ร้อนรักเลขาส่วนตัว 8 : ลืมมันซะ (3)

ปริญญ์ไม่ปล่อยให้ร่างเล็กในอ้อมกอดได้พักแม้ชั่วครู่ เสียงหอบของพิชชายังไม่ทันจาง เขาก็พลิกตัวรวดเร็ว จับเธอลงนอนราบกับเตียงอีกครั้ง แล้วกดทาบทับเต็มแรงจนเธอสั่นสะท้าน

"อ๊ะ…อื้ออ…คุณปริญญ์…ฉัน…ไม่ไหวแล้ว"

น้ำเสียงสั่นพร่าหวานปนสะอื้น หลับตาปี๋เพราะทั้งอายทั้งหมดแรง

แต่แทนที่จะออมแรง เขากลับกดข้อมือเล็กตรึงไว้เหนือศีรษะ แววตาคมเข้มมองลึกลงมา ทั้งร้อนแรงทั้งดื้อดึง

"ผมยังไม่อิ่มเลยพีช"

"อ๊ะ...อื้ออ...ฉันไม่ไหวแล้ว"

"ผมกลัวว่าคุณจะลืมว่าเราเป็นอะไรกัน วันนี้ผมจะทำให้คุณจำจนขึ้นใจว่าผมเป็นผัวคุณ"

ปริญญ์เอ่ยเสียงพร่า เขาก้มลงบดจูบเร่าร้อนอีกครั้ง ริมฝีปากหนักหน่วงเหมือนจะย้ำเตือนว่าทุกอย่างเมื่อคืนและตอนนี้คือความจริงที่เธอหนีไม่พ้น มือหนาอีกข้างเลื่อนลงประคองสะโพกเล็กยกขึ้นรับแรงกระแทกครั้งใหม่ที่หนักหน่วงรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

"อ๊ะ…อ๊าาา…คุณปริญญ์!"

เสียงหวานครางหลุดพร่าทุกครั้งที่สะโพกหนาโหมเข้ามาลึกและแรงขึ้นเรื่อยๆ เตียงทั้งเตียงสั่นสะเทือนถี่จนฟูกแทบยุบ ร่างเล็กกระตุกเร่าไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ถูกเขากักไว้ใต้ร่างโดยสิ้นเชิง

ปริญญ์ก้มกัดซอกคอเนียน ทิ้งร่องรอยสีแดงเข้มทีละจุด มือใหญ่ลูบคลึงอกอิ่มไม่หยุด ทุกสัมผัสโหมเร้าให้ไฟที่เพิ่งดับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีทางห้ามได้

"วันนี้ผมจะไม่ปล่อยคุณลงจากเตียงนี้จนกว่าคุณจะยอมรับ…ว่าคุณเป็นเมียผม"

เสียงพร่ากระซิบพร้อมแรงกระแทกหนักหน่วงราวกับคำสั่งขาด ร่างเล็กครางสะท้าน น้ำตาไหลซึมที่หางตา แต่ทุกเสียง ทุกสัมผัสกลับยิ่งตอกย้ำว่าเธอหนีจากความเร่าร้อนนี้ไม่ได้อีกแล้ว

ปริญญ์ไม่ยอมผ่อนแรงแม้แต่น้อย หลังจากกดตรึงพิชชาแนบเตียงอยู่นาน เขาก็จับสะโพกเล็กยกขึ้นอย่างรวดเร็ว พลิกเธอให้นอนตะแคง ขาที่เรียวสวยถูกเขายกขึ้นพาดไว้บนต้นขาแกร่งของตัวเอง ทำให้ร่างเล็กเปิดรับเขาได้ลึกและแน่นกว่าเดิม

"อ๊ะ…อื้อออ…คุณปริญญ์"

เสียงหวานหลุดครางสั่นพร่า ดวงตาปรือพร่าเอ่อคลอด้วยน้ำตา แต่ก็หนีแรงจากเขาไม่ได้

ปริญญ์กดแนบแผ่นอกกำยำกับหลังของเธอ แขนหนาสอดโอบกอดรัดร่างเล็กจากด้านหลัง ขยับจังหวะหนักหน่วงจนพิชชากระตุกเฮือกทุกครั้งที่เขาโถมเข้ามา ปลายลิ้นร้อนยังลากเลียที่ซอกคอ บดจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนผิวขาวพราวไปด้วยรอยรัก

"พีช…คุณยังจะบอกผมอีกไหม…ว่าเมื่อคืนแค่เพราะเมา"

เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างหู ชิดแนบกับเสียงหอบหายใจของเธอ

"อ๊ะ…อ๊าาา…มะ…ไม่…ฉัน…อื้ออ..."

คำปฏิเสธที่หลุดออกมาไม่ทันจบก็ถูกกลืนหายไปกับแรงกระแทกที่ลึกและแรงจนเสียงครางดังลั่นห้อง

เขายิ่งรัดกอดเธอแน่นขึ้น ขยับสะโพกเร่งจังหวะแรงและเร็วจนร่างเล็กสั่นสะท้าน มือหนาอีกข้างเลื่อนไปลูบคลึงหน้าอกอิ่ม บีบเคล้นเร้าอารมณ์ไม่ให้เธอเหลือแรงต่อต้านแม้แต่น้อย

"คุณหนีผมไปไหนไม่ได้หรอกพีช…ต่อให้ต้องเปลี่ยนอีกกี่ท่า ผมก็จะทำให้คุณยอมรับ…ว่าคุณเป็นของผมทั้งตัวทั้งใจ"

จังหวะหนักหน่วงไม่หยุดหย่อน ปะปนกับเสียงครางหวานแตกพร่าของพิชชาที่ดังก้องในความเงียบ ทำให้ห้องทั้งห้องเหมือนถูกกลืนไปกับความเร่าร้อนที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงเตียงสั่นสะท้านรับแรงโหมถี่จากด้านหลัง ร่างเล็กในอ้อมแขนสั่นระริกจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงต่อต้าน ทุกจังหวะที่ปริญญ์กดกระแทกหนักหน่วงจากท่าตะแคง ทำให้พิชชาร้องครางสะท้านแตกพร่าดังก้องเต็มห้อง

"อ๊ะ…อ๊าาา…อื้ออ…มะ…ไม่ไหวแล้ว…คุณปริญญ์!"

เขากอดรัดแน่นจากด้านหลัง หน้าซุกไซ้ซอกคอขาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวพร้อมเสียงพร่ากระซิบที่กดลึกเข้าไปถึงหัวใจ

"ยอมรับสิพีช…ว่าคุณต้องการผม…เหมือนที่ผมต้องการคุณ”

เธอส่ายหน้าระริก น้ำตาเอ่อคลอ แต่เสียงครางก็ยังดังไม่หยุด ยิ่งพยายามกลั้นก็ยิ่งหลุดออกมามากขึ้น จังหวะที่เขาเร่งแรงกระแทก ร่างเล็กก็สะท้านกระตุกแรงจนเสียงครางสั่นพร่าหลุดออกมา

"อ๊ะ…อ๊าาา…อื้ออ..."

ความเสียวซ่านโหมกระหน่ำจนพิชชาปลดปล่อยน้ำหวานออกมาอีกครั้ง ร่างเล็กกระตุกถี่ในอ้อมกอดแข็งแรงที่ไม่ยอมปล่อย เขากอดเธอแน่นจนแทบละลายไปด้วยกัน ขยับสะโพกกดลึกซ้ำๆ จนเธอครางสะอื้นพร่าแทบหมดแรง

ดวงตาปรือพร่าที่เปียกน้ำตาค่อยๆ หันมามองเขา แววตาสั่นไหวเหมือนยอมแพ้ทั้งกายและใจ ริมฝีปากสั่นระริกกระซิบออกมาเสียงแผ่วเบา

"ฉัน…ยอมแล้วค่ะคุณปริญญ์…ยอมทั้งหมด…ฉันเป็นของคุณ"

ปริญญ์ยิ้มพร่าพร้อมเสียงหอบหนัก เขากดจูบแรงที่ขมับ รัดกอดแน่นเหมือนไม่อยากปล่อยให้เธอเลือนหายไปไหน

"ดีมากพีช…แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว”

ปริญญ์บอกกับร่างสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดอย่างอารมณ์ดี แต่จังหวะสะโพกที่กระแทกเข้าออกร่องเสียวยังไม่หยุด บ่งบอกชัดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้ทุกอย่างจบลงเพียงเท่านี้เลย

แผ่นหลังบางแนบอิงกับอกกว้าง เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานก้องในห้องที่เต็มไปด้วยไอร้อน ปริญญ์กอดรัดร่างเล็กแน่นหนา แม้พิชชาจะครางสะลึมสะลือบอกว่าไม่ไหวแล้ว แต่เขากลับไม่คิดหยุด

มือหนาจับสะโพกเล็กพลิกอีกครั้ง คราวนี้เธอถูกดึงขึ้นมาให้นั่งคร่อมกลางลำตัวเขาอีกหน ร่างบางอ่อนแรงเอนซบอกแกร่ง แต่กลับถูกเขาประคองบังคับให้ขยับขึ้นลงตามแรงมือ

"อ๊ะ…อื้ออ…คุณปริญญ์…ฉัน…ไม่ไหวแล้วจริงๆ"

เสียงหวานแตกพร่าปนสะอื้น แต่ก็ยังถูกเขาบังคับจนเสียงครางดังต่อเนื่องไม่ขาด

"คุณบอกไม่ไหว…แต่ร่างกายคุณตอบผมหมดทุกอย่างแล้วพีช"

เขากัดฟันยิ้มพึงใจ กระซิบเสียงพร่าข้างริมฝีปาก เอวสอบกระแทกเข้าออกรูเสียวถี่รัวขึ้นอีกครั้ง เสียงเตียงสั่นสะท้านดังก้อง ก่อนที่เขาจะพลิกเธออีกหน คราวนี้กดลงให้นอนคว่ำหน้าแนบหมอน แผ่นหลังโค้งงอรับแรงกระแทกหนักหน่วงจากด้านหลังที่กระแทกซ้ำๆ จนพิชชาร้องลั่น

ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!

"อ๊ะ…อ๊าาา…อื้ออ..."

ทุกท่าที่เปลี่ยนไปยิ่งบีบคั้นให้เธอหมดแรงเร็วขึ้น แต่ปริญญ์กลับไม่ปล่อยโอกาสนั้นผ่าน เขาไล่จูบกัดเม้มไปทั่วแผ่นหลังและต้นคอ ทิ้งรอยแดงสลับกับเสียงครางหวานที่ดังสะท้อนจนทั่วห้อง

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่มีใครนับได้ มีเพียงความเร่าร้อนที่วนเวียนไม่สิ้นสุด พิชชาถูกกักไว้ในอ้อมกอดแข็งแรง ร่างเล็กค่อยๆ หมดแรงจริงๆ ดวงตาปรือพร่าปิดลงช้าๆ มือเล็กกำหมอนหลวมๆ ก่อนจะปล่อยหล่นไร้เรี่ยวแรง

ปริญญ์กอดรัดเธอแน่นหนา โน้มจูบแผ่วที่ขมับของหญิงสาวที่ผล็อยหลับไป เพราะทั้งเพลียทั้งหมดแรง เขากระซิบเสียงพร่าข้างหูด้วยความพอใจปนความอ่อนโยน

"คุณเป็นของผมแล้วนะพีช"

ปริญญ์ดึงผ้าห่มคลุมร่างเล็กแนบอก ซบใบหน้าลงกับเส้นผมนุ่ม สูดกลิ่นหอมจางๆ ก่อนจะหลับตาตามไปพร้อมกันในอ้อมกอดที่ไม่มีทางปล่อยให้เธอหลุดพ้น