ร้อนรักเลขาส่วนตัว 9 : กลุ้มใจ

@ 9.00 น.

ปริญญ์ตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เขาเดินไปแต่งตัวเงียบๆ อย่างไม่รบกวนพิชชา เธอยังคงหลับสนิท ใบหน้าเปื้อนร่องรอยความเหนื่อยล้าผสมความสุข เขามองร่างเล็กบนเตียงด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับอยากเก็บภาพนี้ไว้ในใจตลอดไป

ปริญญ์โน้มตัวลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง จัดผ้าห่มให้คลุมกายเธอแน่นหนา แล้วก้มลงจูบแผ่วเบาที่หน้าผากราวกับคำอำลา

"พักผ่อนเถอะนะครับคนเก่ง วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงาน"

ปริญญ์กระซิบเบาๆ จากนั้นเขาก็หยิบกระดาษเล็กๆ ขึ้นมา เขียนโน้ตด้วยลายมือเรียบหรูวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง

"ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน วันนี้ผมลางานให้คุณเรียบร้อยแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ"

                                 -ปริญญ์-

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสายไปยังแผนกบุคคล ลางานแทนพิชชาด้วยน้ำเสียงมั่นคง เสร็จแล้วก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนเดินออกจากห้องไปทำงาน ปล่อยให้เธอนอนหลับสบายโดยไม่มีสิ่งใดมากวนใจ

พิชชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงแดดที่ลอดเข้ามาในห้อง ความเมื่อยล้ายังเกาะกุมอยู่ในกายจนแทบไม่อยากขยับตัว แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตเล็กๆ บนโต๊ะหัวเตียง หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เธอเอื้อมหยิบมันขึ้นมาอ่านข้อความทีละบรรทัด ลายมือเรียบร้อยหนักแน่นของปริญญ์ยังคงชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน วันนี้ผมลางานให้คุณเรียบร้อยแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ"

                                -ปริญญ์-

ทันทีที่อ่านจบ รอยยิ้มเล็กๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากอวบอิ่ม ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอก ดีใจที่เขาใส่ใจเธอถึงขนาดนี้ แต่ก็แปลกใจที่คนอย่างปริญญ์ผู้เป็นเจ้านายที่เคร่งขรึม และมักจะเข้มงวดกับเรื่องงาน กลับยอมลางานให้เธอโดยไม่ลังเล

แต่ขณะเดียวกัน ความกลุ้มใจก็แทรกเข้ามา ความสัมพันธ์ที่ก่อเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อคืน มันจะกลายเป็นความรักจริงๆ หรือเป็นเพียงเรื่องชั่วคืนที่อาศัยแรงปรารถนาเป็นตัวผลักดัน

พิชชายกกระดาษขึ้นแนบอก หลับตาลงชั่วครู่ ปล่อยให้อารมณ์ปะปนกันทั้งสุข ทั้งหวั่นไหว ทั้งสับสนไหลวนในใจ

"ถ้ามันไม่ใช่แค่ชั่วครั้งชั่วคราว…ฉันจะทำยังไงต่อดี"

พิชชาพึมพำเบาๆ ราวกับถามตัวเอง หลังจากอ่านโน้ตและคิดวนเวียนอยู่นาน เธอก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ความอ่อนเพลียจากเมื่อคืนทำให้ร่างกายหนักอึ้งจนเธอเผลอหลับยาวไป เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที แสงสว่างจากนอกหน้าต่างก็หายไปหมดแล้ว มีเพียงความมืดของค่ำคืนที่โรยตัวเข้ามาแทน

เธอนั่งพิงหัวเตียงถอนหายใจยาว ความอบอุ่นที่เขาทิ้งไว้ให้ยังอยู่ แต่ก็แทรกด้วยความกังวลที่ไม่หายไปไหน ความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นระหว่างเจ้านายและลูกน้องนั้นมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ง่ายๆ

พิชชาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์เพื่อนสนิท เสียงปลายสายดังขึ้นได้ไม่นาน ก่อนที่เพื่อนสาวจะรับ

"ว่าไงพีช โทรมาดึกเชียว?"

"แก้ว! ออกไปกินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อยสิ เร็วๆ เลยนะ เรา…เราอยากเมา"

น้ำเสียงของเธอสั่นเบาๆ ทั้งขอ ทั้งอ้อนวอน ทั้งปิดบังความว้าวุ่นในใจ

แก้วตาซึ่งอยู่ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมฟังดูไม่เหมือนพีชเลย"

"ไม่อยากเล่าในโทรศัพท์ เจอกันแล้วจะเล่าให้ฟัง"

พิชชากดตัดสาย ถอนหายใจอีกครั้งพลางเดินไปเปลี่ยนชุดง่ายๆ เตรียมออกจากคอนโด ใจหนึ่งก็อยากหนีความคิดสับสนที่วนเวียน อีกใจก็รู้ดีว่าต่อให้ดื่มแค่ไหน ภาพรอยยิ้ม อ้อมกอด และคำกระซิบของปริญญ์เมื่อคืนก็จะยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หาย

ร้านเหล้าย่านใจกลางเมืองในค่ำคืนนั้นเต็มไปด้วยแสงไฟสลัวและเสียงดนตรีสดที่ดังคลอ พิชชากับเพื่อนสนิทเลือกนั่งมุมหนึ่งที่ไม่วุ่นวายมาก แต่ยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงพูดคุยคละเคล้า

ตอนแรกเธอคิดว่าจะได้ระบายความรู้สึกอัดอั้นให้เพื่อนฟัง แต่เหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าที่ถูกยกขึ้นดื่มรวดเร็วเกินไป ทำให้ร่างกายที่ยังอ่อนเพลียสะสมจากคืนก่อนรับไม่ไหว ใบหน้าสวยแดงจัด แววตาพร่าเลือนจนแทบจะปิดลงในทุกวินาที

"พีช! เฮ้ย...ใจเย็น แกยังไม่ได้เล่าอะไรให้ฉันฟังเลยนะ"

แก้วตาเอื้อมมือมากุมแขน แต่พิชชาเพียงหัวเราะแผ่วๆ แล้วซบหน้าลงกับโต๊ะ กลายเป็นว่าคำพูดทุกอย่างที่ตั้งใจจะเล่าให้เพื่อนฟังกลับหายไปพร้อมสติที่เลือนราง

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูร้านก็เปิดออก ร่างสูงสง่าของปริญญ์ก้าวเข้ามาพร้อมเพื่อนที่นัดไว้ เขาเหลือบตามาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเรียบง่ายที่กำลังฟุบอยู่บนโต๊ะทันที สายตาคมเข้มแข็งหยุดนิ่ง เพราะนั่นคือพิชชา

หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพื่อนที่มาด้วยเอ่ยถาม

"นั่นเลขาคุณไม่ใช่เหรอ"

ปริญญ์ไม่ตอบ เขาเดินตรงไปทันที ก้มลงแตะไหล่เธอเบาๆ

"พิชชา"

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาแดงก่ำพร่ามัว แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเขาก็เหมือนจะยิ่งหมดเรี่ยวแรง เธอส่ายหัวเล็กน้อยก่อนซบลงกับแผงอกกว้างของเขาเอง

ปริญญ์ถอนหายใจหนักๆ ทั้งห่วง ทั้งหวง ทั้งโกรธที่เธอปล่อยตัวเองให้เมาจนถึงขั้นนี้ เขาหันไปบอกเพื่อนสั้นๆ

"ขอโทษที ฉันต้องไปก่อน"

จากนั้นปริญญ์ก็จัดการอุ้มร่างเล็กที่หมดแรงขึ้นในอ้อมแขนอย่างไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง

แก้วตาได้แต่มองหน้าปริญญ์ซึ่งเป็นเจ้านายสลับกับมองหน้าพิชชาเพื่อนสนิทของเธอด้วยความงุนงง เธอไม่คิดว่าเจ้านายหน้าดุจะเป็นห่วงเลขามากถึงขนาดนี้

ปริญญ์อุ้มร่างเล็กในอ้อมแขนก้าวออกจากร้าน เสียงดนตรีและผู้คนค่อยๆ เลือนหายไปเบื้องหลัง มีเพียงจังหวะก้าวที่มั่นคงและแรงสั่นสะท้านในใจเขาเองที่ดังชัดเจน

ลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า แต่ไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่ตีขึ้นมาในอกได้ ห่วงเธอที่ไม่ยอมดูแลตัวเอง หวงที่ไม่อยากให้ใครเห็นเธอในสภาพเปราะบางแบบนี้ และโกรธ…โกรธที่เธอเลือกหนีความจริงด้วยการเมาจนหมดสติ

เมื่อถึงลานจอดรถ เขาเปิดประตูรถหรูแล้ววางเธอลงบนเบาะนั่งอย่างระมัดระวัง มือใหญ่คอยประคองไม่ให้ศีรษะกระแทก

พิชชายังพึมพำไม่เป็นคำ ดวงตาปรือเหมือนเด็กที่งอแงไม่อยากตื่น ปริญญ์มองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนคาดเข็มขัดนิรภัยให้ด้วยมือของตัวเอง

"ดื้อจริงๆ …รู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังทำให้ผมเป็นห่วง"

ปริญญ์ก้มลงกระซิบเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ปะปนจนแยกไม่ออก รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปบนถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟยามค่ำ เขาขับตรงไปที่คอนโดของตัวเอง โดยไม่คิดแม้แต่ว่าจะพาเธอกลับห้องของเธอเอง เพราะเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหายไปจากสายตาอีก