ตอนที่ 7 ทายา [2]

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจทราบในที่สุดเยว่เล่อก็ได้สติฟื้นขึ้นมา ดวงตาวาวใสมองสำรวจไปทั่วทั้งห้อง

‘ที่ไหนกัน นี่ไม่ใช่จวนอ๋องนี่’

“แค่ก ๆ โอ๊ย!” นอนหลับไปเสียนานตื่นมาจึงคอแห้งกระหายน้ำ พลันถูกความเจ็บปวดเหลือแสนวิ่งจู่โจมเข้าจนนางตองเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา บัดนี้เกรงว่าผิวที่นางเฝ้าทะนุถนอมรักษาเพื่อให้สามีในอนาคตได้ชื่นชมคงแตกเป็นรอยแผลน่าเกลียดเป็นแน่

“ฮึก ฮึก หลังของข้า ฮือ เจ็บเหลือเกิน”

ไห่ถังยืนมองผู้เป็นนายก็ได้แต่นึกสงสาร คุณหนูของนางเป็นคนดีหากมิหลงผิดไปรักบุรุษไร้ใจสภาพคงไม่เป็นเช่นนี้

“คุณหนูเจ้าขา ฮือ” ไห่ถังทรุดตัวเกาะเตียงที่ผู้เป็นนายนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ก็อดที่จะน้ำตาซึมตามไปด้วยไม่ได้

“ไห่ถังช่วยข้าทายาที เอายามาทาที ข้าไม่อยากเป็นแผล ฮึก ฮือ หลังข้า”   เยว่ลู่สะอึกสะอื้น ในใจหวาดกลัวหากแผลไม่หายเล่าต้องเป็นแผลน่าเกลียดแน่เลย ร่างบอบบางสวมใส่อาภรณ์ตัวในเปิดเปลือยแผ่นหลังที่เคยเรียบเนียนที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำเขียว ซ้ำยังแตกจากการถูกโบย ในใจนึกน้อยใจจวิ้นอ๋องที่เขาไม่คิดจะช่วยนางแม้เพียงนิด ซ้ำนางยังไม่ได้กลับจวนอ๋องเลยตลอดทั้งคืนไม่เห็นจะเป็นเดือดเป็นร้อนตามหานางแต่อย่างใด สายตาเหม่อมองพร้อมกับเสียงสะอื้นเบา ๆ

“เสี่ยวหยูนางเป็นเช่นไรบ้าง” ไทเฮาเองมิใช่ว่านางจะไม่เสียใจที่สั่งลงโทษเยว่ลู่ ที่นางรักและเอ็นดูนางเยี่ยงองค์หญิงคนหนึ่ง แต่เพราะครั้งนี้นางทำผิดจริง ๆ จึงต้องจำใจสั่งลงโทษตามกฎธรรมเนียม เยว่เล่อไม่ใช่เด็กเหลวไหลเพียงถูกความรักมอมเมาจนเกินไปจึงหลงผิดไปบ้างก็ได้แต่หวังว่านางจะไม่โกรธและเข้าใจสิ่งที่พระนางกระทำ

“ตื่นแล้วเพคะไทเฮา บ่าวพึ่งให้คนนำยาไปให้”

“อืม เฮ้อเยว่เล่อหนอเยว่เล่อ หลงเอ๋อร์ข้านี่ก็เกินไปรู้ทั้งรู้ว่านางรักจนหัวปักหัวปำยังปฏิเสธนางครั้งแล้วครั้งเล่า เฮ้อ” มือยกชาขึ้นจิบ ก่อนจะส่ายพระพักตร์ช้า ๆ ความรักในวังหลังแห่งนี้ผู้ใดมีรักผู้นั้นย่อมมีทุกข์ ไม่รู้ว่าการที่นางส่งเยว่เล่อไปปรนนิบัติบุตรชายคนเล็กจะทำให้เรื่องมันวุ่นวายเช่นนี้

“ไทเฮาเพคะ จวิ้นอ๋องเสด็จมาเพคะ” นางกำนัลเข้ามารายงานตามหน้าที่เมื่อมีผู้มาเยือน

“เสด็จแม่” เฟยหลงทำความเคารพไทเฮาก่อนจะนั่งลงรินชาดื่มอย่างคุ้นเคย สายตาคมลอบมองสำรวจไปจนทั่วก็ยังคงไร้เงาของคนที่ต้องการหา

“ทำไมรึ วันนี้ทำไมถึงได้คิดถึงคนแก่เช่นข้า” ฮองเฮาลอบสังเกตบุตรชาย ไฉนเลยจะมาหานางกัน นี่คงมาตามคนกลับกระมัง

“ลูกไม่ได้มาเยี่ยมท่านแม่เสียนานด้วยกิจการรัดตัวจนยุ่ง วันนี้จัดการธุระเสร็จเร็วหน่อยจึงได้มาหาท่านแม่ ท่านสบายดีรึไม่” จวิ้นอ๋องคิดหาเหตุผลตอบอย่างไหลลื่น

“หึ! จริงงั้นหรือ มิใช่มาตามคนหรอกรึ ฮึ ๆ” ไทเฮาตอบด้วยใบหน้าเย้าแหย่ และยิ่งรู้ว่าสิ่งที่คิดนั้นถูกต้องก็เมื่อเห็นสีหน้าที่เข้มขึ้นของผู้เป็นบุตรชาย

จากนั้นสองแม่ลูกสนทนาถามไถ่กันพอเป็นพิธี ไทเฮาก็ให้นางกำนัลนามเสี่ยวหยูเดินนำไปพบสาวใช้ต้นห้องที่ไม่ยอมกลับจวนอ๋องตลอดทั้งคืน

“ซี๊ด เจ็บ ๆ ไห่ถังเบา ๆ อู๊ย ฮึก”

เสียงโอดโอยเล็ก ๆ แว่วออกมาทำให้เท้าแกร่งหยุดชะงักใจแกร่งไหวเล็กน้อย ก่อนจะก้าวต่อเข้าไปในห้องนอนของนางโดยไม่ลืมส่งสัญญาณให้สาวใช้ของนางที่หันมาเจอให้ออกไปเงียบ ๆ

เฟยหลงมองแผ่นหลังนวลเนียนก็ต้องเบือนหน้าหนี แอบกระแอมพร้อมกลืนน้ำลายเบา ๆ เมื่อทำใจได้จึงหันกลับมาอีกรอบเมื่อได้ยินเสียงหวานเจือสะอื้นน้อย ๆ สั่งให้ทายาอีก

“ฮึก หะไห่ถังทาอีกข้ากลัวมันจะเป็นรอย ข้ากลัวหลังไม่สวย ฮึก ๆ” เยว่เล่อยังคงคร่ำครวยด้วยไม่คิดว่าคนที่นั่งอยู่ในตอนนี้คือจวิ้นอ๋อง แต่ทำไมแรงที่ทายาถึงหนักขึ้นกันเล่าแต่ชั่งเถอะให้ไห่ถังทายามากหน่อยจะได้หายเร็ว ๆ

จวิ้นอ๋องยังคงสวมบทเป็นสาวใช้ของนาง นิ้วเรียวราวสตรีป้ายยาในกระปุกกระเบื้องเคลือบสีครามก่อนจะนำไปทาวนไปมาเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงกระนั้นก็ยังได้ยินเสียงสูดปากจากร่างบอบบางเย้ายวนของนาง

‘ให้ตายเหอะ! ขนาดแผ่นหลังนางมีบาดแผลมันยังน่าภิรมย์อยู่ไม่น้อย’ สายตาคมไม่อาจยับยั้งได้ไล่มองไปทั่วแผ่นหลังบอบบางจนมาถึงเอวคอดกิ่วน่ากัดของนางที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนบาง จวิ้นอ๋องสะบัดศีรษะเพื่อเรียกสติตนเองเมื่อความคิดเริ่มเลยเถิด และได้สติเมื่อนางเอ่ยว่าจะเลิกสนใจเขา

“ไห่ถัง ข้าจะเลิกรักจวิ้นอ๋องแล้วไปสนใจบุรุษที่พอใจข้าดีรึไม่ ข้าเริ่มจะรู้สึกว่าพยายามไปก็เท่านั้น”

จวิ้นอ๋องขมวดคิ้วมุ่น มือแกร่งเผลอลงน้ำหนักที่แผลของนางอย่างแรงจนเจ้าตัวประท้วง เหตุใดยามได้ยินว่านางจะตัดใจหัวใจเขากลับหวิวโหวงแปลก ๆ

“อ๊ะ ไห่ถังมือหนะ ท่านอ๋อง!”