ตอนที่ 4 หึงหวง [1]

หลังจากวันนั้นอันหนิงเยว่ก็เงียบหายไปเสียหลายวันทำให้จวิ้นอ๋องรู้สึกว่าหลายวันมานี้ช่างดีและเงียบสงบและไม่วุ่นวายนับตั้งแต่นางกลับมา

“นี่ ๆ นางมาแล้วดูสิ ๆ ท่านหญิงพ่านเอ๋อร์ นี่ขนาดข้าเป็นสตรียังอดที่จะอิจฉานางไม่ได้เลย”

“แต่สำหรับข้านางยังงามน้อยกว่าเยว่เล่ออยู่มากนัก”

“เจ้ากล้าเอาพ่านเอ๋อร์ไปเปรียบกับนางได้เช่นไรกัน สตรีเช่นนางหนะ หึ!”

เสียงซุบซิบนินทาของสตรีในวังนับเป็นเรื่องปกติ แต่ที่ทำให้จวิ้นอ๋องสนใจก็คงไม่พ้นเรื่องของสาวใช้ต้นห้องของตน ที่นางหายหน้าไปเลยนับตั้งแต่วันนั้น เขาให้คนไปตามก็ให้เหตุผลว่ารับใช้ไทเฮาผู้เป็นมารดาจึงไม่สามารถปลีกตัวมารับใช้เขาได้ หึ! กำลังโกธรหรือรอให้เขาไปงอนง้อสินะ ฝันไปเถอะ!

“ไทเฮาเสด็จ” สิ้นเสียงขันทีก็ปรากฏร่างสตรีสูงวัยที่ยังงดงามสะพรั่ง ข้างกายมีสตรีหน้าตางดงามหมดจด แย้มยิ้มกว้างส่งยิ้มให้กับทุกคนที่มาร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาที่พระนางจัดขึ้น นั่นก็ทำเอาเหล่าองค์ชายและขุนนางทั้งหลายถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ

“หึ! เก่งเสียจริงเรื่องยั่วยวนบุรุษ ปึก!” สุราถูกสาดลงคอในคาเดียวจนหมดพร้อมกับเสียงวางจอกกระแทกโต๊ะอย่างแรง ทำเอาเรียกความสนใจจากผู้เป็นพี่จนได้รับเสียงเย้าแหย่กลับมา

“ทำไมรึน้องข้า เจ้าหึงเช่นนั้นรึ” ฮ่องเต้เทียนหลงมองผู้เป็นน้องรักด้วยแววตาไหวระริก

“ไม่มีทางเสียหรอก ท่านพี่เข้าใจผิดแล้ว หลายวันมานี่หงุดหงิดกับเรื่องในจวนอ๋องเล็กน้อยเพียงเท่านั้นเอง”

“ฮ่า ๆ เช่นนั้นรึ ข้าเชื่อ ๆ” มองมาจากที่ใดก็รู้ว่าน้องชายตนคงมีความรู้สึกกับเยว่เล่อไม่มากก็น้อย ไม่เช่นนั้นคงไม่ฟาดงวงฟาดงาอย่างเช่นในเวลานี้

งานเลี้ยงช่างยาวนานเหลือเกินในความคิดของเยว่เล่อ นางทำคล้ายไม่สนใจจวิ้นอ๋อง แต่สายตาก็ยังอดที่จะคอยมองอยู่ไม่ได้ และยิ่งเกิดอาการหึงหวงเมื่อเห็นพ่านเอ๋อร์ถูกเชิญให้ไปนั่งข้าง ๆ เขา แถมทั้งคู่ยังใกล้ชิดพูดคุยเสียสนิทสนม จนนางไม่อาจทนมองได้อีกต่อไป จึงแสร้งขอตัวเสียมารยาทออกมาสูดอากาศภายนอกงานเลี้ยงแทน

“หึ! ทีกับข้าท่านรังเกียจกับนางท่านกลับเอาใจพะเน้าพะนอ ฮึ่ย”               จวิ้นอ๋องนะ จวิ้นอ๋องเขาทำนางโมโหเสียแล้ว ร่างกายเขาสตรีใดมีสิทธิ์แตะต้องกัน นางมีสิทธิ์อะไรสองเท้าก้าวไปด้านหน้าเดินอย่างไร้ทิศทางจนมาหยุดลงที่สระบัวในอุทยานใหญ่

“จวิ้นอ๋อง ท่านเป็นเช่นไร ท่านอย่าโกรธพ่านเอ๋อร์เลยนะเป็นเพราะ       ท่านพ่อให้ข้าหมั้นหมายกับองค์ชายโอวหยาง ขะข้าเองก็ปฏิเสธไม่ได้” พ่านเอ๋อร์เข้าสวมกอดร่างกำยำอย่างลืมอาย

“ท่านเสนาบดีลู่คงคิดดีแล้วล่ะ”

“แต่ข้า อยากแต่งเข้าจวนจวิ้นอ๋องมากกว่า ข้าไม่ได้รักองค์ชายโอวหยางแม้เพียงนิด”

“เอาน่าอยู่ ๆ ไปเดี๋ยวคงเคยชินและรักกันเองนั่นแหละ” เฟยหลงไม่ได้ปัดป้องหรือผลักไสนางเพราะมองว่านางเป็นเช่นน้องสาวคนหนึ่ง

“แต่ข้า รักท่าน ท่านอ๋อง” ความหวาดกลัวและอัดอั้นที่กักเก็บมานานทำให้พ่านเอ๋อร์ไม่นึกเกรงกลัวว่าใครจะแอบมาได้ยิน และนี่ก็ใกล้วันแต่งงานเข้ามาทุกทีนางจึงต้องรีบบอกความในใจให้จวิ้นอ๋องได้รู้ เสียงพูดเจือแววสะอื้นพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตากลมโตของนางทำให้จวิ้นอ๋องนึกสงสาร จึงยกมือขึ้นลูบผมลื่นมือของนางเพื่อปลอบประโลม

“ขะข้า”

‘เพี๊ยะ ๆ ๆ’