6

“ใช่ค่ะ จอดสิคะ” เมื่อเห็นจวนเจียนจะถึงสถานีรถไฟฟ้าแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมจอด แถมยังแล่นผ่านไป “นี่คุณ...”

“จะจอดให้เสียเวลาทำไม ยังไงก็ต้องไปทางเดียวกันอยู่แล้ว และถ้าพ่อรู้ ฉันคงถูกเล่นงานแย่” นั่นเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น เพราะนับแต่เกิดเรื่องมารดา เขาก็ไม่เคยฟังคำพูดของบิดาอีกเลย

“ฉันไม่บอก คุณไม่บอกก็จบ”

“พ่อฉันหูตาเป็นสับปะรด” เขาหันมาบอกพร้อมเร่งเครื่องห่างไปทุกที จนปุณณดาไม่กล้าเรียกร้องให้เขาจอดเพราะเธอทำให้เขาเสียเวลามามากพอแล้ว

“เอ๊ะ...” เมื่อเริ่มไม่คุ้นเส้นทาง “นี่ไม่ใช่ทางไปบริษัทนี่คะ”

“ก็ใช่”

“แล้วเราจะไปไหนกันคะ”

“ฉันต้องแวะเข้าไปดูโครงการที่ปทุมสักหน่อย และต่อไปเธอต้องตามฉันไปตรวจงานทุกครั้ง”

“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” ถ้าเป็นเรื่องงานเธอสู้ไม่ถอย

“เดี๋ยวเธอก็รู้เอง” เขาปรายสายตามองหญิงสาวอย่างครุ่นคิดก่อนจะเงียบเสียงไป ตลอดเส้นทางจนถึงไซต์งาน แต่อชิรวิชญ์กลับไม่พูดอะไร นอกจากเข้าไปคุยงานกับวิศวกรและหัวหน้าคุมงาน ซึ่งปุณณดาทำตัวไม่ถูกว่าควรอยู่จุดไหน กระทั่งวิศวกรหนุ่มยื่นหมวกนิรภัยส่งมาให้ด้วยความหวังดี

“ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้กับชายหนุ่มที่มีไมตรีมอบให้ ก่อนจะนำมาสวมใส่

“ผมชื่อการันต์นะครับ เพิ่งจะมาดูแลงานที่นี่ แทนรุ่นพี่” วิศวกรหนุ่มรีบกล่าวแนะนำตัวคนที่ตนสนใจตั้งแต่แรกพบ

ขณะอชิรวิชญ์ชะงัก เมื่อไม่เห็นปุณณดาตามขึ้นมา จึงย้อนกลับไปดู พร้อมแววตาดุดันคล้ายกำลังไม่พอใจอะไรสักอย่าง

“เวลาฉันเป็นเงินเป็นทอง ไม่ใช่จะมาเดินเล่น” คำพูดของเจ้านายหนุ่มทำเอาปุณณดาและวิศวกรหนุ่มต่างพากันสะดุ้งตกใจ

“ขอโทษครับ” การันต์รีบกล่าวคำขอโทษ

“ไม่ได้หมายถึงคุณ ผมหมายถึงเลขาฯ ของผม รีบตามขึ้นมาสิปุณณดา” เขากล่าวเร่งเร้า

“ค่ะ” หญิงสาวรีบสาวเท้าตามขึ้นไป แต่เขากลับไม่ให้เธอทำอะไรเลยนอกจากเดินตาม ขณะอชิรวิชญ์เอาแต่คุยงานกับวิศวกรและหัวหน้าคนงานเท่านั้น แต่แล้วจู่ๆ เขาหันกลับมาบอกให้เธอลงไปรอในรถ เธอได้แต่งุนงงแต่ก็ยอมกลับไปนั่งในรถตามคำสั่งแต่โดยดี

                ปุณณดานั่งรออยู่ในรถได้ไม่ถึงยี่สิบนาที อชิรวิชญ์ก็เดินตามมาที่รถด้วยใบหน้าดูเคร่งเครียด จนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะถามในฐานะเลขาฯ

                “งานมีปัญหาหรือคะ”

“อืม...แต่ไม่ใช่ที่นี่”

“แล้วที่ไหนคะ”

“ภูเก็ต เราต้องเดินทางไปดูงานกันวันนี้”

“เรา...?” หญิงสาวชี้เข้าหาตัวเอง

“ก็ใช่น่ะสิ เธอเป็นเลขาฯ ของฉัน ก็ต้องเดินทางไปด้วย เธอมีอะไรต้องเรียนรู้จากฉันอีกเยอะ” เขาพูดแฝงความนัย “ไปเถอะ เราจะต้องไปให้ทันไฟลท์บินช่วงสิบเอ็ดโมงครึ่ง”

“แล้วเราจะกลับไปเก็บเสื้อผ้ากันทันหรือคะ”

“ไม่ต้องห่วง ฉันให้เด็กที่บ้านเก็บให้แล้ว เดี๋ยวนายชิดคงจะเอาไปส่งที่สนามบิน” เขาบอกเท่านั้นก็สตาร์ตรถออกจากโครงการ เพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

“ลุงชิด ไปส่งแม่ฉันไม่ใช่เหรอคะ”

“เธอคิดว่าแม่เธอจะใช้นายชิดไปทำธุระจริงเหรอ” เขากระตุกยิ้ม

“เอ่อ...” ปุณณดาถึงกับไปไม่ถูก เพราะรู้เต็มอกว่าเป็นแผนการของมารดา

“ก็แค่แผนตื้นๆ” เขาพูดเท่านั้นก็เงียบเสียงไป จนกระทั่งถึงสนามบิน

“เดี๋ยวเธอไปจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินแล้วกัน ฉันจะรอรับกระเป๋าจากนายชิดจะได้ไม่ต้องเสียเวลา”

“ได้ค่ะ” หญิงสาวขานรับคำ แล้วรีบเดินเข้าไปในตัวอาคารของสนามบินเพื่อจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้เรียบร้อย จากนั้นก็นั่งรอชายหนุ่มบริเวณที่นั่งพักสำหรับผู้โดยสาร ซึ่งไม่นานอชิรวิชญ์ก็ตามเข้ามา

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ” เธอยื่นตั๋วเครื่องบินไปให้

“เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง งั้นเราขึ้นไปรอด้านในกันเถอะ” เขาเอ่ยพร้อมถือกระเป๋าเดินทางนำหญิงสาวออกไป ปุณณดาจึงรีบลุกตามไป ขณะเสียงตะโกนเรียกชายหนุ่มดังจากเบื้องหลัง

“พี่อชิจริงๆ ด้วย” สาวสวยโผเข้ามาจับมือชายหนุ่มด้วยความดีใจ

“อ้าววีกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” อชิรวิชญ์กล่าวทักทายมนัสวีอย่างแปลกใจ

“ได้สักอาทิตย์แล้วค่ะ แล้วพี่อชิจะไปไหนคะเนี่ย” มนัสวีเอ่ยถามพลางมองสาวสวยข้างกายชายหนุ่มด้วยคำถาม

“พี่จะไปดูงานที่ภูเก็ตหน่อยน่ะ เอาไว้ค่อยคุยกันนะวี” อชิรวิชญ์กล่าวตัดบทแล้วหันไปพยักหน้าให้ปุณณดาที่ยืนอยู่ข้างกาย มนัสวีจึงไม่มีโอกาสไถ่ถามอะไรอีกเลย พร้อมกับความสงสัยว่าหญิงสาวที่ติดตามอชิรวิชญ์เป็นใคร

“โทร.หายายลิสาดีกว่า ดูซิว่ายายนั่นจะทำหน้ายังไงเวลาพี่อชิของมันควงสาวอื่นไปภูเก็ต”

มนัสวีเป็นเพื่อนของอลิสามาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย ทั้งคู่พยายามชิงดีชิงเด่นกันมาตลอด แต่ก็ยังคบหากันมาถึงปัจจุบัน และยังไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศด้วยกันอีกด้วย

“โทร.มาทำไมยายวี” ปลายเสียงดูหงุดหงิดปนหอบ

“โทร.มาขัดจังหวะหรือไงจ๊ะ” มนัสวีกล่าวอย่างรู้เท่าทัน

“ไม่ต้องพูดมาก มีอะไรก็รีบๆ พูดมา”

“ถ้าเธอฟัง อาจจะหมดอารมณ์ไปเลยก็ได้” งานยั่วอารมณ์คน มนัสวีถนัดนัก ที่สำคัญเธอพร้อมที่จะสร้างความร้าวฉานให้ทั้งคู่อยู่แล้ว เพราะเธอเองก็ตกหลุมรักอชิรวิชญ์มานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้

“มีอะไร”

“วันนี้ฉันเจอพี่อชิที่สนามบินด้วย”

“ก็ไม่แปลกนี่” เป็นปกติที่ชายหนุ่มจะต้องเดินทางไปดูงาน

“ไม่แปลก ถ้าพี่อชิไม่พาผู้หญิงไปที่ภูเก็ตด้วย ทั้งสาวและสวยมาก” มนัสวีเติมเชื้อไฟหวังให้อลิสาอยู่ไม่ติด

“อาจจะเป็นเลขาฯ พี่อชิก็ได้” อลิสาพึมพำก่อนผลักร่างลุกในสภาพเปล่าเปลือย ขณะหนุ่มคู่ใจงุนงงกับท่าทางเปลี่ยนไปของสาวคนสนิท