางนั้นเป็นหลานสาวของเขารึเป็นแม่เขากันแน่ปากคอของนางช่างเราะร้าย บ่นทีดุทีเขาจำฝังใจสามวันเจ็ดวัน

“ท่านผู้นำหมู่บ้านข้าต้องขอบคุณท่านมาก ขอเวลาข้าสักหน่อยข้าจะค่อยๆบอกความรู้สึกของข้าที่มีให้กับนางได้รับรู้” หวังซุนจ้องมองบุตรสาวของตนที่กำลังวิ่งเล่นกับหญิงสาวที่แสนจะสวยสดงดงามอย่างสนุกสนานสีหน้าและแววตาของพวกนางทั้งสองนั้นมีความสุขเป็นอย่างมากอีกคนก็คือบุตรสาวที่น่ารักของเขาส่วนอีกคนคือหญิงสาวผู้ที่พิชิตหัวใจของเขาได้ เขาวาดฝันที่จะสร้างครอบครัวกับนางผ่านจิตใต้สำนึกของเขา

“พยายามเข้าล่ะ” ชายชรากล่าวออกมาด้วยความยิ้มแย้มแต่นี้ไปเขาไม่ต้องห่วงอนาคตของหลานสาวของตนอีกต่อไปแล้วเพราะมีชายที่ไว้ใจได้จะดูแลนางแทนตนภายในอนาคต

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ” เมื่อซูเหวินตัวน้อยเห็นการมาของพ่อของนางนางรีบวิ่งเข้าหาด้วยความตื่นเต้นยินดีเพราะในตลอดช่วงหลายวันมานี้ตัวของนางนั้นมีความรู้สึกที่มีความสุขเป็นอย่างมาก

“พ่อมารับลูกกลับบ้าน” หวังซุนกล่าวกับบุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนเพราะตัวของนางนั้นเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเขา

“ท่านพ่อแต่ข้าอยากอยู่นอนที่นี่ต่ออีกสักคืน” ซูเหวินตัวน้อยนางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะออดอ้อน

“หวังซุนปล่อยให้นางอยู่ที่นี่ต่ออีกสักคืนเถอะ นางไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับพวกเราสักนิดอีกอย่างท่านปู่ของข้าจะได้มีเพื่อนเล่นยามเหงาด้วย จริงไหมท่านปู่” ซิ่วอิง รีบส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือที่ท่านปู่ของนางในทันที

“ใช่ๆ นางเป็นเด็กน่ารัก นายน้อยคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าจะให้นางอยู่เล่นต่อที่นี่อีกสักคืน” ชายชรารีบตอบรับคำของหลานสาวในทันที ทางด้านตัวของหวังซุนทำได้แต่เพียงยิ้มอ่อนออกมา

“ลูกพ่อถ้าลูกอยากที่จะอยู่ที่นี่ต่อลูกต้องทำตัวดีๆนะอย่าสร้างความเดือดร้อนให้กับท่านปู่แล้วก็พี่สาวซิ่วอิงนะ” หวังซุนกล่าวออกมาพร้อมทั้งนำมือไปลูบที่หัวของบุตรสาวตัวน้อยของตนนางส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างสดใส

“ท่านพ่อข้าจะเป็นเด็กดีแล้วอีกอย่างท่านปู่แล้วก็พี่สาวซิ่วอิงนางรักข้ามาก ข้ามีความสุขมากที่ได้อยู่เล่นที่นี่”

“ซิ่วอิงข้าขอฝากลูกของเราด้วยนะ” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายแล้วก็รีบเดินจากไปในทันทีเพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นเริ่มที่จะมีความเขินอายต่อนางเล็กน้อย

“ลูกของเราอย่างงั้นเหรอ” ใบหน้าของซิ่งอิงในยามนี้นั้นถึงกับแดงขึ้นสีเล็กน้อยพร้อมทั้งเสียงหัวใจของนางที่กำลังเต้นอย่างผิดจังหว่ะ

“ท่านปู่ ท่านว่าไหมว่าวันนี้เขาดูแปลกๆไป” นางมองตามหลังเขาไปพร้อมทั้งใจสั่นเล็กน้อย

“นี่ล่ะน๊า...ความรักของคนหนุ่มสาวสุดท้ายแล้วก็ต้องให้ชายแก่ชราผู้นี้ช่วย” ท่านปู่ของนางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความภาคภูมิใจไม่น้อย

“นี่...ท่านปู่ ท่านคงไม่ได้ไปพูดจาอะไรแปลกๆกับเขาใช่ไหม” น้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนของนางเปลี่ยนแปลงเป็นเสียงเข้มในทันทีท่านปู่ของนางจะต้องแอบไปพูดอะไรแปลกๆกับเขาแน่ๆ

“เปล่านะ หลานรักของปู่ ปู่ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น” ชายชรารีบเบนหน้าหนีในทันทีเพราะหลานสาวที่น่ารักยิ่งของตนนางเริ่มที่จะกลายร่างเป็นนางยักษ์แล้ว