Se connecterPartager
ตอนที่ 1 ท่านอ๋องของข้า [1]
Date de publication:
2025-07-20 21:25:38จวนจวิ้นอ๋องอันโอ่อ่าใหญ่โตอีกทั้งร่ำรวย ด้วยเป็นพระอนุชาที่ฮ่องเต้เยี่ยเทียนหลงทรงรักและโปรดปรานมากที่สุด พระอนุชาที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่และคอยช่วยเหลือกันมาตั้งแต่ครั้งยังเป็นรัชทายาท ทำให้เมื่อฮ่องเต้เยี่ยได้ขึ้นครองราชจึงประทานทรัพย์สิน หญิงงาม บ่าวไพร่ให้มากมาย ว่ากันว่าจวิ้นอ๋องเพียงเอ่ยพระองค์ก็หามาประทานให้เสียหมดเว้นเสียแต่บัลลังก์มังกรที่พระองค์มิยอมยกให้ผู้ใดโดยง่าย
บัดนี้จวนใหญ่ที่คึกคักกลับมีสตรีที่รูปโฉมงดงาม รูปร่างเย้ายวน การแต่งกายผิดแผกไปจากสตรีของต้าเว่ย ชุดกระโปรงตัวยาวจับกลีบล้อมเอวสีแดงสวย อาภรณ์ด้านบนตัวเล็กรัดทรวงอกอิ่มจนล้นออกมาให้ได้ยล สวมทับเสื้อคลุมบางเบาตามแบบสตรีสูงศักดิ์ของเผ่าทุ่งหญ้าที่มักใช้ชีวิตเรียบง่าย เปิดเผยเนื้อหนัง ชายหญิงเท่าเทียมและเปิดกว้างเรื่องเพศ
หากเป็นสตรีทั่วไปย่อมไม่สามารถเดินเข้าออกของจวนจวิ้นอ๋องได้โดยง่ายเฉกเช่นนาง แต่อันหนิงเยว่สามารถเดินเข้าออกในจวนแห่งนี้ได้ตลอดเวลาเพราะหน้าที่นางคือสาวใช้ต้นห้องชั่วคราวของท่านอ๋องที่นางอาจหาญทูลขอจากไทเฮานั่นเอง
“นี่เจ้า คิดทำอันใด!” เสียงทุ้มเข้มตวาดขึ้นอย่างดัง หากเป็นบรรดาทหารรึผู้อื่นเกรงว่าคงตัวสั่นงันงกไปเสียแล้ว แต่สตรีตรงหน้าเยี่ยเฟิงหลงเวลานี้ คือ อันหนิงเยว่ บุตรสาวของแม่ทัพคนเก่าที่ตายในสยามรบ ยอมสละชีพเพื่อปกป้องต้าเว่ยจนสามารถชนะศึกครั้งใหญ่จนแคว้นยิ่งใหญ่ และรุ่งเรืองแห่งนี้ สงบสุขมาอีกหลายขวบปีจวบจนปัจจุบัน
การที่แม่ทัพคนก่อนสละชีพตนเองในครั้งนั้นทำให้ฮ่องเต้สำนึกในความเสียสละของเขาไม่น้อย จึงได้เลี้ยงดูบุตรสาวของตระกูลที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวให้ฐานะเทียบเท่าองค์หญิงในราชวัง เพื่อเป็นการตอบแทนพระคุณอันใหญ่หลวงของบิดานาง
เมื่อครั้งนั้นนางยังเยาว์นัก ท่านตานางซึ่งเป็นชาวทุ่งหญ้าจึงได้นำนางไปเลี้ยงดูเสียก่อน จวบจนตอนนี้อายุนางคบ 19 ปี เลยวัยปักปิ่นมาหลายปีแล้วจึงได้ให้นางกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อรับใช้ราชวงศ์ต่อไป และการมาของนางนี่เองทำให้ จวิ้นอ๋องวุ่นวายปวดเศียรเวียนเกล้าไม่เว้นวัน เรียกได้ว่าตำหนักเหมันต์ที่เคยเงียบสงบของเขาในเวลานี้มีเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน
“เยว่เล่ออยากช่วยให้ท่านอ๋องผ่อนคลาย ก็เท่านั้น” เสียงหวานกังวานดุจแก้วใสเอ่ยพร้อมเอนลงซบที่ซอกคอแกร่ง มือเรียวขาวเนียนไล้ไปมาตามลาดไหล่หนาอย่างเอาใจ
หากเป็นบุรุษทั่วไปคงเคลิ้มและหลงใหลไปกับมารยาของสตรีน้อย หากแต่รูปร่างเย้ายวนใจบุรุษเช่นนางเป็นแน่
หากแต่! ไม่ใช่กับจวิ้นอ๋อง ผู้เป็นพระอนุชาอันดับสองที่ฮ่องเต้เยี่ยทรงรักและโปรดปรานมากที่สุด อ๋องหนุ่มรูปงามผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึง 25 ขวบปีเช่นเขาเป็นแน่ แต่ก็ย่อมปฏิเสธไม่ได้ว่าใจแก่งเองก็สั่นไหวอยู่ไม่น้อย หากแต่เพียงชั่วครู่มันก็กลับมาสงบนิ่งเต้นเป็นจังหวะดังเดิม
“เจ้าหยุดทำตัวเป็นสตรีไร้ยางอายเสียที ข้าบอกเจ้าไปกี่ครั้งแล้วว่าข้า! เยี่ย เฟิง หลง มิได้ชอบรึปรารถนาในตัวเจ้าเลยสักนิด!”
มือใหญ่สากกระด้างเพราะจับดาบกระบี่อยู่ประจำรวบเอามือของนางเข้ามากำกุมไว้จนกระดูกแทบแตกก่อนจะกระชากลงมาในสระน้ำพลุร้อนที่ตนแช่อยู่อย่างเร็ว ด้วยความที่หนิงเยว่เข้าใจว่าอ๋องหนุ่มคล้อยตามนางทำให้ไม่ทันได้ระวังตัว จึงพลัดตกลงไปในน้ำโดยง่าย
Dernier chapitre
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 45 วสันต์เคียงคู่พธูยอดรัก
สองปีต่อมา“อิงเว่ยเร็วเข้าลูก หลงหลงอย่าวิ่ง ๆ” เสียงหวานของเยว่เล่อคอยเอ่ยเตือนบุตรสาวบุตรชายที่กำลังอยู่ในวัยซุกซนหลงหลงวิ่งไล่วิ่งแอบผู้เป็นน้องสาวอย่างนึกสนุก ก่อนจะวิ่งเข้าไปยังศาลาที่มีท่านอาจารย์รอท่าคอยสอนเขียนอักษรอยู่“จวิ้นอ๋องดูลูกสาวเราสิ ไม่ห่างพี่ชายเลยจริง ๆ”“ดีแล้วโตมาจะได้ไม่อ่อนแอ คนอื่นจะได้มิรังแกได้ง่าย ”“ท่านนี่คอยตามใจไปเสียหมด ระวังลูกจะเสียคนเอาได้นะเพคะ”“รู้แล้วน่า เยว่เล่อ...”“ท่านอ๋อง ไม่พอได้แล้วรึเจ้าคะ นี่ก็สองคนแล้วนะ” เยว่เล่อเพียงสบตาก็รับรู้ทุกสิ่ง“ไม่! ข้าอยากมีซักห้าหกคน นะ ๆ เยว่เล่อป่ะไม่อ่านแล้วนิทานพวกนี้ ไปเถอะนะ ๆ ”“เฮ้อ ก็ได้เจ้าค่ะแต่แค่รอบเดียวนะเจ้าคะ”“อืม ย่อมได้” จวิ้นอ๋องรับปากนางเพียงครั้งเดียวจริง ๆ หากนางต้องการเองรอบต่อไปนั่นก็ไม่นับกันแล้ว หึ ๆ”“ว๊าย อุ๊ย” เยว่เล่อตกใจที่จู่ ๆ ถูกอุ้มตวัดเข้าอ้อมแขนอย่างเร็วหลังสองสามีภรรยาจับพลิกคว่ำพลิกหงาย ทั้งนั่ง ทั้งยืน กันเสียหลายท่าจนสุขสมภิรมย์ เยว่เล่อก็ได้เอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอด“อาหลง เหตุใดตอนนั้นไม่ไปหากันบ้างเลย ทั้งที่ทุ่งหญ้ากับวังหลวงอยู่ไม่ไกล” เยว่เล่อเขี่ยยอดอ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 44 ข้าหาได้ไร้ใจ
สองเดือนต่อมาพระราชวังมีการเฉลิมฉลองพิธีสมรสของจวิ้นอ๋องอย่างยิ่งใหญ่ ตระกูลอัน เผ่าทุ่งหญ้า ท่านตานาง ทั้งเสนาบดีใหญ่หลั่งไหลเข้ามาในงานพิธีที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทันทีที่เจ้าสาวก้าวเดินออกมาผู้คนทั่วทั้งงามต่างตะลึงในความงามของเจ้าสาว สินสอดในงานมีมากมายจนเรียกเสียงฮือฮา จวิ้นอ๋องร่ำรวยใยจะปล่อยให้ภรรยานำสินเดิมออกมาแต่งงาน เขาจัดการทั้งเงินทอง ตั๋วเงิน ที่ดิน เครื่องประดับล้ำค่ามากมายมอบให้กับนางหลงหลงเดินเคียงข้างผู้เป็นมารดาและบิดาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ในที่สุดวันนี้เด็กน้อยก็มีครอบครัวพร้อมหน้า อีกทั้งท่านพ่อยังเก่งกาจ รูปงาม เช่นนี้ถึงจะเหมาะสมกับท่านแม่คนงามของเขา“อาหลง เยว่เล่อ วันนี้ข้าดีใจยิ่งนักในที่สุดเจ้าก็ได้มาเป็นลูกสะใภ้ข้าสมใจเสียที” ไทเฮามอบไข่มุกพันปีเป็นของขวัญวันแต่งงานของพวกเขา พร้อมที่ดินอีกมากมายท่านตานางก็หาได้น้อยหน้าไม่ มอบทั้งม้า ทั้งของล่ำค่าของเผ่าทุ่งหญ้าให้กับฝ่ายเจ้าบ่าวเช่นกัน“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” เยว่เล่อและจวิ้นอ๋องร่วมดื่มสุรามงคลด้วยความชื่นมื่น ทั้งท่านตาและไทเฮาต่างกระซิบขอหลานอีกคนอย่างวาดหวัง ทั้ง จวิ้นอ๋องเองยังตกคำรับเป็นมั่นเป็นเหมาะ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 43 ลุ่มหลงรัก
จวิ้นอ๋องบรรจงวางเยว่เล่อลงเตียงช้า ๆ สองตาประสานลึกซึ้ง จวิ้นอ๋องรีบถอดชุดจากตัวอย่างเร่งรีบ เพียงชั่วพริบตากายแกร่งก็เปลือยเปล่าต่อหน้าเยว่เล่อจนนางนึกอายต้องหันหน้าหนี“เยว่เล่อเร็วเข้า”“เร็วอันใด”“อ่อ เช่นนั้นข้าถอดเอง” จวิ้นอ๋องรีบร้อนไม่เสียเวลาปลดอาภรณ์น้อยชิ้นของนางให้เสียเวลา มือหนาเพียงกระชากชุดนางก็หยุดติดมือใหญ่ออกมา พลันปรากฏเรือนร่างงดงามขาวเนียนแก่สายตา เยว่เล่อพวงแก้มแดงปลั่งเนื้อตัวสั่นไหวจนแดงก่ำไปทั้งตัว“อ๊ะ อ๊า จะจวิ้นอ๋อง”“อืม เรียกอาหลง เยว่เล่อ”“อ๊ะ อะอาหลง อ่า” เยว่เล่อถูกจวิ้นอ๋องทรมานทั้งบนทั้งล่างพร้อมกันจนนางต้องดิ้นอย่างทรมานราวไฟเผา ลิ้นเปียกชื้นตวัดเลียตุ่มไตกลางเต้าใหญ่อย่างหลงใหล ลิ้นหนาดูดวนย้ำซ้ำ ๆ ที่ปทุมใหญ่ของนางครั้งแล้วครั้งเล่าจนเปียกชื้นมืออีกข้างก็ฟ้อนเฟ้นรุนแรงขึ้นตามแรงปรารถนาในนาง มือเยว่เล่อเองก็ปัดป่ายไปจนทั่วเนื้อตัวของจวิ้นอ๋อง จนเผลอลูบต่ำลงไปแต่นางยั้งมือไว้สะก่อน และนั่นทำให้จวิ้นอ๋องชะงักค้างตัวแข็งทื่อ เยว่เล่อจึงเปลี่ยนเป็นดูดดึงตุ่มเนื้อน้ำตาลของเขาแทน เลียนแบบที่เขาทำกับนาง ลิ้นเล็กดูดเลียตวัดไปมาเฉกเช่นเขาทำกับนางจวิ้นอ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 42 มังกรน้อยจอมวุ่น
“ท่านแม่” หลงหลงวิ่งเข้าไปกอดมารดาอย่างคิดถึง เยว่เล่อย่อตัวดึงลูกชายเข้าสู่อ้อมอก มือลูบหลับปลอบจนหลงหลงสงบลง“ลูกแม่ โอ๋ ๆ ไม่ร้อง ๆ แม่อยู่นี่ ๆ”“ท่านแม่หลงหลงง่วงแล้ว” เด็กน้อยใช้สองมือขยี้ตาไปมาอย่างง่วงงุน“ป่ะเช่นนั้นเราก็กลับกันเถอะ” เยว่เล่อเตรียมจูงบุตรชายกลับไปเรือนนอกวัง“เจ้าจะไปที่ใดเยว่เล่อ”“กลับเรือนเจ้าค่ะ” เยว่เล่อตอบไม่มองหน้า“เหตุใดไม่นอนนี่ นี่ก็มืดค่ำแล้ว อีกอย่างหลงหลงก็ง่วงแล้ว จะทรมานเขาไปทำไมกัน”“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ” เยว่เล่อดึงมือบุตรให้ออกเดินตาม“เยว่เล่อนอนนี่!” จวิ้นอ๋องครั้งนี้ไม่ฉายแววหยอกเย้า เอ่ยเสียงเข้มเชิงบังคับ“เฮ้อ ก็ได้แต่แค่ข้ากับหลงหลง อ๊ะท่าน!” เยว่เล่อตกใจตาโตที่จวิ้นอ๋องมิวายรังแกนางหลงหลงน้อยรู้ความรีบปล่อยมือมารดายกมือขึ้นปิดตาทำไม่รู้ไม่เห็น ยิ่งทำให้ผู้เป็นพ่อนึกเอ็นดูในความฉลาดเฉลียวของผู้เป็นบุตรชายจวิ้นอ๋องเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วก็จำใจล่าถอย เขามีวิธีที่จะทำให้เยว่เล่อใจอ่อนกลับมาชื่นชอบในตัวเขาเช่นเดิม ครั้งนี้เขาไม่ยอมให้นางหนีไปอีกแล้ว อีกทั้งหลงหลงน้อยของเขาช่างน่ารักน่าชัง แถมยังบอกว่ามีแต่บุรุษมาขอเป็นพ่อของเขาอีก ฟังแล้วใจ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 41 เจ้าคือใคร [2]
“เอาล่ะ ๆ เก่งก็เก่ง นี่ก็ใกล้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว ว่าแต่เจ้าพลัดหลงงั้นรึ เหตุใดถึงได้มาเดินในวังหลวงเพียงลำพัง”“ไม่ ๆ ข้าแอบท่านแม่มา”“ห๊ะ แอบมาแล้วพ่อแม่เจ้าเป็นผู้ใดเล่า ป่านนี้ไม่ตามหาเจ้าให้วุ่นแล้วรึ”“ชู่ว ข้าไม่มีพ่อ มีเพียงท่านแม่ท่านตา ถึงจะมีแต่คนแย่งกันเป็นพ่อข้ามากมายก็ตามที” หลงหลงยกนิ้วขึ้นมาป้องปากอย่างน่าเอ็นดู พร้อมยื่นหน้าไปกระซิบเบา ๆ กับผู้ที่ตนนับว่าเป็นสหายใหม่“หึ แม่เจ้าเป็นหญิงงามเช่นนั้นรึ หญิงงามเช่นไรเจ้าถึงไม่มีพ่อ รึพ่อเจ้าเอ่อ ตายแล้วงั้นรึ” ยิ่งได้พูดคุยจวิ้นอ๋องก็หลวมตัวลุ่มหลงกับความช่างพูดของเจ้าเด็กหลงหลงหลงหลงเองก็นึกชอบบุรุษผู้นี้ ปกติเขาไม่ยอมพูดคุยกับบุรุษคนไหนยาวเหยียดขนาดนี้“แน่นอนแม่ข้างามสมชื่อ พ่อข้าเห็นท่านตาบอกว่าเป็นบุรุษไร้ความรับผิดชอบ เขาไม่ชอบแม่ข้า ข้าแอบได้ยินมาว่าเป็นชาวต้าเว่ย”“บุรุษต้าเว่ยเราใยจะไร้ความรับผิดชอบ” จวิ้นอ๋องจู่ ๆ ก็คิ้วกระตุก ใยในใจเขารู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง“ท่านอ๋อง ได้เวลาแล้วขอรับ” หลี่อี้เอ่ยเตือน ในใจนึกเหมือนเห็นพ่อกับลูกกำลังสนทนากันอยู่ก็มิปาน หน้าก็คล้าย ท่าทางก็เหมือน ก่อนจะส่ายหัวน้อย ๆ กับความคิ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 40 เจ้าคือใคร [1]
หลงหลงเมื่อเห็นว่ารถม้าหยุดนิ่งและเสียงของมารดาไกลออกไปก็ออกจากที่ซ่อนอีกทั้งรีบวิ่งลงจากรถม้า เด็กน้อยมองจดจำที่ ๆ รถจอดอยู่อย่างขึ้นใจ ขอเพียงไปเที่ยวชมเมืองใหญ่แห่งนี้เพียงครู่ก็จะกลับมาซ่อนอยู่ที่เดิมก็คงทันมารดาพอดีเด็กน้อยวิ่งเร็ว ๆ เข้าไปในที่ ๆ เป็นสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ ดวงตามองสอดส่องไปทั่วทั้งตำหนักน้อยใหญ่ที่ตั้งเรียงราย เหล่าทหารเดินสวนเป็นขบวน นางกำนัลเองก็มีแต่คนงาม ๆ สิ่งของแปลกตาทำให้เด็กน้อยเพลิดเพลินจนลืมเวลา เดินลัดเลาะมาเรื่อย ๆ จนเข้าใกล้ลานใหญ่ที่แว่วเสียงดนตรีและพูดคุยของผู้คน โดยมิทันได้ระวังทางก็สะดุดล้มเข่ากรแทกพื้นอย่างแรง“หลี่อี้ นั่นลูกหลานผู้ใด” จวิ้นอ๋องที่เห็นเด็กชายตัวน้อยล้มลงก็รีบวิ่งเข้าไปหา“เจ้าเด็กน้อย”“ฮือ” หลงหลงส่งเสียงครางเพียงครั้งเดียวก็กลั้นเจ็บ เบ้หน้าน้ำตารื้นแต่ก็มิยอมส่งเสียงร้องไห้แต่อย่างใดจวิ้นอ๋องตะลึงเมื่อเด็กน้อยมองหน้าเขา ดวงตาเช่นนี้คล้ายนางยิ่งนัก เพียงครู่ก็ได้สติรีบเปิดกางเกงมองดูเข่าของเด็กน้อยที่เห็นว่าปริแตกเพียงเล็กน้อย จึงช้อนอุ้มเดินอาด ๆ ไปยังเรือนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี“เจ้าชื่ออะไรเจ้าเด็กน้อย” จวิ้นอ๋องเอ่ยเสียงท
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 2 ท่านอ๋องของข้า [2]
แค่ก ๆ! “ทะท่านอ๋อง แค่ก ๆ ทะท่านทำอะไรกับข้าเนี่ย” เสียหวานเอ่ย ตัดพ้อเมื่อทะลึ่งตัวจากน้ำได้ บัดนี้หูตานางเองรู้สึกแสบไปหมด“อาหลงท่านทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ชุดข้าเปียกไปหมดแล้ว” หนิงเยว่โวยวายอย่างนึกฉุน นี่นางอุตส่าห์จะมาปรนนิบัติเขาดี ๆ แต่นี่เขากับลงมือกับนางเช่นนี้ นางเป็นสตรีนะทำได้ยังไงกัน
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 22 ข้าชักทนไม่ไหว [2]
จวิ้นอ๋องอยู่ชมการฝึกซ้อมของเหล่าทหารจนเป็นที่พอใจก็ควบอาชาคู่ใจพร้อมองครักษ์มุ่งหน้ากลับตำหนักเหมันต์ พร้อมทั้งกำชับให้หลี่อี้ไปกระทำบางอย่าง พลันใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งกลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นที่มุมปากหยักขึ้นเผยพิรุธร้ายกาจเด่นชัด[อุทยานจิ้นเหลียน]อันหนิงเยว่และสุ่ยโอหยาง เลือกอุทยานบัวทองแห่
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 12 ท่านอ๋องกลับจวนเจ้าค่ะ [2]
“เยว่เล่อคารวะท่านซู่ วันนี้เยว่เล่อเสียมารยาทแล้วเจ้าค่ะ” แม้ในใจบุรุษสูงวัยเช่นเสนาบดีซู่จะคิดนึกชังนาง แต่ไม่อาจหวั่นไหวกับความงามไร้ที่ติของนางได้ เนินอกขาวผ่องที่มองเห็นเพียงวับ ๆ แวม ๆ แต่ก็ชวนหวาบหวิวไม่น้อยนั่น อีกทั้งหน้าตาท่าทางผิวพรรณนางอีก เล่นเอาชายสูงวัยที่ยังไม่เสื่อมในกามเช่นเขาตาว
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 11 ท่านอ๋องกลับจวนเจ้าค่ะ [1]
“ยู้ววว ถึงแล้วขอรับ” เสียงคนรถม้าร้องบอกเมื่อมาถึงจวนใหญ่เป้าหมาย เยว่เล่อไม่รอช้ารีบก้าวลงจากรถก่อนจะจับชุดให้เข้าที่อีกนิด ใบหน้าสวยเย้ายวนแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร หากแต่ในสายตาผู้อื่นนั้นนั่นคือรอยยิ้มพิฆาตใจชวนหลงใหลเป็นยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้อาศัยเพียงหน้าตาชื่อเสียงนางเพียงนิดนางจึงผ่านเข้าจวนเสนาบ
Vous vous intéresseriez aussi à
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.8K Vuesร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong25.9K Vuesภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.6K Vuesเวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี26.2K Vuesพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์736 Vuesเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ759 Vuesเกิดใหม่ครั้งนี้ไม่อาจหนีบทนางร้ายได้ ข้าขอแสดงให้สมใจท่าน
จิรัฐติกาล761 Vuesสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน323 Vues
