7

“ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันเห็นพี่อชิถือกระเป๋าให้ด้วย”

“ก็พี่อชิเขาเป็นสุภาพบุรุษ” อลิสากล่าวแก้ ทั้งที่ในใจเริ่มสงสัยว่าอชิรวิชญ์พาสาวที่ไหนไปภูเก็ตด้วย

“น่าจะไม่มีอะไรอย่างที่เธอว่าจริงๆ งั้นฉันไม่กวนล่ะ เธอสนุกต่อเถอะ”

“อืม...” อลิสานิ่งเงียบไปแม้ปลายสายจะวางไปแล้ว

“เป็นอะไรที่รัก” นิโคลัสหนุ่มเมืองผู้ดีที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่นอนของอลิสา ซึ่งความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีเพียงมนัสวีเท่านั้นที่รู้

“คุณกลับไปเถอะนิค” อารมณ์วาบหวามของอลิสาหายไปตั้งแต่เรื่องอชิรวิชญ์เข้ามากวนใจ แต่อีกฝ่ายกลับเข้ามาโลมเล้าจนอลิสาครวญครางเสียงออกมายามถูกปลุกเร้าอารมณ์ ก่อนจะเตลิดลืมเรื่องของว่าที่คู่หมั้นไปชั่วขณะ เพราะมีสิ่งเร้าใจอยู่เบื้องหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนิโคลัสเกิดขึ้นเมื่องานวันเกิดปีที่แล้ว จากเด็กสาวเรียบร้อยในอดีตกลับกลายเป็นสาวร้อนรักยามอยู่กับชายหนุ่มที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่นอน

ภูเก็ต

                เมื่อเดินทางมาถึงสนามบิน อชิรวิชญ์สั่งให้คนขับรถพาหญิงสาวไปยังบ้านพักตากอากาศ ส่วนเขาได้แยกตัวไปที่โครงการก่อสร้างที่เกิดปัญหา

                “นายน้อยล่ะตาบุญ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามสามี

“นายน้อยแวะไปดูงานก่อน เดี๋ยวคงตามมา” นายบุญหันมาบอกกับภรรยา

“กลัวอาหารจะเย็นเสียก่อนสิ...อุ๊ยตาย ป้าก็มัวแต่บ่น คุณคงเป็นเลขาฯ นายน้อย”

“ใช่ค่ะดาเป็นเลขาฯ ของคุณอชิ” ปุณณดาพยักหน้ารับคำ และเลือกที่จะไม่แนะนำตัวในฐานะน้องสาวคนใหม่ของอชิรวิชญ์ เพราะหากผู้อาวุโสตรงหน้าทราบว่าเธอเป็นใคร อาจจะไม่ได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มแบบนี้

“งั้นเชิญเข้าบ้านก่อนนะคะ จะกินข้าวหรือจะอาบน้ำก่อนดีคะ”

“กินก่อนดีกว่าค่ะ ดาเริ่มหิวแล้ว” หญิงสาวทำท่าทางประกอบจนนวลจันทร์อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ก่อนจัดการเมนูอาหารที่เจ้านายหนุ่มโทรศัพท์มาสั่งก่อนเดินทางมาที่นี่

“คงพอกินได้นะคะ ก็...” นวลจันทร์กล่าวไม่ทันจบประโยค ปุณณดาก็เอ่ยขึ้นแทรกเมื่อเห็นเมนูโปรดของตนเรียงราย

“ได้สิคะ เมนูโปรดของดาทั้งนั้น”

“เอ่อ...งั้นกินเยอะๆ นะคะ” นวลจันทร์เริ่มรู้สึกแปลกใจในตัวนายของตน เหมือนสั่งให้ทำอาหารเพื่อเอาใจหญิงสาวตรงหน้าเสียมากกว่า

“ค่ะ แล้วกับข้าวของคุณอชิล่ะคะ” หญิงสาวอดห่วงไม่ได้ เพราะชายหนุ่มก็ยังไม่ได้กินอะไรมาเหมือนกัน

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ป้าแบ่งไว้ให้แล้ว คุณดารีบกินเถอะค่ะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นไปจะไม่อร่อย”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับคำก่อนจะลงมือรับประทานอาหารตรงหน้าอยู่เงียบๆ จนกระทั่งอิ่ม จึงลุกขึ้นเพื่อเก็บจานไปล้างในห้องครัว

“นั่นคุณดาจะทำอะไรคะ”

“ดาจะล้างจานค่ะ”

“ส่งจานมาค่ะ เดี๋ยวป้าจัดการเอง” นวลจันทร์รีบเข้ามารับจานในมือหญิงสาวไปที่อ่างล้างจาน

“งานแค่นี้ดาทำได้”

“แต่คุณดาเป็นแขกนะคะ ถ้านายน้อยรู้ ป้าคงโดนดุ”

“เขาไม่ดุหรอกค่ะ”

“ไม่ดื้อสิคะ คุณดาเดินทางมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนดีกว่าค่ะ” นางกล่าวตัดบทพร้อมดันร่างหญิงสาวออกไปจากห้องครัว แล้วนำไปยังห้องพักรับรองที่เจ้านายหนุ่มได้สั่งจัดเตรียมไว้ให้ “ห้องน่ารักจังค่ะ”

“เคยเป็นห้องนอนของนายน้อยตอนเด็กๆ ค่ะ ป้าว่ามันเล็กไปหน่อย ถ้าคุณดาอยากเปลี่ยนห้องก็ได้นะคะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ดานอนได้” เธอไม่ใช่คนเรื่องมาก

“งั้นป้าไม่รบกวนแล้วนะคะ”

“ขอบคุณนะคะป้า...”

“เรียกป้านวลก็ได้ค่ะ และไม่ต้องขอบคุณเพราะเป็นหน้าที่ของป้าอยู่แล้ว” นวลจันทร์เอ่ยเท่านั้นก็เดินออกจากห้องพัก ปล่อยให้หญิงสาวเดินสำรวจไปทั่วห้อง ซึ่งมีรูปสมัยยังเยาว์วัยของเจ้าของห้องตั้งอยู่บนตู้โชว์

“นี่คงเป็นรูปคุณอลิสาสินะ” ปุณณดาคาดเดา เพราะคงไม่มีใครที่อชิรวิชญ์จะสนิทสนมได้เท่าอลิสาอีกแล้ว ไหนจะรูปครอบครัวที่ถ่ายร่วมกันอีก ก่อนจะสลัดความสนใจหันมาจัดเสื้อผ้าเข้าตู้แล้วเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว

จากนั้นก็เดินลงมารออชิรวิชญ์ที่ด้านล่าง แต่ชายหนุ่มไม่มีวี่แววจะกลับมา จนล่วงเลยเวลาเกือบสี่ทุ่ม หญิงสาวเริ่มชักเป็นห่วง จึงโทรศัพท์ไปหาแต่ปลายกลับไม่ยอมรับสาย

“ไม่ต้องห่วงนายน้อยหรอกค่ะ”

“แต่มันดึกแล้วนะคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างกังวล พลางส่ายตามองออกไปด้านนอก

“นายน้อยก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ งานคงยังไม่เสร็จจริงๆ ป้าว่าคุณดาขึ้นไปนอนเถอะค่ะ”

“แต่ว่า...” ปุณณดาพูดไม่ทันจบ ก็ถูกแม่บ้านดันร่างให้ขึ้นไปยังชั้นสอง ทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้เพียงขึ้นมารออชิรวิชญ์ที่ห้องนอน แต่รอแล้วรอเล่าชายหนุ่มก็ยังไม่กลับมาจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนเจ็ดโมงเช้า หญิงสาวจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวลงมาชั้นล่าง

“คุณดาตื่นแล้วหรือคะ จะรับกาแฟหรือข้าวต้มก่อนดีคะ”

“ข้าวต้มก็ได้ค่ะ ว่าแต่คุณอชิยังไม่ลงมาหรือคะ”

“นายน้อยออกไปแล้วค่ะ”

“ฮะ...ออกไปแล้วหรือคะ” หญิงสาวถามกลับเสียงหลง

“ใช่ค่ะ ตั้งแต่เช้ามืด ป้ายังไม่ทันได้ออกไปตลาดด้วยซ้ำ”

“ทำไมเขาไม่ปลุกดา” หญิงสาวพึมพำเบาๆ

“นายน้อยคงเห็นว่ายังเช้าอยู่ เลยไม่ได้ปลุกคุณดา” นวลจันทร์แก้ต่างให้เจ้านายหนุ่ม ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้บอกอะไร “เดี๋ยวสายๆ คงกลับมากินข้าวเองค่ะ”

“ค่ะ” ปุณณดาขานรับสั้นๆ และหวังว่าจะเป็นแบบนั้นตามที่แม่บ้านบอก จนแล้วจนเล่าอชิรวิชญ์ก็ไม่กลับมา เธอโทรศัพท์ไปหา เขากลับไม่ยอมรับสาย เป็นเช่นนี้มาสองวัน ซึ่งไม่เข้าใจเขาจะพาเธอมาทำอะไร

คืนนี้ปุณณดาตัดสินใจลงมานั่งรอพบอชิรวิชญ์ที่ห้องรับแขก คิดว่าอย่างไรก็ต้องได้คุยกับชายหนุ่มให้รู้เรื่อง ในระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือข้างกายก็ดังขึ้น หญิงสาวจึงหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์มารดา ก่อนจำใจกดรับสาย “มีอะไรคะแม่”

“ดูทำเสียงเข้า หรือแม่โทร.มาขัดจังหวะหรือไง” หทัยทิพย์ถามอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ได้ขัดจังหวะอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ดาแทบไม่ได้เจอหน้าคุณอชิด้วยซ้ำ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามารดาหมายถึงอะไร