ร้อนรักเลขาส่วนตัว 6 : ลืมมันซะ (1)

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง เงาอุ่นนวลค่อยๆ คลี่คลุมร่างทั้งสองบนเตียงกว้าง พิชชาขยับตัวเล็กน้อย พลันก็รับรู้ถึงแรงกอดแน่นหนาที่โอบเธอไว้ทั้งตัว แขนแข็งแรงของปริญญ์ยังพันรอบเอวเล็ก ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากอก

"อืม…"

เสียงครางเบาๆ หลุดจากริมฝีปาก เธอรู้สึกหนักศีรษะเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังตกค้าง และทันทีที่ลืมตาขึ้นก็ต้องเบิกตากว้าง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อภาพแรกที่เห็นคือแผงอกเปลือยเปล่าของเจ้านายที่ซุกใบหน้าลงใกล้ผมเธอ

ความทรงจำเมื่อคืนหวนกลับมาเป็นฉากๆ สายตาคมที่มองมาไม่ละไปไหน สัมผัสเร่าร้อนที่ทำให้เธอแทบขาดใจ และเสียงพร่าที่กระซิบชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอายแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอเผลอกัดริมฝีปากแน่น

"ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วๆ อย่างคนเพิ่งตื่น แต่แฝงด้วยความอบอุ่นและเจือความพอใจ เขาไม่ขยับแขนที่กอดไว้ กลับยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม

พิชชาใจเต้นรัว รีบเบือนหน้าไปทางอื่น พยายามจะดันแขนเขาออกเบาๆ

"บะ...บอสคะ...ปล่อยก่อนค่ะ…เดี๋ยวใครมาเห็น"

"ไม่มีใครเห็นหรอก ในห้องนี้มีแค่เราสองคนเท่านั้น"

ปริญญ์หัวเราะต่ำๆ แผ่วๆ ใกล้หู คำพูดของเขาทำให้ใจเธอเต้นถี่แรงกว่าเดิม ยิ่งเขากดจูบเบาๆ ที่ขมับ ความสับสนและความอายยิ่งผสมปนกับความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันว่าบอสควรกลับได้แล้ว"

พิชชาเอ่ยเสียงเบา พลางก้มหลบสายตาคมของเจ้านายหนุ่ม

"ได้ผมสมใจแล้ว พอตื่นขึ้นมาก็ไล่กลับเลยเหรอ"

"เอ่อ...คือ...คือว่า..."

พิชชาตะกุกตะกัก แววตาหวานที่ยังมีร่องรอยอายหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาคมตรงหน้า เธอขบเม้มปากแน่น ก่อนจะกลั้นใจเอ่ยเสียงสั่น

"เรื่องเมื่อคืน…เพราะฉันเมา บอสลืมมันไปเถอะนะคะ ทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นก็พอ”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา อากาศรอบห้องก็หนักอึ้งลงในพริบตา แววตาคมของปริญญ์แข็งกร้าวขึ้นทันที ริมฝีปากที่เคยยกยิ้มอ่อนโยนกลับกดแน่นเป็นเส้นตรง แววตาเข้มข้นวาวโรจน์ด้วยโทสะปนแรงปรารถนาที่ไม่ถูกยอมรับ

"ลืมงั้นเหรอ…"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้าๆ แฝงความกดดัน ก่อนจะก้มลงประชิดใบหน้าเธอจนพิชชาถอยหนีไม่ได้

"คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งคืนหายไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?"

พิชชาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นแววตาคมกริบที่ไม่เคยยอมให้ใครเถียง

"ฉะ…ฉันไม่ได้หมายความ..."

คำพูดยังไม่ทันจบ เขาก็โน้มลงบดจูบอย่างหนักหน่วง กลืนกินเสียงประท้วงของเธอจนหมดสิ้น มือหนากดตรึงแขนเล็กลงกับที่นอนอย่างไม่ให้ดิ้นรน

"ถ้าคุณบอกให้ผมลืม ผมก็จะทำให้คุณจำมันอีกครั้ง...จำให้ชัดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาด้วยซ้ำ"

เสียงพร่าเอ่ยชิดริมฝีปากที่บวมแดงจากจูบเร่าร้อน

ร่างเล็กถูกพลิกกดแนบกับเตียงในชั่ววินาที มือหนาเลื่อนไล้ไปตามเรือนกายที่ยังอ่อนแรงจากเมื่อคืน คราวนี้ทุกสัมผัสของปริญญ์ไม่เหลือความอ่อนโยนอีกแล้ว หากแต่เต็มไปด้วยแรงโกรธผสมความปรารถนาที่เอาแต่ใจ เขาใช้ริมฝีปากครอบครอง ไล่ตั้งแต่ลำคอ หน้าอก ลงไปจนเธอสะท้านครางไม่ได้ศัพท์

"คุณจะได้ทบทวนเรื่องเมื่อคืนด้วยตัวเองอีกครั้ง"

เสียงพร่าหนักแน่นแฝงแววท้าทาย ก่อนที่ความเร่าร้อนครั้งใหม่จะโหมกระหน่ำเข้ามาไม่หยุด

แผ่นหลังบางถูกกดตรึงแน่นกับที่นอน มือหนาของปริญญ์รั้งเอวเล็กไว้แน่นหนา ขยับตัวทาบคร่อมเต็มพื้นที่ไม่ให้หญิงสาวขยับไปไหนได้เลย พิชชาดิ้นเล็กน้อย เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยทั้งอายทั้งขลาด

"บะ...บอส...ปล่อยฉันเถอะ…ฉันไม่อยาก..."

คำพูดยังไม่ทันจบ ริมฝีปากหยาบร้อนก็โน้มลงบดจูบอย่างรุนแรง กลืนเสียงปฏิเสธจนหมดสิ้น มือใหญ่สอดเข้าจับขาเรียวผลักอ้าออกจากกัน แท่งร้อนแข็งขึงถูกดันเข้าไปในร่องเสียวจนสุดความยาว เขากดสะโพกแกร่งแนบชิดให้เธอรับรู้ถึงความเร่าร้อนที่เขาตั้งใจ "ลงโทษ" เธอ

"คุณหนีไปไหนไม่ได้หรอกพีช"

เสียงทุ้มต่ำพร่าเอ่ยชิดหู ราวกับคำประกาศิต

"คุณกล้าสั่งให้ผมลืมเรื่องของเราเหรอพีช…ถ้างั้นผมจะอยู่ตรงนี้...นับจากนี้คุณจำให้ขึ้นใจว่าคุณเป็นของผมคนเดียว"

เขาไม่ปล่อยให้เธอลุกหรือขยับแม้แต่น้อย ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดื้อดึงและแรงโกรธที่พรั่งพรูออกมาเป็นความเร่าร้อนรุนแรงกว่าเดิม จังหวะที่โหมกระหน่ำลงมาไม่ปรานีทำให้พิชชาสะท้านเฮือก ร้องครางสะบัดหัวไปมา แต่แขนเล็กก็ถูกตรึงแน่นไว้กับเตียง

"อ๊ะ...อ๊าาา...บอส...อื้ออ..."

พิชชาครางเสียงหวาน เธอส่ายหน้าไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิงเมื่อโดนความเสียวเข้าจู่โจม มือเรียวดึงทึ้งผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่าน

"ครางเรียกชื่อผมสิพีช"

ปริญญ์เอ่ยเสียงกระเส่า แล้วซุกหน้าเข้าหาซอกคอขาวพร้อมทั้งขบเม้มสร้างรอยรักเอาไว้

"อื้อ...บะ...บอส...อ๊ะ...อ๊าาา"

"ครางเรียกชื่อผมเหมือนเมื่อคืนสิพีช...ผมเป็นผัวคุณนะ...ไม่ใช่เจ้านาย!"

ปริญญ์สั่งเสียงพร่า สายตาคมจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ พร้อมทั้งกระแทกความใหญ่โตเข้าใส่ร่องเสียวเธอเต็มแรง

ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!

"อ๊ะ…อื้ออ…คุณปริญญ์"

เสียงหวานหลุดพร่าออกมาจากปากไม่ขาดหู ทุกแรงกระแทกที่เขามอบให้ราวกับต้องการผนึกเธอเอาไว้ไม่ให้หลบหนีลงจากเตียงได้ง่ายๆ เตียงทั้งเตียงสั่นสะเทือนตามแรงกระแทก มือหนากดเอวเล็กลงกับฟูกจนไม่เหลือทางหนี

"พีช…นาทีนี้คุณจะได้รู้ว่าคำว่าลืม…มันไม่มีอยู่จริง"

เสียงพร่าหนักแน่นเอ่ยซ้ำอีกครั้ง สะโพกแกร่งของปริญญ์ยังคงเร่งแรงกระแทกเข้าออกร่องเสียวถี่รัวอย่างไม่ปรานี เสียงเตียงกระแทกกับพื้นดังก้องประสานกับเสียงครางหวานของพิชชาที่ดังสลับหอบหายใจถี่ ร่างเล็กบิดเร่าอย่างสิ้นท่า แต่ก็ถูกแขนแข็งแรงตรึงไว้แนบเตียง ไม่ให้หนีไปไหนได้แม้แต่น้อย

"อ๊ะ…อ๊าาา…คุณปริญญ์…พะ…พอแล้ว…อื้ออ!"

เธอครางร้องสะอื้นปนเสียงหวาน แต่ยิ่งวิงวอนเขากลับยิ่งเร่งจังหวะ หนักแน่นกว่าเดิม จนร่างบางสะท้านสั่นสะเทือนแทบล้มเลิกแรงต้าน