LOGINบุรินทร์เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีรูปบัตรประชาชนของหญิงสาวให้เพื่อนดูอย่างไม่สบอารมณ์ ปรากฏชื่อชัดเจนว่า ‘พราวรุ้ง อัครโยธิน’
“เฮ่ย!..สวยใช้ได้เลยว่ะ” เพชรพักพิงร้องออกมาทันที พร้อมกับทำตาลุกวาวจนบุรินทร์รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา
“ฉันให้แกดูปีเกิด ไม่ใช่วิจารณ์ความสวย” บุรินทร์บอกเพื่อนด้วยอารมณ์ขุ่นและดึงโทรศัพท์กลับมา เพชรพักพิงไม่สนใจท่าทีของเพื่อน เขายังคงจ้องไปที่นามสกุลนั้น
“นามสกุลดังอยู่นะโว้ย ผู้ดีเก่าเลยล่ะ” เพชรพักพิงรีบบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แกรู้จักเหรอวะ...ไอ้เพชร” บุรินทร์ถามด้วยความแปลกใจ เพราะเขารู้ว่าเพื่อนไม่ได้มาจากตระกูลผู้ดี
เพชรพักพิงไม่ตอบ เขากำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อประมวลผล บุรินทร์จึงรีบพูดต่อไปด้วยความสงสัย
“แต่ฉันว่าเป็นไปไม่ได้หรอก ผู้ดีเก่าอะไร นี่มันพวก 18 มงกุฎชัด ๆ”
“ถ้าเอาตามนามสกุลนี้ละก็ ฉันพอรู้จักผู้ดีเก่าอยู่คนหนึ่ง สมัยก่อนเธอร่ำรวยเป็นผู้ดีตระกูลเก่าแก่ ออกจะ เย่อหยิ่งด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เห็นว่าตกอับเพราะติดการพนัน” เพชรพักพิงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว
“แล้วมันเกี่ยวกับยัยพราวรุ้งตรงไหนวะ” บุรินทร์เร่งเร้า
“นามสกุลนี้มีไม่กี่คนหรอก เด็กคนนี้มีนามสกุลเดียวกับ คุณหญิงพิศมัย ฉันรู้จักดี เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะไปถามให้ว่ารู้จักเด็กคนนี้หรือเปล่า”
“แล้วแกไปรู้จักยัยคุณหญิงนี่ได้ยังไงวะ” บุรินทร์ถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะครอบครัวของเพชรพักพิงเป็นคนจีนที่ปู่ของเขาย้ายมาอยู่ที่เมืองไทยแล้วทำการค้าขาย ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลผู้ดีเก่า เพชรพักพิงยิ้มแหย ๆ
“เรื่องของเรื่อง ก็คือ คุณหญิงพิศมัยแกชอบเข้าบ่อนเหมือนแม่ฉันนะสิ พอหลังๆ แม่ฉันเลิกได้ แกก็ไปขอยืมเงินแม่ฉันบ่อย ๆ ก่อนหน้านั้นแกเสียใจที่ลูกสาวแกตาย ก็เลยหันไปพึ่งการพนัน”
“แปลกนะ เสียใจเพราะลูกตายแต่หันไปพึ่งการพนัน” บุรินทร์กล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“เมื่อก่อนแม่ฉันก็เคยเป็นตอนที่พ่อฉันเสียใหม่ ๆ แม่ฉันก็หันไปเล่นการพนัน แต่เดี๋ยวนี้ดีหน่อย แกเลิกได้ล่ะ” เพชรพักพิงอธิบายอย่างเข้าใจ เพราะเคยเห็นวงจรนี้มาก่อน
“เอาเป็นว่าถ้าได้เรื่องยังไง แกมาบอกฉันด้วยละกัน” บุรินทร์บอกเพื่อน ก่อนจะรีบรับโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงาน ทิ้งให้เพชรพักพิงนั่งครุ่นคิดถึงความเชื่อมโยงระหว่างผู้ดีเก่าตกอับกับแผนต้มตุ๋นเงินห้าล้านบาทที่เพิ่งเกิดขึ้น
ตอนพิเศษหลังจากพราวรุ้งแต่งงงานกับบุรินทร์ เขาพาเธอไปอยู่ด้วยที่คฤหาสน์หลังใหญ่ แต่ก็ยังคอยแวะเวียนมาหาคุณหญิงพิสมัยอยู่บ่อย ๆ บุรินทร์พาคนใช้มาไว้ที่บ้านคุณหญิง เพราะกลัวเธอจะเหงา จะชวนให้ไปอยู่ด้วยกันคุณหญิงก็ไม่ยอมไปเพราะรักบ้านหลังนี้มาก ๆเดือนต่อมาเพชรพักพิงและพลอยดาวก็แต่งงานตามพราวรุ้งและบุรินทร์ไป หลังจากงานรับปริญญาพราวรุ้งก็ได้ตั้งท้องลูกคนแรกของเธอ บุรินทร์ดีใจมากและประกาศเพิ่มโบนัสสิ้นปีให้กับพนักงานทุกคนบุรินทร์ตั้งใจจะพาพราวรุ้งไปฮันนีมูนด้วยกัน วันนี้เขาจึงหยุดงาน“พี่บุรินทร์คะ เราจะออกไปตอนกี่โมงคะ พราวกลัวรถติด”“เรามีเวลาทั้งวันจะกลัวอะไรกัน..ที่รัก ไปทะเลทั้งทีต้องไปแบบผ่อนคลาย ชิวชิว ไม่เร่งรีบสิจ๊ะ บอกไว้ก่อนนี่เป็นทริปเล็ก ๆ นะครับ ส่วนทริปต่างประเทศต้องรอเดือนหน้า เพราะช่วงนี้งานพี่รัดตัวมาก" "ไม่เป็นไรค่ะ"“พราวจ๋า อย่าลืมใส่ชุดที่พี่ซื้อให้นะครับ”“หือ!...จะดีเหรอคะ พราวว่ามันโป๊ไปนิด”“ไม่หรอกครับ ไหนลองไปใส่มาให้พี่ดูก่อนสิ”พราวรุ้งยังลังเลแต่ก็คิดตามที่ชายหนุ่มพูด เพราะคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้ใส่ชุดแบบนี้บ่อยๆ หรืออาจจะเป็นแค่ครั้งเดียวในชีวิตก็ได้ เพราะ
ตอนที่ 31 ตอนจบหลังจากที่ทานมื้อกลางวันเสร็จ พอกลับถึงบริษัทพราวรุ้งก็ขอตัว เพื่อเดินไปดูการทำงานแต่ละแผนก เพราะเธอต้องศึกษาและเรียนรู้เกี่ยวกับงานในบริษัททั้งหมด บุรินทร์ขมวดคิ้วมองคนรักที่เดาว่าเธอต้องงอนเขาอยู่เป็นแน่ จึงรีบเดินตามหลังเธอไป“โกรธพี่เหรอครับ” หัวหน้าหนุ่มที่เดินตามมาข้างหลังเลขาฯสาว เอ่ยถามขึ้น พราวรุ้งหันมามองเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินต่อไป“น้องพราว!!” เสียงที่อ่อนโยนถูกเปล่งออกมาจากลำคอ หัวใจของหญิงสาว ซึ่งกระตุกวูบ มือบางกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ใครใช้ให้ทำน้ำเสียงแบบนี้ ใจอ่อนหมดแล้วไม่รู้หรือไง“คุยกันหน่อยสิ อย่าเดินหนีพี่แบบนี้สิครับ” พราวรุ้งถอนหายใจแล้วหันกลับมามองชายหนุ่มที่กำลังทำตาปริบๆ เขาจ้องหน้าเธอ ร่างบางย่นจมูกใส่น้อย ๆ ก่อนจะเดินต่อไปอีก และในที่สุดบุรินทร์ก็ตามมาจนทำให้พราวรุ้งพูดจนได้“ทำไมพี่บุรินทร์ถึงเลิกกับผู้หญิงที่ชื่อกะรัตคะ” พราวรุ้งเอ่ยออกมาเป็นประโยคแรก หลังจากที่ไม่ได้พูดอะไรมาสักพัก“ก่อนหน้านี้เราเคยคบกันอยู่สักพัก แต่ว่าพี่เลิกกับเขาแล้ว” บุรินทร์จำใจต้องบอกความจริง ถึงแม้ว่าจะทำให้พราวรุ้งโกรธก็ตาม“เหมือนว่าคุณกะรัต เธอยังไม่เลิกกับพี่นะคะ
ตอนที่ 30 เคลียร์ตัวเองวันต่อมาที่บริษัท“ทุกคนมาครบกันยังครับ” บุรินทร์เอ่ยถามและพลางเงยหน้าขึ้นมามองไปรอบๆ โต๊ะตัวยาว เพื่อเช็กหัวหน้าแต่ละแผนกที่มาเข้าร่วมประชุมในวันนี้“ครบแล้วครับ” จิรโชติหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อรีบพูดขึ้นและพลางมองหญิงสาวที่แต่งตัวแต่งหน้าจนสวยและเด่นกว่าคนอื่นๆ ซึ่งเขาเดาว่าเธอน่าจะต้องมีความสัมพันธ์กับบุรินทร์ เพราะนั่งไม่ห่างกันเลยเช้านี้บุรินทร์นัดประชุมหัวหน้างานแต่ละแผนกของบริษัท เกี่ยวกับการปรับปรุงโครงสร้างใหม่ภายในบริษัทให้รัดกุมมากยิ่งขึ้น หลังมีการยักยอกเงินในบริษัทไปโดยจับได้ว่าเป็นกระรัตก่อนหน้านี้ ซึ่งเขาก็ได้ไล่เธอออกไปเป็นที่เรียบร้อย ตั้งแต่เดือนที่แล้วหลังจากประชุมเสร็จ บุรินทร์ก็ขอเวลากับหัวหน้าแผนกทุกคน เพื่อต้องการบอกเรื่องสำคัญต่อจากเนื้อหาการประชุมในวันนี้ บุรินทร์ได้แนะนำ พราวรุ้งให้หัวหน้าแผนกทุกคนรู้จัก“ต้องขอโทษนะครับ ที่รบกวนเวลาทุกคนเพิ่ม ทั้งที่เห็นว่ามีงานยุ่งกันอยู่ นี่...พราวรุ้งครับ!!! คนรักของผม เธอจะมาทำงานที่นี่ในตำแหน่งเลขาฯ ของผมครับ” พราวรุ้งคิดไม่ถึงว่าเขาจะแนะนำตัวว่าเธอเป็นแฟนกับทุกคนเพราะไม่เห็นเขาบอกเอาไว้ เลยคิดว่าเขา
ตอนที่ 29 รักนะเด็กโง่ NC“ถามอะไรหน่อยสิ คืนนั้นทำไมถึงกล้าไปกับพี่ ไม่กลัวว่าแผนจะไม่เสร็จเหรอ" บุรินทร์เอ่ยถามถึงคืนแรกที่ทั้งคู่พบกัน“ก็กลัวเหมือนกันค่ะ แต่ถึงอย่างไรก็มีแผนสำรอง ถ้าพราววางยานอนหลับพี่ไม่ได้ พราวก็จะยอมมีอะไรกับพี่ เพราะมันคือแผนสำรองค่ะ”“จะเอาเงินไปทำอะไรนักหนา”“ก็ไถ่บ้านคืนสิคะ”“ตอนแรกยัยพลอย บอกว่าให้พราวจีบพี่เป็นแฟนแล้วค่อยขอยืมเงิน แต่มันไม่ทันแล้วค่ะ พราวขอโทษนะคะ”“แล้วรู้อะไรหรือเปล่า ทำไมพี่ถึงยอมจ่ายเงินให้พราว ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ล่วงเกินพราวเลยสักนิด ”“ไม่รู้สิคะ กลัวติดคุกมั้ง”“เปล่าสักหน่อย พี่อยากให้เงินพราวต่างหากเล่า อย่างน้อย ๆ พี่ก็ได้ถ่ายบัตรประชาชนของพราวเอาไว้ ถึงมันจะเป็นบัตรปลอมก็เหอะ คิดเหรอว่าพี่จะปล่อยพราวไปง่าย ๆ”“เจ้าเล่ห์นักนะคะ”“เด็กโง่..” เขาพึมพำแล้วขยับเข้าหาร่างบาง กุมแก้มของเธอเอาไว้ คำพูดแผ่วเบาของเขาทำให้เธอ ต้องช้อนสายตาขึ้นมองและเอ่ยถามอย่างสงสัย“เมื่อกี้พี่บอกว่าอะไรคะ” เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ“เปล่า!..ไม่มีอะไรครับ ” เขาดึงเธอเข้าไปหา ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อถูกสัมผัสแนบชิด บุรินทร์เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองหลงรั
ตอนที่ 28 คืนที่ดาวเต็มฟ้า NCพราวรุ้งที่หลับตาพริ้มกับความสุขสมเมื่อครู่ จำต้องดิ้นรนผลักไสร่างใหญ่ที่ถาโถมเข้ามาในร่างกายของตนเองด้วยความเจ็บ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม ปากร้องไม่ยอมให้เขาล่วงเกินเข้าไป บุรินทร์หยุดชะงักแต่ไม่อาจถอยหลังกลับไปได้ มีแต่ต้องเดินทางไปให้ถึงจุดหมายปลายทางเท่านั้น“พี่บุรินทร์ขา...พราวเจ็บค่ะ อย่าเอาเข้าไปอีกเลยนะคะ” มือหนาเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวอย่างเบามือก้มกระซิบข้างใบหูเล็ก ส่งปลายลิ้นลากวนอยู่ในใบหูดึงดูดความสนใจของหญิงสาว มือสองข้างแยกกันทำหน้าที่ หนึ่งเคล้าคลึงอกอิ่ม สองนวดเฟ้นกดเน้นเกสรกุหลาบสร้างความเสียวซ่านขึ้นมาใหม่อีกครั้ง“เจ็บแค่ครั้งแรกเท่านั้น อดทนอีกนิดนะพราว แล้วต่อไปพราวจะมีความสุข..เชื่อพี่นะครับ” พราวรุ้งหลับตาลงอีกครั้งเมื่อร่างกายถูกจู่โจมสามที่พร้อมๆ กัน ชายหนุ่มขยับกายเดินหน้าจนสุดพร้อมกับหยุดนิ่งอีกครั้ง ให้ร่างกายของหญิงสาวได้ปรับตัวกับขนาดของเขาพราวรุ้งรู้สึกอึดอัดเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในร่างกาย กล้ามเนื้อเริ่มบีบรัดขยับกายไปมา ทำให้คนที่อยู่ด้านบนหมดความอดทนรอ ร่างสูงขยับกายออกไปจนเกือบสุดแล้วกลับเข้ามาใหม่ช้าๆ ก่อนจะเริ่มขยับกายเต็มท
ตอนที่ 27 เวอร์จิ้นสุกงอม NCบุรินทร์อาบน้ำให้หญิงสาว รวมถึงตัวเอง จนเสร็จเรียบร้อย“เสร็จแล้ว ไปล้างตัวอีกรอบนะ”“อาบเร็วจัง สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้” เด็กสาวได้สติรีบเอ่ยแซวเพราะรู้ว่าที่เขารีบอาบน้ำเพราะมีอะไรรออยู่เบื้องหน้า“ลืมไป พราวบอกจะถูหลังให้พี่นี่น่า งั้นอาบน้ำให้พี่อีกรอบก็ได้” พราวรุ้งจำใจอาบน้ำให้บุรินทร์ ยังดีว่าส่วนล่างที่มันอยู่ใต้น้ำมันยังพอลูบ ๆ คลำ ๆเอาได้ เด็กสาวไม่กล้าจับแรง เพียงแค่ลูบไปมาเพื่อทำความสะอาดเท่านั้นหญิงสาวนั่งประจันหน้ากับเขา มือบางกวักน้ำขึ้นลูบไหล่หน้าอกแกร่งและลูบไล้ฟองสบู่ไปทั่วร่างหนา สายตาที่เด็กสาวมองเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึที่หลากหลาย ทั้งกังวล ทั้งปรารถนาจะเป็นของเขา“รูดลงไป แล้วเอาหนังหุ้มปลายออกมาทำความสะอาดสิ” บุรินทร์บอกเด็กสาว“คะ” เธอเอียงหันมองไปทางอื่น ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามออกมา“ทำไม ไม่เคยจับของผู้ชายเหลือ”“จะบ้าเหรอคะ!..ถึงพราวจะกล้าอาบน้ำให้พี่ แต่พราวก็ยังไม่เคยเรื่องแบบนี้นะคะ” เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถามอย่างสนใจ แม้จะพอรู้มาบ้างแล้ว แต่เขาก็อยากถามให้แน่ใน“สงสัยคืนนี้พี่ต้องเปิดบริสุทธิ์พราวสินะ”เด็กสาวถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อ







